Muziekrecensie

Dave Matthews Band in Vorst: een wervelend exotische ode aan de vrije vorm****(*)

Dave Matthews Band keert na acht jaar terug naar Vorst Nationaal

2 Dave Matthews Band in Vorst Nationaal. © Alex Vanhee

Acht jaar was het geleden dat Dave Matthews Band nog eens in Vorst Nationaal had gestaan. De immense populaire Amerikaanse groep richt zich in hoofdzaak op het eigen continent, maar heel af en toe zoekt het gezelschap de kleinschaligheid op in Europa, en dat lukte woensdagavond prima met een zinderend concert dat net onder de drie uur afklokte.

Dave Matthews Band live zien spelen in een intieme club: aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is het wishful thinking. Daar groeide het gezelschap de voorbije twee decennia uit tot één van de populairste live-acts. Het gezelschap vult er moeiteloos de grootste stadions, en verkocht ginds al negentien miljoen concerttickets, waarmee de groep in dezelfde categorie zit als -pakweg- U2 en Bruce Springsteen. Met die laatste heeft Dave Matthews (48) overigens wel wat raakpunten. Zo verschillen alle setlists van zijn concerten grondig van elkaar, en is hij iemand die je op een podium moet zien staan om te snappen wat hem zo uniek maakt.

Share

Matthews' Band is een kuising tussen de E Street Band, Santana en Sting's eerste jazzgroep na de split van The Police

En waar Springsteen's E Street Band een geoliede machine is die The Boss naar een hoger niveau tilt, zo bestaat ook de Band van Matthews uit virtuoze muzikanten die letterlijk àlles aankunnen. De overeenkomst klopt zelfs in de rampspoed: de saxofonisten van beide acts -alle twee tot de verbeelding sprekende figuren- zijn vroegtijdig overleden.

2 © kos

Op muzikaal vlak is Dave Matthews z'n Band een soort kuising tussen de E Street Band, Santana en Sting's eerste jazzgroep na de split van The Police. Echt commerciële hits heeft hij niet, maar dat neemt niet weg dat hij de enige act in de geschiedenis is die met zes achtereenvolgende cd's vanuit het niets meteen op één debuteerde in de Amerikaanse charts. Inmiddels heeft Matthews een kleine veertig miljoen platen verkocht, en momenteel wordt druk aan een nieuwe gewerkt. Ook dàt is trouwens bijzonder: tournees dienen nooit om de jongste cd te promoten, en songs staan vaak al een jaar op de setlist voor ze uiteindelijk in een studio worden opgenomen.

Bijgevolg werden in Vorst al wat nieuwe nummers geïntroduceerd. Het ingetogen 'Death On The High Seas' was het enige pianonummer van de avond, en 'Black And Blue Bird' werd bewust klein en compact gehouden. De rest van de set was eigenlijk één grote jamsessie waarbij songs meer dan eens tot boven het kwartier werden uitgesponnen. Klinkt al seen nachtmerrie, maar geloof me: ze hoefden geen seconde aan spanning in te boeten.

Matthews zelf speelde vrijwel de hele avond akoestische gitaar - met regelmatig gesprongen snaren tot gevolg- maar stuurde zijn band wél goed aan. Daardoor werd de wisselwerking tussen de muzikanten een lust voor oog en oor. Violist Boyd Tinsley toonde zich een bevlogen violist die regelmatig in duel ging met Matthews, de tweekoppige blazerssectie klonk krols en vitaal, electrisch gitarist Tim Reynolds speelde de sterren van de hemel, en met drummer Carter Beauford en bassist Stefan Lassard had Matthews ook nog eens een magische ritmesectie in de rug.

Share

Het concert was één wervelende muzikale trip: een reis rond de wereld die beurtelings langs jazz, soul, funk en rock fietste

Het spelplezier spatte bijgevolg létterlijk van het podium. En ja: de grapjes van Matthews -'dit nummer is eigenlijk precies hetzelfde als het vorige maar dan anders', 'de vorige song lukte zo goed dat we 'm nog eens gaan spelen' - waren op de duur een beetje uitgewerkt, maar wervelende muzikale trips als 'You Might Die Trying', '#41' of het op fluistertoon begonnen 'Typical Situation' maakten dat ruimschoots goed.

Tijdens dergelijke passages leek het of je een reis rond de wereld maakte die beurtelings langs jazz, soul, funk en rock fietste, om al die invloeden uiteindelijk tot één geheel samen te voegen. De tijd vloog voorbij, wat wellicht verklaarde waarom de fans ook na de laatste toegift - het op een strak gespeelde vioolriedel gemonteerd 'Ants Marching' om méér bleven roepen. En dat was bijna drie uur nadat Dave Matthews Band aan de set begonnen was. Een unieke groep, die in de toekomst hopelijk weer wat vaker de oversteek naar Europa maakt.

De setlist

One Sweet World
Warehouse
The Best of What's Around
Death on the High Seas Seven
You Might Die Trying
#41
Kill the Preacher
Why I Am
If Only
Tripping Billies
Black and Blue Bird
Typical Situation
You & Me
Jimi Thing
Shake Me Like a Monkey

--
Crash Into Me
Ants Marching

nieuws