Pukkelpop

Bastille, de kauwgompop die Pukkelpop aan het meezingen kreeg ★★★☆☆

3 ©Stefaan Temmerman

Er zijn betere popbands dan Bastille, maar er zijn slechts weinig bands die de Pukkelpop-wei dit weekend zo aan het meezingen kregen.

Middernacht. ‘Pompeii’, de überhit die Bastille een doorbraak bezorgde, denderde over de weide. Er knakten stembanden, vlogen enkels uit de kom en de tieners die zich in een toilet bevonden, knepen meteen de billen dicht en spurtten naar buiten. Aan het einde van de set was er geen houden meer aan.

Ruim een uur eerder had de Britse band hetzelfde effect toen ze hun set begonnen met het drieluik ‘Send Them Off!’, ‘Laura Palmer’ en ‘Warmth’. Er hing een wolk van extase boven de mensenzee. Bastille was de juiste band op de juiste plaats om Kiewit, na een vermoeiende dag, een energieshot toe te dienen.

Het duurde echter niet lang voor levende springbal Dan Smith en zijn band een eerste dip kenden. ‘Snakes’, ‘No Angels’ en ‘The Draw’ waren magere popsongs, verpakt in plastieken pathos. En het was niet de laatste keer dat de smaakpolitie een bekeuring had kunnen uitschrijven. Ook ‘Overjoyed’ en ‘Two Evils’ waren we liever kwijt dan rijk.

©Stefaan Temmerman

Bastille legde een parcours af met pieken en dalen, en deed dat opvallend genoeg zonder Grote Gebaren. Daar waar Editors donderdagavond vuurwerk en confetti nodig had om te beletten dat zijn publiek indommelde, bracht deze popsensatie géén toeters en bellen mee. Een gemiste kans? Nee, omdat de show er uitstekend uitzag, met een indrukwekkende videomuur die een hele show lang refereerde aan de setlist, met filmfragmenten, stadsbeelden en diverse animaties.

Eigenaardig

Dan Smith is zonder meer een uitstekende, maar ook wat voorspelbare frontman. Dat laatste is doodjammer. Hij recycleert al jaren zijn bindteksten, probeert altijd te charmeren in de plaatselijke taal en gebruikt voortdurend dezelfde, kinderlijke trukken om de massa naar zijn hand te zetten. In het publiek duiken? Graag, meneer. En ook zijn zelfspot leverde hem geen windeieren op. In 2014 was dat charmant, vandaag is de magie stilaan uitgewerkt.

©Stefaan Temmerman

Bastille bracht zoals vanouds een strak geregisseerde performance, terwijl we hen graag eens willen zien als ongeleid projectiel. En toch stonden we driekwart van de tijd grijnzend toe te kijken hoe het viertal Pukkelpop bespeelde als een poppenkast.

Voor we het goed en wel beseften, waren ook wij een pion in het schouwspel. Het was moeilijk om aan de lokroep van het aanstekelijke ‘Glory’ te weerstaan, en van zodra de bekendere nummers ‘Icarus’, ‘The Currents’ en ‘Things We Lost in the Fire’ elkaar in ijltempo volgden, zag je Kiewit collectief de spaarmodus uitschakelen en vervolgens als een bende bezetenen dansen.

Bastille trakteerde Pukkelpop op hersenloze, maar dansbare kauwgumpop, en laat het net dat zijn waar wij vrijdagavond zin in hadden. Soms verschrikkelijk, soms sympathiek: Bastille blijft een eigenaardig fenomeen.

nieuws

zine