Muziekreview

Belgisch jazztrio Steiger levert met 'And Above All' gewaagd debuut af

Stijlvol overkop de kosmos in

De beste Belgische jazz zet het genre in zijn blootje. Of onttrekt zich er resoluut aan. Denk aan STUFF. en aan Black Flower. En vanaf nu ook aan Steiger!

2 Steiger: links van SCHNTZL en rechts van De Beren Gieren © Maarten Geukens

Vorig jaar spurtte het Gentse pianotrio Steiger tot in het peloton van jonge Belgische jazzvernieuwers. Met hun lekker stugge grooves en minimalistische inkleding nestelden de heren zich links van SCHNTZL en rechts van De Beren Gieren, eveneens frisse Beljazzbands die het niet zo nauw nemen met tradities.

And Above All, het debuut van de band, herbergt zowel jazz als moderne compositie, avant-garde en experimentele elektronica. Pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en contrabassist Kobe Boon tonen zich zowel thuis in de spannende, ruwe sixties jazz van labels als Impulse! als in exotischer spul à la Chick Corea (check het zonnige, goedgemutst wiegende 'Saint Roch’).

Punkrock

Share

Wie hierop begint te dansen is een lefgozer, of stomdronken

'Hymne Without God’ is een stuk schaduwrijker en kijkt over het muurtje bij John Zorn en bij enfants terribles als Otomo Yoshihide - weemoed geboren uit gekraak, gestuntel en geschuifel. 'Sturm der liebe’ zal met zijn rechttoe-rechtaan, aan hiphop ontleende groove de jazzpuristen tegen de haren instrijken. 'Bachfag’ - de titel verklapt veel - verstopt klassiek in een driest voortrollend ritme dat ons aan hardcore punkrock deed denken. Aan Chicago Underground Duo, bijvoorbeeld. Of liever de Dead Kennedys? Kijk, da’s alvast een vergelijking die u vast niet leest in het doorsnee jazzmagazine.

2 Steiger - And Above All © El Negocito

Halverwege de plaat trekt Steiger zijn blik waanzin helemaal open. 'Berlin Revisited’ doet denken aan de elektronische jazz van het begin van de noughties: Triosk, Sofa Surfers, Flanger, … Bands die niet zozeer naar jazz toe werkten dan wel het genre gebruikten als opstapje om de kosmos in te duiken. Steiger katapulteert zichzelf het oneindige in met een stampende beat, schelle cimbalen, overstuurde keys en een logge bas. Wie hierop begint te dansen is vast een lefgozertje. Of stomdronken.

Overkop

Ook in zijn bezinning gooit Steiger hoge ogen. 'Kayip’, bijvoorbeeld, zoekt niet zozeer driftig naar clevere motiefjes om de goegemeente mee te verbazen maar klampt zich vast aan een onrustbarende akkoordensequentie die alsmaar wordt aangedikt, terwijl Raman met vijf armen als gek over de vellen roffelt tot de compositie stijlvol overkop gaat, uitbolt en uitblaast.

Wat verwacht ú nog van de Belgische jazz? Weerbarstigheid? Beklemming? Heiligschennis? Nou, laat Steiger dan maar de toon aangeven. 

Nu uit bij El Negocito. steigerband.com

nieuws