Muziekrecensie

Black Box Revelation in de AB: Armworstelen met een gitaar als wapen

5 ©Alex Vanhee

Drie avonden op rij de AB uitverkopen, het is niet iedereen gegeven. Maar Black Box Revelation speelt er een thuismatch, en bewees op de eerste dag meteen waarom ze de concertzaal in hartje Brussel moeiteloos uitverkopen.

Het blijft een bizar zicht, de manier waarop Jan Paternoster zijn gitaarsolo's met het publiek deelt. Alsof hij eerst even de moed bij elkaar moet rapen om die stap naar het voetlicht te zetten, maar zich luttele seconden later, zodra hij merkt dat de fans zijn gitaarkunsten wel kunnen smaken, zich volledig overgeeft.

©Alex Vanhee
Share

De tandem Jan Paternoster - Dries Van Dijck kan een concertzaal nog steeds vlotjes plat spelen. Zeker in 'hun' Brussel

Zo vatte hij de climax van 'I Can't Find It' aan, de opener van de driedaagse passage van Black Box Revelation in de AB. Hun laatste wapenfeit, Highway Cruiser, is een roadplaat, met een opvallend gezapiger tempo dan hun drie eerdere albums, waar de vinnigheid steeds in dikke druppels vanaf droop. Maar wie vreesde dat de nieuwe Black Box Revelation ook live aan vinnigheid en impact zou inboeten, kon zijn angst van bij dat indrukwekkende gebrachte eerste nummer al meteen opbergen: de tandem Jan Paternoster - Dries Van Dijck kan een concertzaal nog steeds vlotjes plat spelen. Zeker in 'hun' Brussel.

Ze kregen daarbij nu en dan de hulp van een toetsenist en twee Gospel Queens, die met hun respectieve orgelsound en zwarte soulstemmen de occasionele gaatjes in hun wall of sound vakkundig kwamen dichtmetsen. Maar de hoofdrollen bleven weggelegd voor diepe drums en snerpende snaren. Op 'Crazy White Men' mocht een van de achtergrondzangeressen een krachtmeting voeren met Paternosters gitaar, maar die trok uiteindelijk toch aan het langste eind. Vergelijk het met een potje armworstelen: je tegenstander eerst een beetje speling geven, om dan zonder al te veel te moeite zijn tegenstander neer te drukken.  

©Alex Vanhee

Meesurfen op hun eigen golf

Drummer Van Dijck zat intussen breed grijnzend achter zijn drumstel, alsof hij van minuut één wist dat hij en zijn maatje Jan de Ancienne Belgique in hun broekzak zouden steken. Speelplezier zal daar ook wel iets mee te maken hebben. De afgelopen jaren is Black Box Revelation immers uitgegroeid tot een geoliede livemachine, maar als ze hun instrumenten ter hand nemen, tonen ze nog steeds hetzelfde enthousiasme als wanneer ze zich tien jaar geleden moesten bewijzen in het plaatselijk jeugdhuis. Al kan de plakkerige concertvloer daar ook iets mee te maken hebben.  

©Alex Vanhee

Geëvolueerd zijn ze wel, niet alleen in scala en sound, maar ook in de manier waarop ze hun set opbouwen. 'Madhouse', van hun vorige plaat My Perception, zat vooraan geposteerd en knalde het optreden volledig open. Met de blues van 'War Horse', een eerste meezingmomentje, kon Black Box Revelation vervolgens lustig meesurfen op de golf die het zelf had gecreëerd, om er concertadvies van Bruce Springsteen bij te halen.

Over Bruce Springsteen gesproken: op recente nummers moet de dissonante Jack White-stijl waar Paternoster een eigen twist aan geeft, nu en dan plaatsmaken voor rootsgitaar à la Bruce of bluesriffs die uit de vingers van Keith Richards hadden kunnen vloeien. De sixtiesrock van 'Walk Another Line' was daar het beste bewijs van.

Roes

Share

In recente nummers moet de dissonante Jack White-stijl nu en dan plaatsmaken voor rootsgitaar à la Bruce Springsteen

Van de gitaar waaruit even later 'High on a Wire' scheurde, vermoeden wij dan weer ten stelligste dat ze in het Seattle van de vroege jaren '90 is gekweekt. Het nummer was, samen met klassiekers 'I Think I Like You' en 'My Perception', ook het perfecte argument om te beweren dat Black Box Revelation nog steeds een merknaam is voor overstuurde rocksongs die, ondanks alle noise, toch een bijzonder fijne melodie herbergen. Temeer omdat de momenten waarop de twee een beetje gas terugnemen, niet aan je ribben blijven kleven. 'Never Alone / Always Together', nochtans een stevige meezinger, haalde de vaart uit de set en 'Pounding Heart' was meer gimmick dan song.

©Alex Vanhee

Maar in 'Live Forever' en het soulvolle 'Gloria', twee nieuwe nummers, bewezen Paternoster en Van Dijck dat ze hun registers wel degelijk open kunnen trekken zonder aan eigenheid in te boeten. Met dank aan die nijdige, snerende stem van Paternoster, waarvan we ten zeerste hopen dat hij ze nooit verliest. Of het moest zijn om, op een ietwat verlegen manier "Het voelt goed om hier terug te staan" tussen twee songs te zeggen.  

Aan het einde van de set - de laatste noten van 'Set Your Head On Fire' zouden nog volgen - stond de zanger-gitarist stevig en voldaan op de rand van het podium, te genieten van de roes waarin hij en zijn kompaan de Ancienne Belgique hadden meegezogen. Grote kans dat ze dat vanavond en morgen nog eens doen.

Gezien in de Ancienne Belgique, Brussel, op 18 februari. Black Box Revelation treedt nog op op 19 en 20 februari.

cult