muziek

De 10 van Eurosonic

10 Little Green Cars. © Alex Vanhee

Het is intussen een traditie: begin januari wordt het nieuwe concertseizoen aangesneden op Eurosonic in het Noord-Nederlandse Groningen. Het vierdaagse showcasefestival staat bekend als de poort waarlangs jonge Europese bands hun doorbraak naar het grote publiek hopen te forceren, en met meer dan driehonderd groepen uit dertig landen was het aanbod ook dit jaar ronduit overweldigend.

1. Little Green Cars

Ze stapten rechtstreeks van de luchthaven de Groningse platenzaak Plato binnen: vijf Ierse karakterkoppen die alleen een akoestische gitaar, een paar sambaballen en vijf stemmen hadden meegebracht. Maar ondanks de belabberde omstandigheden mepte hun korte set je al in de eerste ronde knock-out, niet in de laatste plaats omdat frontman Stevie Appleby prachtige, gepassioneerde teksten schrijft. It's easy to hate yourself / when all your love is inside someone else, klonk het haarscherp in het sublieme 'The John Wayne'. En ook elders vielen prachtige, poëtische zinnen op. Een knappe cover van Springsteens 'I'm On Fire' onderstreepte dat ze hun classics kenden, maar los daarvan kon je niet anders dan onder de indruk zijn van het eigen songmateriaal. 'Harper Lee' - de nieuwe single - was een uptempo folkrocknummer dat al bij de eerste kennismaking als een hit klonk. Ze hebben vijf jaar gewacht om een eerste plaat uit te brengen, maar met Coldplay-producer Markus Dravs in de studio wordt dit gegarandeerd een van de debuten van de volgende maanden. Uitgepuurder dan Fleet Foxes en met een dynamiek die herinneringen oproept aan het beste van Arcade Fire. Little Green Cars? Kop eraf als ze tegen het eind van 2013 niet op het snelste baanvak van de popmuziek rijden.

2. Laura Mvula
10 Laura Mvula. © Alex Vanhee

Haar echtgenoot is - zo bekende ze tijdens haar eerste passage buiten Groot-Brittannië - geen fan, maar gelukkig zijn er genoeg anderen die wel iets horen in Laura Mvula. De Britse zangeres kwam zopas als vierde uit de bus in de invloedrijke Sound Of 2013-lijst van de BBC, en in Groningen trok haar optreden zo veel volk dat ze er zichtbaar door was aangedaan. Mvula - zesentwintig - koppelt jazz met soul en r&b, maar omringd door een zeskoppige band kleurde ze haar songs op eigenzinnige wijze in met cello, harp, viool en meerstemmige samenzang. Resultaat? Een nieuw, erg rijk geluid dat - zeker in combinatie met die krachtige, flexibele stem - meteen de oren deed spitsen en halsreikend deed uitkijken naar Sing To The Moon, haar eerste cd die begin maart uitkomt. Gewaagd ook, om haar set meteen te openen met 'Green Garden', het meest ritmische nummer en dus logischerwijs eerder iets om pas in de laatste rechte lijn prijs te geven. Maar ook als het tempo lager lag, en ze de songs uitkleedde tot er alleen stem en keyboards overbleven, verslapte de aandacht geen moment. 'She' - een ander hoogtepunt - was het soort ballad waarbij je spontaan vochtige ogen kreeg. Als Laura Mvula dit jaar je hart niet verovert, is de kans reëel dat je er geen hebt.

3. Phantom
10 Phantom. © Alex Vanhee

Finland stond centraal op deze editie van Eurosonic, wat meteen de stortvloed aan bands verklaarde die vanuit het hoge Noorden kwamen overgewaaid. Een van de beste was het duo uit Helsinki, Phantom, eerder al met lof overladen op de website Pitchfork, en met The xx alvast beroemde fans in de rangen. Met die laatste band delen zangeres Hanna Toivonen - fenomenale stem, fraaie looks - en geluidstovenaar Tommi Koskinen alvast een voorliefde voor donkere sfeermuziek. Hun vertimmerde cover van Bon Ivers 'Skinny Love' was even gewaagd als geslaagd, en ook visueel kwam Phantom origineel uit de hoek. Niet alleen hadden ze een derde man die de songs met een cameraatje en een computerprogramma live van grafische visuals voorzag, maar ook de elektronische theremin - een soort vliegende schotel die van klank veranderde naargelang Koskinen andere handgebaren maakte - was ronduit intrigerend. Als een magiër die met allerlei hocus pocus de knapste muziek uit een dood voorwerp toverde. Een topconcert. Of toch minstens: een laptopconcert.

4. Chvrches
10 Chvrches. © Alex Vanhee

Te oordelen naar de opvallend grote hoeveelheid platenfirmavolk, concertpromotoren en media wordt er her en der flink wat geld ingezet op Chvrches, uitgesproken als Churches maar zo geschreven om tijdens opzoekingen op internet de verwarring met echte kerken tegen te gaan. Het Schotse trio beschikt over flink wat troeven. Lauren Mayberry heeft naast een rechtendiploma en een master in de journalistiek ook een klok van een stem, een beeldschoon snoetje én een grote mond. Haar twee collega's morrelen met computers en keyboards dan weer een buitengewoon dansbaar eightiesgeluid bij elkaar, waar je meteen invloeden van Yazoo, en Depeche Mode doorheen hoort. Samen verstaan ze de kunst om dansmuziek te maken die tegelijk weemoedig en euforisch klinkt, een beetje zoals Robyn dat op haar beste momenten ook kan. 'Sing', 'Lies' en 'The Mother We Share' overtuigden live moeiteloos, en dan weet je het wel: de kerken lopen leeg, maar voor Chvrches zal de vraag naar kaartjes straks niet aan te slepen zijn.

5. Linnea Olsson
10 Linnea Olsson. © Alex Vanhee

De Zweedse Linnea Olsson begon net als Nina Kinert in de band van zangeres Ane Brun, maar werd vorig zowaar door Peter Gabriel gevraagd om als bandlid en voorprogramma met hem mee op tournee te gaan in de Verenigde Staten. Tussendoor nam ze met Ah! ook nog een juweel van een debuut-cd op waar ze demonstreert wat voor een uniek talent ze wel is: een singer-songwriter die zichzelf niet begeleidt op gitaar of piano, maar resoluut voor een cello kiest. Live trad Olsson solo op, en maakte ze gebruik van een loopstation. Daardoor was ze in staat om verschillende melodielijnen op elkaar te stapelen, zodat de blondine het met beperkte middelen toch gedaan kreeg om het publiek een rijke, gevarieerde set voor te schotelen. Knappe covers van Massive Attack ('Unfinished Sympathy') en Kraftwerk ('Sex Object') ook, die ondubbelzinnig illustreerden dat ze de goeie smaak die haar muziek uitstraalt ook zelf heeft. Niet zo gek, die Zweedse.

6. Adrian Crowley
10 Adrian Crowley. © Alex Vanhee

Hij werd geboren in Malta, maar de melancholie die door zijn muziek schemert is op en top Iers. Adrian Crowley schrijft verstilde, neerslachtige nummers die raakpunten vertonen met Tindersticks en Leonard Cohen, maar tegelijk genoeg eigenheid bevatten om ook zonder die referenties overeind te blijven. Onlangs bracht de 45-jarige singer-songwriter met het erg stemmige I See Three Birds Flying zijn zesde plaat uit. Daarin wordt de klankkleur in belangrijke mate ingevuld door strijkers, maar toch was het opmerkelijk dat hij zich naast zijn eigen gitaarspel live alleen door twee violisten liet begeleiden. Dat was even wennen, maar het werkte wel. Bovendien zorgden zijn droge introducties ("This is a song about a party, it's called 'Leaving The Party'") ervoor dat de toon nooit te somber werd. De kans dat hij ooit het Sportpaleis zal vullen is gering. Maar gezien de consistentie in zijn werk - zijn vorige twee cd's werden door de Ierse critici tot plaat van het jaar verkozen - het ontdekken waard. Crowley speelt op 20 februari in de Antwerpse Trix, en een dag later in de Nijdrop in Opwijk.

7. Kodaline
10 Kodaline. © Alex Vanhee

Het Ierse Kodaline was eerder al te horen in de televisieserie Grey's Anatomy, en heeft momenteel een eerste radiohit te pakken met 'All I Want'. Dat nummer schetst meteen een representatief beeld van wat dit kwartet in de aanbieding heeft: het geluid houdt het midden tussen Mumford And Sons (de emotionele slagkracht van zanger Steven Garrigan), Coldplay (die klaterende gitaarpartijen) en de hartverwarmende naïviteit van het prille U2. Vergelijkingen met zulke bands draaien voorlopig nog in het nadeel van Kodaline uit. Daarvoor miste de groep de ervaring, en stonden ze bij momenten nog wat te onbeholpen op het podium. Anderzijds: 'High Hopes' diende zich aan als een juweel van een pianoballad, het dynamische 'Love Like This' trok de aandacht doordat het groepsgeluid werd aangedikt met harmonica en bouzouki, en 'All Comes Down' was een hit waar je je zonder veel verbeelding van kon voorstellen dat het ooit door een heel stadion zou worden meegebruld. Een ruwe diamant, dus. Maar eens alle hoekjes en kantjes scherp zijn geslepen kan Kodaline veel meer worden dan het zoveelste onehitwonder.

8. Monica Heldal
10 Monica Heldal. © Alex Vanhee

Mochten Joni Mitchell, Nanci Griffith en Emmylou Harris in een Noors lichaam wonen, dan is de kans groot dat ze samen als Monica Heldal zouden klinken. Eenentwintig is ze pas, maar ze kreeg wel meteen de taak om Eurosonic te openen in het prachtige Grand Theatre. Ze begon moederziel alleen, maar zowel haar zijdezachte stem als fraaie gitaarspel charmeerden meteen, en zelfs toen ze even later vervoegd werd door een heuse groep bleef de toon subtiel en ingetogen. Je kon het wat braafjes vinden, maar 'The Road Not Taken' en 'Con Man' waren wel songs waar je een hart in hoorde kloppen, en ook wanneer ze zich aan andermans repertoire waagde - 'Something Fine' van Jackson Browne, 'That's The Way' van Led Zeppelin - wist ze dat helemaal naar haar hand te zetten. Tel daar nog een flinke dosis charisma bij, en je begreep meteen waarom Ben Howard, diep onder de indruk van haar rustieke countryblues, Heldal onlangs uitnodigde om samen op tournee te gaan. Hartverwarmende muziek uit het koude noorden.

9. Bastille
10 Bastille. © Alex Vanhee

In het programmaboekje van Eurosonic werd Bastille omschreven als het mannelijke equivalent van Florence + The Machine, maar daaruit kon je vooral afleiden dat de copywriter van dienst flink aan de paddenstoelen had gezeten. Het Londense kwartet rond zanger Dan Smith grossierde niettemin in aanstekelijke electro waarin een hoofdrol was weggelegd voor radiogenieke melodieën en bonkende beats. En wat Smith ontbeerde als zanger, compenseerde hij ruimschoots als frontman. Hij zocht voortdurend contact met het publiek, en dook uiteindelijk ook gewoon de zaal in waar hij omstandig betast werd door hormonaal verstoorde jonge meisjes. Geen idee of dat de doelgroep is die Bastille zelf op het oog heeft, want de songs - vaak meerstemmig gezongen en stuk voor stuk behept met refreinen die meteen in je hoofd blijven plakken - waren van die aard om veel verder te reiken dan het tienersegment alleen. Wie oud genoeg was om al nostalgisch te zijn naar de jaren negentig kreeg er als cover zelfs 'Rhythm Of The Night' van onehitwonder Corona bovenop. De debuut-cd Bad Blood verschijnt op 4 maart bij Virgin/EMI.

10. Ghostpoet
10 Ghostpoet. © Alex Vanhee

Ghostpoet, het handelsmerk waarachter de negenentwintigjarige Obaro Ejimiwe schuilgaat, is een gedreven performer, hij heeft attitude, rapt als de besten en op de songs valt evenmin wat af te dingen. De Brit heeft het allemaal. Maar zelden op het juiste moment. Dat was tenminste de indruk die je kreeg wanneer je hem bezig zag tijdens zijn passage op de PIAS Nites, waar het publiek verder uitdunde naargelang de set vorderde. Je hoorde een knap geluid dat het midden hield tussen Portishead en Tricky, en andere keren het niemandsland bezette tussen grime en dubstep. Heel knap allemaal, maar om de een of andere reden sloeg de vonk niet helemaal over. Zijn eerste plaat Peanut Butter Blues And Melancholy Jam werd twee jaar geleden volkomen terecht genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize. Dus laten we een zwakker optreden niet als graadmeter nemen voor iemand die onmiskenbaar een heel eigen muzikale visie heeft. Met wat wissels in de band en een goeie tweede plaat - hij lichtte met een paar verse nummers alvast een tipje van de sluier - komt het met deze poëet toch nog helemaal goed.

cult