De wei, de wereld

Antilliaanse Feesten: De-spa-cito!

Elk jaar viert de wereldmuziek een hoogmis in Hoogstraten. Op de Antilliaanse Feesten worden Caribische klassiekers geserveerd naast opkomend talent en, welja, Shaggy.

6 Shaggy © Illias Teirlinck

Nog geen twee minuten nadat we op de Antilliaanse Feesten zijn aangekomen, horen we 'De-spa-cito'Meer heeft een mens niet nodig om eindeloze verkeersellende rond de Antwerpse ring van zich af te gooien. Want zo gaat dat dan: je danst voor je er zelf oog in hebt. 

De Antilliaanse Feesten omschrijven zichzelf als het "biggest, bravest & boldest Caribbean festival in the world", en als dat een beetje overdreven lijkt, is het toch zeker het beste Caribische festival in de Noorderkempen. Al ontbreken de palmbomen en witte stranden nog, all things Caribbean zijn er voorhanden: van de Surinaamse keuken tot dansstijlen waar je nog nooit van gehoord hebt. Timba? Kaseko? 

Wat je ook onmiddellijk in een vakantiestemming brengt, is het diverse publiek op de Antilliaanse Feesten - veelal Nederlanders met roots in Curaçao en Suriname. Zij komen naar hier voor legendes als Doble R, die voor Curaçao is wat pakweg Helmut Lotti is voor ons - de muziek waar je moeder fan van is en die je (of je het nu wilt of niet) ook kent. Daardoor worden zijn liedjes door iedereen aan de main stage meegezongen in dat heerlijke Papiamentu. De man haalde in de jaren 80 ook een hit in het Nederlands met 'Zullen we maar weer een potje dansen' en we stellen ons voor dat zijn andere klassiekers als 'E mundu ta lora' en 'Tula Warda' hetzelfde onderwerp behandelen. 

6 Reginald Recordino, Doble R. © Illias Teirlinck

"Veel van zijn muziek gaat ook over hoe je vrouwen op handen moet dragen", zegt de Antilliaanse Jill uit Amsterdam, die speciaal voor Reginald Recordino (vandaar: Doble R) naar onze Noorderkempen is gekomen. "Dat je hem hier ziet spelen, is volstrekt uniek. Omdat hij al zo oud is, treedt hij nauwelijks nog op. Ook niet in Nederland."

De Vlamingen, die er natuurlijk ook zijn, hebben vaak uren salsales achter de rug en zijn zo ook op de hoogte van Doble R's salsa antiyana. Een Antwerpse jongedame kan die Antilliaanse salsa enigszins omschrijven als "nog zwoeler dan andere salsa's", maar verder moeilijk uitleggen. "Enkel voordoen." Maar het is nog vroeg op de avond, dus we passen. 

Bob Marley

6 Rootsriders. © Illias Teirlinck

Over klassiekers gesproken, daar doen de Rootsriders ook in. Alleen niet van henzelf, maar van de reggaelegende Bob Marley. Wij hoorden achter elkaar 'Is This Love?', 'Don't Worry', 'One Love' en 'Buffalo Soldier' in afgelikte, doch uiterst dansbare coverversies. Voorafgegaan door 'No Woman, No Cry' met een ijzersterke solo van vocaliste Tamara Nivillac. De Rootsriders bewezen dat een goede cover nog steeds naast een onsterfelijk origineel kan staan. En aan de koppeltjes te zien werd die 'One Love' heel tastbaar. 

Er wordt heel graag gecoverd op de Antilliaanse Feesten, en als we 'Despacito' geen vijf keer gehoord hebben gisteren, dan helemaal niet. Maar in twee gevallen ging het om een interessante remake van die radioknaller. De Curacaose band Nastyplay gaf er een draai aan in zijn ritmo kombina-stijl - eigenlijk een mix van salsa en r&b met een paar Antilliaanse ritmes. En een keer hoorden we het ook in een versie van de Earthquake Brassband, die met een gevolg van heupwiegende mamacita's over het festivalterrein trok.

6 Earthquake brassband. © Illias Teirlinck

Op naar de revelatie van de avond dan: Baby Lores, een soort van Cubaanse Boef, die met zijn cubaton de Clubstage in de fik stak. Dat ging zo: na enkele nummers, die veel beter klonken dan hun tegenhangers op YouTube, besteeg "una chica" het podium. Dan een tweede, vervolgens een derde. De heer Lores maakte een kruisteken en zei iets over sexualidad, voordat de chica's toonden wat ze met zijn muziek en hun lichaam zoal konden doen. Jezus, allejezus, wat konden die dames dansen. Wij gingen lopen voor het te caliente werd.

Mister Lover Lover

Ook natuurlijk omdat we Shagggy, de bekendste naam op de affiche niet mochten missen. Mister Lover Lover, alias Shaggy, alias Mister Boombastic, ziet er nog steeds hetzelfde uit als in de jaren 90. En zijn nieuwe nummers - die hij steeds aankondigt als een "brand new Shaggy" - klinken ook als alle andere: verpopte reggaebeat met een gitaar in tegentijd. 

Jammer was wel dat die brand new shaggies zo veel naar voor werden gebracht, ten koste van de grote hits als 'Hey Sexy Lady' en 'Wasn't Me', wat maakte dat Shaggy net niet kon overtuigen. 

6 © Illias Teirlinck

Maar het publiek danste er ook weer niet minder om. En het daagde ons dat wij dat nog iets te weinig hadden gedaan. Wij dus naar de spiegeltent waar we gratis salsales kregen van een Nederlandse dame (daar zaten we stiekem toch al heel de avond op te wachten). En in theorie ziet het er simpel uit: rockstep, beetje naar voor, beetje naar achter, en dan de vrouw wat ronddraaien. Mijn benen hadden echter moeite met die sensuele Cubaanse pasjes, omdat die in de praktijk verdomd moeilijk zijn. We dachten dan meer na aan die een-twee-drie-vier dan dat we ons konden overgeven aan de muziek. 

"Het is normaal dat je eerst enkel aan de pasjes denkt", zei de Haagse Rini, die zo vriendelijk was om ons de salsa en enkele andere Latijns-Amerikaanse dansen bij te brengen. Of daartoe toch een zeer verdienstelijke poging deed. "Later denk je niet meer aan de pasjes, maar dan denk je wel constant aan salsa. Dan wil je het overal gaan doen en is het gewoon een manier van leven geworden."

En zo maakte de Merengue, de bachata en de salsa zich stilaan van ons meester en heupwiegde Hoogstraaten de nacht in. 

6 © Illias Teirlinck
Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels

zine