Concertverslag

Arsenal in volgelopen Lotto Arena: een ander (feest)beestje

Belgische funk & dance-groep brengt extra muzikanten en meer gelaagdheid

7 © Tine Schoemaker

Met liefst een dozijn waren ze, de muzikanten van het Belgische Arsenal op het podium van de Lotto Arena gisteravond. Arsenal toonde zich een volwassen band in volle transitie. In the Rush of Shaking Shoulders is een half jaar oud en verkent nieuwe paden. Het Antwerpse concert werd opgedragen aan Mario Dos Santos, een van de (gast)zangers van Arsenal, die onlangs overleed.

Jazeker, de heupslag van Leonie Gysel verleidde de hele zaal. Het enthousiasme van stuiterbal John Roan werkte als vanouds aanstekelijk. En Hendrik Willemyns dirigeerde naar traditie achteraan, tussen zijn geluidsbanken. Maar Arsenal presenteerde zich toch als een ander beestje in de Lotto Arena. Met drie zangeressen en liefst vier (!) drummers en percussionisten. Twaalf muzikanten in totaal stonden er op dat grote podium.

Share

Arsenal presenteerde zich als een ander beestje in de Lotto Arena, met drie zangeressen en vier (!) drummers en percussionisten

Vergelijk het met een anaconda die in een ander vel kruipt. Ze glijdt en kronkelt nog altijd even soepel, maar dan in een ander kleurtje. Een klankkleur, in dit geval. Dat voelde je aan oude songs als ‘Saudade Pt. 2' en ‘Longee’, die vooral een groove uitten en vanuit de heup vertrokken. Ze deden de Lotto Arena snel ontploffen. Terwijl de nieuwe nummers uit In the Rush of Shaking Shoulders meer gelaagdheid brachten. Opbouwden, vaak temporiseerden, meer aandacht vroegen. Na wat geduld volgde vaak de beloning. In ‘Sometimes’, waar achtergrondzangeres Judith de aandacht trok. Ook het heerlijke jungle-ritme in ‘Black Mountain’ (overal djembes en conga’s!) vertegenwoordigde het ‘nieuwe’ Arsenal goed. Dit is een band die duidelijk op twee benen hinkt, maar storen deed dat niet.

7 © Tine Schoemaker

Een dag in de jungle

Share

Niemand die zich zorgen maakte over de Belgische regering. Hier werd enkel opgebouwd en samengewerkt. Eendracht maakt macht, besefte Arsenal.

Het optreden in de Lotto Arena was vanuit een duidelijke visie opgebouwd. Achter de muzikanten werd een half oerwoud opgetrokken, enkele percussionisten stonden zelfs half verborgen tussen de planten. Openingssong ‘Low Sun Long Shadow’ ontwaakte niet alleen zachtjes muzikaal (Roan zette zijn beste dansbeentjes voor terwijl Gysel een Afrikaanse handdrum bespeelde), ook de dag leek mee te ontluiken. De zonneschijf, die centraal achteraan het podium hing, ging langzaam omhoog. Nummer na nummer. Om een half uur later in volle gloed bovenaan het firmament te schitteren, net toen successingle ‘Amplify’ werd ingezet.

“Zijn jullie in een party mood?”, wou John Roan weten. Dat bleek zeker het geval. Niemand die zich zorgen maakte over het vallen van de Belgische regering. Hier werd enkel opgebouwd en samengewerkt. Eendracht maakt macht, besefte Arsenal. In ‘Temul (Lie Low)’ mocht er nog een (achtergrond)zangeres in de schijnwerpers. Er was veel ruimte om de muziek te laten ademen, en de gitaar van Bruno Fevery klonk hemels. Nee, John Roan zal allicht nooit The Voice van Vlaanderen winnen. En ja, je miste de oude gastzangers wel een beetje. Net zoals Mirko Banovic, die op bas vervangen bleek door een jongere kracht. Iemand die de fundamenten van dit nieuwe Arsenal goed bewaakte.

7 © Tine Schoemaker

Eerbetoon aan overleden zanger

Summertime never ever ends”, werd er in ‘High Venus’ gezongen. Dat bleek exact zo in de Lotto Arena. Terwijl het buiten bleef waaien en regenen, werd de sfeer en temperatuur in de zaal alsmaar tropischer. Bij ‘Estupendo’ was er geen houden meer aan. De hele zaal stond recht, iedereen sloeg aan het dansen en meezingen. Gysel en Roan waren niet meer van de egoramp naar het midden van de Lotto Arena weg te slaan. Ze lieten de massa gretig uit hun hand eten. En maakten van slotsong ‘Melvin’ iets heel apart. Terwijl de menigte zich de longen uit het lijf brulde, ging het lied langzaam over in ‘A Volta’. Plots hoorde je de stem van Mario Vitalino Dos Santos door de boxen. De van oorsprong Braziliaanse zanger overleed in september na een tragisch verkeersongeval op de Brusselse Ring. Hij werd amper vijftig. “Mario stond mee aan de wieg van Arsenal”, vertelde John Roan respectvol. “Zonder hem waren we nooit de band geworden die we nu zijn.” Arsenal droeg hun Antwerpse concert daarna op aan Mario en zijn familie. Een mooi en innig moment, dat de kolkende zaal helemaal stil kreeg. De zangkoren bij het voor een tweede keer ingezette ‘Melvin’ deden de sfeer opnieuw kantelen.

In de bisronde was de zon achteraan het podium verdwenen. Stroboscopen flitsten zacht als fonkelende sterren en gaven aan dat het duister was ingetreden. Geen beter lied om voor een nachtelijke party-sfeer te zorgen als ‘Mr. Doorman’, dat passend volgde. Ook nu in een versie die langzaam opbouwde, om dan helemaal open te breken. Bij ‘Stick and Groove’ kwam de maan tevoorschijn, om in volle gloed te gaan schijnen tijdens afsluiter ‘Lotuk’. De Lotto Arena leek wel omgevormd tot een nachtclub in Rio. Of maak daar Marrakesh van. Bij dit Arsenal viel geen parfum de crise te bespeuren. Hier regeerde enkel het feest.

7 © Tine Schoemaker
7 © Tine Schoemaker
7 © Tine Schoemaker
7 © Tine Schoemaker
Dossier Muziek, maestro!
Dossier Muziek, maestro!

Honger naar muziek? Die kan u hier stillen met de recensies en andere artikels van onze muziekredactie.

Lees alle artikels

cult

zine