Cactusfestival

Cactus op dag 2: ontroerd en opgegeild. Topdag!

Wat had dag twee in het Brugse Minnewaterpark te bieden? Een veelvoud aan prikkelende hoogtepunten

4 Damien Rice © Bas Bogaerts

U werd gevangen en ontgraat door Eefje De Visser, afwisselend geëmotioneerd én opgegeild door The Screaming Eagle of Soul Charles Bradley, ontroerd door Damien Rice en verrast door Daniel Norgren. Topdag!

4 Flying Horseman © Bas Bogaerts
Share

Cactus neemt een fraai risico, door uitstekende groepen op de affiche te pleuren, zonder garantie op zomerzot en meezingers

"Kom iets naar voren, allemaal," spoorde Eefje De Visser haar timide publiek aan op Cactus. "Dan wordt het nog beter dan het nu al is!" De Nederlandse songschrijfster, die dag twee voor open mag verklaren, hield woord. 'Hartslag' dreef die van jou meteen gevoelig op. In Cactus werd je in een zorgvuldig met boetnaald gebreid striknet gevangen, en in één trek ook ontgraat door De Visser. Live legde de Utrechtse muzikante de nadruk nog méér op elektronica en op het middenrif en heupen mikkende subbassen, maar haar songs bleven net zo goed op je gemoed inwerken. In gitzwarte tijden - en zelfs op Brugse zomerdagen - brengt Eefje De Visser Nachtlicht. Op die nieuwe plaat staat ze je bij in de moerstaal, als een nachtlampje tijdens een nuit blanche. Ze zingt in een soort stream of consciousness, maakt bokkensprongen in de taal en houdt duidelijk méér van gedachtenflarden dan van glashelder proza. Het speelde alléén maar in haar voordeel op Cactus: terwijl je rond het middaguur nog de prut uit je ogen pulkte, zong ze je toe in een soezerig taaltje dat perfect aansloot bij je hum. Verrassen knap concert.

"Ik weet niet goed wat te zeggen", zei Flying Horseman Bert Dockx nogal schutterig, tussen twee songs door. "Dus ga ik helemaal níets zeggen". In het publiek schreeuwde iemand terug: "Goed gezegd!" Dat was meteen de eerste én laatste keer dat je het op een gniffelen zette bij de Antwerpse groep. Flying Horseman tekende voor een aardedonker concert onder de stralende zon. Spookachtige ambientrock, stuurse jazz, folk en postpunk werden ondergedompeld in afro-grooves. Het resultaat - een soort grauwe grootstadsblues - klonk bezwerend, maar ook unheimisch in een zomers Minnewaterpark. Je moet het Cactus toch elk jaar weer nageven: met een dergelijke eigenzinnige programmatie toont het festival méér ballen dan een bareback-tornooi in een zweterige darkroom. Zonder problemen hadden ze de vertrouwde festivalkost nog eens kunnen opwarmen, zoals wel méér middelgrote middelgrote evenementen doen. In plaats daarvan neemt Cactus een fraai risico, door uitstekende groepen op de affiche te pleuren, zonder garantie op zomerzot en meezingers.

4 Daniel Norgren © Bas Bogaerts
4 Damien Rice © Bas Bogaerts
Share

Nooit gedacht dat Damien Rice het Minnewaterpark - waar gemoedelijk ouwehoeren bij fragiele singer-songwriters verheven lijkt tot volkskunst - op slag muisstil zou krijgen

Daniel Norgren liet zich opmerkelijk genoeg wél voorstaan op dat laatste, al lag dat misschien eerder aan het gezelschap waarin we verkeerden. Die zongen 'I Waited For You' bijna woord voor woord mee, en 'Whatever Turns You On'. De Zweedse songschrijver, die deels uit houthakkershemd, rootsy blues en spookballade is opgetrokken, heeft al een plaat of vijf achter zijn naam staan, maar zijn songs beginnen zich pas sinds kort dus in het collectief geheugen te nestelen. Verdomd terecht, natuurlijk.
Samen met een contrabassist en drummer, die afwisselend ook op toetsen meespeelden, zorgde Norgren voor een heerlijk sfeervol concert.
"Thank god for the weather!" klonk Daniel Norgren verguld. Om de weergoden gunstig te blijven stemmen, verhuisde het dan ook een enkele keer van de Zweedse bossen naar de Bayou, waar 'If You Look at the Picture Too Long' een nieuwe bestemming vond.
Goed, toen Norgren de accordeon oppikte in 'Everything You Know', voerde hij ons iets te nadrukkelijk richting kitscherig zeemansverdriet. Maar laat dat een verwaarloosbare smet vormen op een verder perfect Cactus-concert.

Geen Cactus zonder stekels, maar ook geen roos zonder doornen: Black Mountain toonde zoveel verschillende muzikale tronies, dat ze op slag weer gezichtsloos overkwam. Of toch op zijn minst als een duffe covergroep van hun vele voorbeelden uit de seventies. Ook over Laura Mvula kunnen we kort zijn: bloedmooie liedjes, maar bloedeloos gebracht. Slechts één moment dat kippenvel verzekerde: tijdens 'Show Me Love' zagen we de tranen lopen over de wangen van een backing zangeres. Blij dat zij wél midscheeps geraakt werd. Méér emoties voelde je bij Charles Bradley - zie ook de fotoreeks op een andere webpagina.

Damien Rice had als headliner, die nu al jaren op tour lijkt met dezelfde plaat, net iets verrassender uit de hoek mogen komen. Of toch wat ons betrof. Maar net zo goed had hij je ook nu weer bij de sjokkedeizen met '9 Crimes', 'Cannonball', 'Volcano' of de afsluiter 'The Blower's Daughter'. De Ierse songsmid liet zijn fantastische partner-in-'9 crimes' Lisa Hannigan nog altijd achterwege, maar compenseerde dar gemis met een bij vlagen verschroeiend concert. Nooit gedacht dat hij het Minnewaterpark - waar gemoedelijk ouwehoeren bij fragiele singer-songwriters verheven lijkt tot volkskunst - op slag muisstil zou krijgen. En dat anderhalf uur lang! Verstilde liedjes werden af en toe flink onder stroom gezet met bittere agressie, maar het meest spectaculair klonk Rice toch als solo-ganger die van eenzaamheid een troef maakte. Zowel in zijn songs als in zijn aanpak: met een loopstation bracht hij zijn stem en gitaar in veelvoud, terwijl hij tijdens 'It Takes A Lot To Know A Man' aan de slag ging met cimbaal en klarinet. Bracht Damien Rice een concert van wereldniveau? Nou, nee. Maar toonde hij zich de gedroomde afsluiter van Cactus? Reken maar van Rice.

nieuws

cult

zine