Concertverslag

Blink-182 op Rock Werchter: Wankel surfen op een bedje van pretpunk

 Voor de mathematici onder u: het is vandaag de 182ste dag van het jaar. Was dat de reden waarom Blink 182 op de affiche van dit Rock Werchter stond? Toonaangevend kan je deze Amerikanen niet meer noemen. En toonvast helaas ook niet. Het bleek een uurtje wankel surfen op een bedje van pretpunk, daar op de wei.

3 © Bas Bogaerts

Er stond een enorme mensenmassa voor de Main Stage, allemaal voor Blink 182. Of moeten we Blink 2.0 zeggen? Want zanger/gitarist Tom DeLonge zei de groep intussen definitief vaarwel. Hij is op zoek naar aliens. U leest het goed: aliens. Tom is kierewiet geworden, maar dat betekende niet het einde van de groep. Net zomin als het haast fatale ongeval van drummer Travis Barker. Die wandelende tatoeage brak enkele jaren terug zowat elk bot bij een vliegtuigcrash.

3 © Bas Bogaerts

Blink 182 toont zich dus een taaie overlever. Of we daar blij om moeten zijn, daar zijn we na hun doortocht op Rock Werchter niet zeker van. 'Hallo Brussel!', riep Mark Hoppus, toen zijn band met 'Feelin This' opende. De groep had rookmachines en een brandend logo bij, waar in grote letters 'FUCK' op geschreven stond. Dat laatste dachten wij ook, toen we hun miezerig geluid hoorden. De gitaar van nieuw bandlid Matt Skiba leek wel uit een prutsversterker van 3 watt te komen. En Hoppus huppelde veel, maar zong erg wankel.

Bezielend kon je ook 'What's My Age Again?' niet omschrijven. De wei zong die klassieker keihard mee, maar de groep vooraan straalde weinig fut uit. In ons bakje friet met andalouse zat meer smaak dan de slappe hap die het trio voorschotelde. Waar die toetsen in 'I Miss You' ("een liedje voor alle meisjes hier") plots vandaan kwamen, is ons een raadsel. Op het podium viel geen toetsenist te bespeuren. Travis Barker toonde wel nog steeds een begaafde drummer te zijn. Die een lekkere swingbeat in het bekende liefdesliedje stopte. En nadien zelfs met een handdoek over het hoofd verder bleef drummen. Tweede observatie: het was vreemd om Matt Skiba 'First Date' te horen zingen, en niet DeLonge. Aan deze nieuwe snarenplukker is geen groot zanger verloren gegaan.

Uit alle punkparels die Blink in Werchter voor de zwijnen gooide, klonk 'All The Small Things' nog het beste. Het was zo'n moment waarop de hele wei één werd. Maar de confettikanonnen aan het eind van 'Dammit' konden niet verhelen dat de groep tegenwoordig veel te licht uitvalt.

Blink 182 was dus vooral een rondje nostalgie. Of ze hier nog nieuwe fans gemaakt hebben, betwijfelen we. Misschien kunnen alle leden beter DeLonge gaan vervoegen, en mee aliens helpen zoeken.

3 © Bas Bogaerts
Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels