Pukkelpop

Bert is al 24 jaar veiligheidsman in de frontstage: “Zwanzen werkt beter dan nors kijken”

Sinds een paar jaar zijn de bordjes ‘verboden te crowdsurfen’ niet meer weg te denken op festivals. Maar van een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid is het Belgische festivalpubliek niet vies, en de spierbundels in de frontstage zijn sowieso wel wat gewoon.

3 Bert De Beuckeleer © Stefaan Temmerman

Bert De Beuckeleer is een vaste waarde in de frontstage van de Belgische festivals. Al 24 jaar lang kijkt hij als een rots in de branding over de feestende festivalgangers uit. Pukkelpop is zijn 34ste halte deze zomer. In 1993 werd hij met enkele anderen van de Leuvense faculteit lichamelijke opvoeding weggeplukt om te komen helpen op Torhout.

“Wij werden toen als jonge gasten gevraagd om de crowdsurfers op te vangen. Eerst was het een hobby, nu doe ik het hele zomers lang, en ik ben niet van plan binnenkort te stoppen. Ik ben zelf 44, en sommige van mijn collega’s zijn vijftien jaar ouder. Er zal ongetwijfeld een leeftijdsgrens staan op dit beroep - crowdsurfers opvangen is lichamelijk zwaar werk en sommige van die mannen wegen 165 kilo - maar je kan hier verschillende functies hebben. Vaak begeleid ik ook mijn jonge collega's. Dat is nodig. Ik heb er zelfs een handleiding voor geschreven.

3 De troepen van Bert aan het werk tijdens het optreden van Migos vandaag op Pukkelpop. © Stefaan Temmerman

Je moet het maar doen: als muziekliefhebber dag in, dag uit met je rug naar de grootste artiesten gekeerd staan. Bert lijkt er geen enkel probleem mee te hebben. Integendeel. “Soms staan die plots ook voor ons. Zoals Bruce Springsteen. Die speelt drie uur, en tweederde van zijn set staat hij voor ons! Het maakt mij niet veel uit of ze voor of achter ons staan. Wij zien de reactie van het publiek en dat is veel meer waard.”

Ze zien er best indrukwekkend uit, de in het zwart getooide mannen tussen ons en het podium. Maar in feite zijn het allemaal Jerommekes: grote kleerkast, klein hartje. Een ‘anti-cliché’ dat ook opgaat voor veel metalfans. Een pak van Berts mannen zijn dan ook grote fan van Graspop. “We zijn allemaal héél vriendelijke mensen. Als je ons aan de toog tegenkomt, doen we heel sociaal. En hier in de front in feite ook. Maar soms moet je een knop omdraaien, en dan kan ik plots een héél serieuze mens worden.”

Share

‘In België ligt de nadruk op zorg dragen voor het publiek, ongeacht de stommiteiten die ze begaan’

In sommige landen wil je liever niet over het hek getild worden als crowdsurfer. Maar hier in België is dat volledig anders. “De nadruk ligt hier op zorg dragen voor het publiek, ongeacht de stommiteiten die ze begaan. Maar het is waar: in andere landen kan dat wel eens omgekeerd zijn. Eigen schuld, dikke bult. Zoiets. Wij proberen dat te vermijden. Iedereen kan deze job doen, op voorwaarde dat hij het serieus neemt, en dat hij weet dat je met praten, lachen en zwanzen veel verder geraakt dan met nors kijken en grenzen stellen.”

3 © Stefaan Temmerman

Mensen gaan soms ongelooflijk ver om zo dicht mogelijk bij hun idool te raken, en vice versa. Bert hield door de jaren heen al vaak zijn hart vast tijdens halsbrekende capriolen van artiesten. “Natuurlijk schrik ik soms van de toeren die mensen uithalen. Die van Die Antwoord doet gewoon een salto helemaal tot in het publiek.” Soms loopt dat ook fout af, zoals bij The Van Jets een paar jaar geleden. Aan hun optreden op de Main Stage hield frontman Johannes vandaag geen verwondingen over, maar twee jaar geleden was dat anders. “Hij wou springen en viel gewoon plat op de grond. Pijnlijk. Als er zaken mislopen, komt het aan op een goede samenwerking tussen ons, het Rode Kruis en de hulpdiensten. Als wij tien seconden niet opletten, gebeuren er meteen ongevallen. Maar het moet ook rock-’n-roll blijven, hé!” 

Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels