Review

Bazart en Glints in de AB: dromerige posterboys en buitenaardse bastaardneefjes

5 ©Alex Vanhee

Nederlandstalige indiepop met wereldwijde ambities, en hiphop van een àndere wereld: dit sterrenstelsel leek zondag een maat te klein voor de Belgische nieuwlichters Bazart (****) en Glints (***). Allebei stelden ze een overtuigend mini-debuut voor.

We kunnen het maar beter bekennen: zelden lopen we spontaan warm voor popmuziek in de moerstaal. Het gebeurt namelijk wel eens dat een hardnekkige spruitjesgeur opkringelt uit doorwrochte songteksten. En anders doet het geaffecteerde Nederlands van de zanger je kringspier wel instinctief tot een speldenkopje vernauwen. Niet iederéén is bovendien gezegend met een schuurpapieren strot als Meuris, de tragikomische snik van Vos of het succulente patois van Cappelle of Kowlier. 

Euforie en sensatie

©Alex Vanhee
Share

Bazart sloeg gensters met dromerige popmuziek: de bitterzoete afdronk van The National en The Postal Service nam je er graag bij.

Dat Mathieu Terryn van Bazart zingt alsof hij tijdens de lessen dictie een kus van de juf ambieerde, leek dus niet meteen in zijn voordeel uit te draaien. Toch kwam de frontman er zonder kleerscheuren mee weg in de AB. Dat laatste werd mogelijk betreurd door zijn jonge, vrouwelijke spionkop: tussen de songs door werd de charismatische groep voortdurend overspoeld met schrille kreetjes en opgewonden applaus. Niet alleen het posterboy-appeal van Bazart zat daar voor iets tussen. Net zo goed sloeg hun dromerige popmuziek gensters: de bitterzoete afdronk van The National en The Postal Service nam je er graag bij.

Met 'Tunnels' scoorde de Gents-Antwerpse groep intussen al een bescheiden radiohit, maar zondag bleek vooral de uitsmijter 'Goud' op stormachtige bijval te kunnen rekenen. Een door wanhopige liefde overwoekerde single, die live opmerkelijk harder werd aangezet, waarmee je plots getuige werd van een euforische hymne. Het gloednieuwe 'Echo' legde het dan weer in een nostalgische bui aan met The Cure, al werd die synth-sound behendig overgeheveld naar de herfst van 2015. Ook 'Voodoo' was zo'n song die instant herkenbaar was, maar tegelijk nieuw en sensationeel klonk. Zonde eigenlijk, dat die twee liedjes hun EP niet meer haalden.

Meisjesidool en volksmenner

©Alex Vanhee

Nog een hoogvlieger was 'Abramovic', dat bedacht werd met een fraaie slidegitaar van Simon Nuytten. Oliver Symons - ook bekend als de frontman van Warhola - maakte dan weer vooral in 'Noodweer' het, tja, mooie weer. Symons boog zich over gitaar en synths, maar fungeerde ook voortdurend als tweede stem: zonder meer indrukwekkend wanneer hij zijn toevlucht zocht tot de hogere registers. Terryn ontpopte zich op zijn beurt overtuigend tot charmant meisjesidool én een opzwepende volksmenner. Hoe klein het podium in de Club ook mocht ogen, deze zelfverzekerde frontman had zich in gedachten al verplaatst naar een groot zomerfestival.  

Bazart sloot zijn concert af met spots die oplichtten in de Franse driekleur. Een sympathiek gebaar, waarmee je gelijk een oogje dichtkneep voor de wat landerige cover van 'Sterrenstof'. Zonder de tongue-in-cheek van De Jeugd van Tegenwoordig bleef er weinig over van het origineel.

Buitenaards met kinderziektes

©Alex Vanhee
Share

Glints heeft zijn start niet gemist.

Ook voorprogramma Glints (***) vertilde zich aan zo'n cover. Rihanna's 'Bitch Better Have My Money' werd opgezadeld met dreinerige gitaren, waardoor de harde angel onherroepelijk uit die exotische trap-pop werd gehaald. Ach, kinderziektes, mijnheer. Glints speelde in de Club immers pas zijn derde concert. Dat de groep daarbij voor de tweede keer op een paar weken tijd in de AB passeerde, gaf dan weer aan dat dit gezelschap zijn start niet heeft gemist. 

Live waren we alvast getuige van twee absolute wereldsongs. 'Divalent Diction' klonk live zowaar nog méér episch en omineus dan op de EP, terwijl de debuutsingle 'Dread' een hartverkillende coup pleegde op hiphop, weemoedige poëzie en atmosferische elektropop. Daarbij liet frontman Jan Maarschalk Lemmens zich trouwens ook voorstaan op een ogenschijnlijk vlekkeloos Brits accent. Afwisselend klonk hij als het buitenaardse bastaardneefje van Mike Skinner, Kate Tempest en Jack Allsop. Zijn stijl van rappen neigde bij momenten dan weer naar die van een jonge A$AP Rocky. 

Als studiomuzikant, geruggensteund door Jergan Callebaut van VUURWERK, hoef je deze jonge kerel vast nog weinig te leren. Maar live schort het voorlopig nog aan een duidelijke visie. De groepspolitiek leek bijvoorbeeld net iets te democratisch voor zijn eigen goed. Broederlijk op een rij, leken de bassist van Soldier's Heart en de frontman een ongelijke strijd uit te vechten om de aandacht. Die eerste legde een tomeloos enthousiasme aan de dag, maar onbedoeld overschaduwde hij Maarschalk Lemmens zo. Ach, kinderziektes, mijnheer. 

Have en goed inzetten op de toekomst van deze band, zou voorbarig zijn. Maar onze spaarcenten? Die hebben we alvast veil voor dit formidabele, grensverleggende Belpop-geluid. To be surely continued.

©Alex Vanhee

cult