muziek

De niet zo rustige vastheid van Graspop Metal Meeting

6 © Alex Vanhee

Graspop verdronk vrijdagavond nog haast in urenlange stortbuien, maar de rest van het zwaar metalen weekend bleef de Stenehei in Dessel gespaard door de weergoden. Niet door Satan natuurlijk, die had zijn duivelse muziek toevertrouwd aan liefst 80 bands om er de metalfans te plezieren. Slipknot, Korn en Down speelden zich het meest in de gunst bij de duistere meester en zijn ruim 120.000 Graspop-discipelen.

6 Within Temptation © Alex Vanhee
6 Bullet For My Valentine. © Alex Vanhee
6 © Alex Vanhee
6 Slipknot. © Alex Vanhee

Er zijn festivals die blijven bijschaven (Rock Werchter plaatste vorig jaar een extra derde podium), festivals die plots hip worden (Tomorrowland en Pukkelpop mochten al meermaals het bordje uitverkocht ophangen) en dan is er Graspop. Een festival dat de -nu ja- zomer inluidt en al 18 jaar hetzelfde doet voor hetzelfde publiek. Als een rustige vastheid, om Herman Van Rompuy te parafraseren.

Ook afgelopen weekend hield Graspop Metal Meeting het bij zijn vertrouwde formule, aan de ruim bemeten Stenehei in Dessel. De grootste acts op het hoofdpodium, twee Marquee-tenten waar glorieën uit de subgenres (death metal in de ene, thrash/industrial in de andere) en nieuwere bands hun plaats kregen en de kleine Metaldome, waar veelal onbekende groepen een eerste kans grepen. De weinige Belgische acts kwamen fraai uit de verf. Frontvrouw Peggy Meeusen van het Antwerpse Bliksem kreeg vrijdag de hele Metaldome mee, en de sludgemetal van Steak Number Eight haalde zaterdag verwoestend uit. Het blijft echter jammer dat straffe Vlaamse groepen als Amenra wel op de Nederlandse en Franse festivals staan, maar niet hier.

Heavy metal is ook een genre waar attributen belangrijk zijn. Frontman Dez Fafara van Coal Chamber kwam met een echte adelaar (en Amerikaanse vlag in de achterzak) het podium op, waarna zijn nu-metalband meteen hun enige hit 'Loco' inzette. Fraaie start, maar het concert kon die intensiteit helaas niet blijven vasthouden. Idem bij Mayhem, waar zanger Attila Csihar haast de hele set een schedel vasthield als was het een trofee. Elke song eindigde op een lange doodsreutel, maar deze blackmetal-act blijft vooral legendarisch omdat hun oorspronkelijke frontman Dead (echte naam: Per Yngve Ohlin) zelfmoord pleegde.

Het verhaal van Twisted Sister zit verweven met dat van Graspop. In 2012 blies de oude hairmetalgroep rond Dee Snider de hele wei omver. Waarop de organisatoren hen prompt opnieuw uitnodigden, dit keer als hoofdact. Jammer genoeg speelde de striemende regen vrijdagnacht spelbreker, en was de flamboyante frontman minder bij stem dan vorig jaar. Dat compenseerde Snider door zich theatraal boos te maken op moeder natuur, en op een uitloper van het podium mee in de stortbui te komen staan. Al tapdansend zong hij een stukje 'Singing in the Rain'. Twisted Sister liet 'The Beast' brullen, een fan een huwelijksaanzoek aan zijn liefje doen op het podium en kreeg de doorweekte massa alsnog aan het zingen met hun lijflied 'We're Not Gonna Take It'. Leuke show, maar lang niet voldoende om die mokerslag van vorig jaar te overtreffen.

Dat Graspop een trouw publiek kent, bleek nog maar eens. Zaterdag en zondag was het over de koppen lopen. Fans uit heel Europa kwamen er voor de muziek, het stamgevoel en een frisse pint. Graspop Metal Meeting blijft het grootste van de Benelux, maar ondervindt wel steeds meer concurrentie. Zo staan ook op Pukkelpop en Werchter alsmaar vaker metalbands. De Lokerse Feesten lassen deze zomer zelfs twee metaldagen in en begin juni was er ook Forta Rock in Nijmegen.

Veel grote acts komen er tegelijk niet bij in het genre, maar zeggen dat de spoeling steeds dunner wordt is overdreven. De organisatie blijft inspanningen leveren. Zo speelt Slipknot deze zomer amper op vier Europese festivals, en toch deed de gemaskerde bende uit Des Moines ook Dessel aan. Corey Taylor liet zaterdagnacht al erg vroeg 'Wait and Bleed' los op de massa. Het publiek ging loos op anthems als 'Psychosocial' en 'Duality', en at uit de hand van de vuisthoge zanger. Metershoge vlammen en een trommelende clown deden het plaatje helemaal kloppen.

In een jaar waar geen enkele van de drie hoofdacts op Graspop een nieuwe plaat uit heeft, zit de toekomst van de metal misschien vooral in het rijkgevulde verleden. Maar dit genre is nog lang niet aan een doodsreutel toe. Dat werd de voorbije drie dagen opnieuw duidelijk op Graspop.

De uitschieters

Korn - Een herwonnen jeugd ****
Korn stond afgelopen vrijdag terug in originele bezetting op Graspop (enkel drummer David Silveria ontbrak), en blijkt volop bezig aan een tweede jeugd. De terugkeer van Brian 'Head' Welch is de grote katalysator. Die gitarist verliet de nu-metalpioniers uit Bakersfield acht jaar geleden, nadat hij zich bekeerd had tot het christendom en morele bezwaren uitte tegen de muziek. Nu stond hij opnieuw broederlijk naast zijn jeugdvrienden.

Korn opende meteen met 'Blind', de eerste song van hun machtige debuutplaat uit 1994. En er volgden nog gouden oudjes. Bij 'Twist' en 'Falling Away From Me' viel telkens op hoe energiek het vijftal voor de dag kwam. De bas van Fieldy ratelde als een geigerteller ter hoogte van Tsjernobyl, terwijl zanger Jonathan Davis het publiek opnieuw en opnieuw kwam opzwepen in de regen. Korn stond zich bij slotsongs 'Got The Life' en 'Freak on a Leash' zo hard uit te leven, dat je dacht naar een bende puberende tieners te staan kijken. De groep brengt eind september hun elfde studio-plaat uit. Iets om naar uit te kijken, na deze knappe doortocht.

6 © Alex Vanhee

Down - Stormram vol grooves ****1/2
Phil Anselmo zong zich al de legende in bij Pantera, maar met Down heeft hij een fabuleus nieuw toverdrankje uitgevonden. De vijf uit New Orleans grossierden in gouden grooves, die recht uit de modder van de Mississippi waren geplukt.

Anselmo was machtig bij stem op Graspop, droeg 'Lifer' op aan zijn vermoorde gitaarbroeder Dimebag Darrell en won de harten van alle stoere metalbonken met mokerslagen als 'Losing All' en 'Witchtripper'. De kaalgeschoren frontman ramde zijn micro meermaals tegen het voorhoofd, om al zijn demonen los te laten in 'Pillars of Eternity'. De kolkende energie tussen de bandleden zorgde voor spontane moshpits en unisono meezang in de tent. Anselmo wierp kushandjes en roemde het publiek van Graspop als het beste van de wereld. Aan het eind van slotsong 'Bury Me in Smoke' kwamen als toemaatje ook leden van Agnostic Front, Mayhem en ons eigenste Channel Zero even meespelen op het podium. Meesterlijk concert.

zine