Review

Amenra: Waterboarding voor de ziel

4 © alex vanhee

Mocht muziek een kleur hebben, dan blakerden de songs van Amenra onmiddellijk roetzwart. Het is niet overdreven om te zeggen dat deze band uit Kortrijk met geen enkele andere act op de affiche te vergelijken viel, en zelfs daarbuiten was het zoeken naar aanknopingspunten. Tool, misschien? Het optreden van deze post-metalband ontplooide zich als een bijzonder fysieke gebeurtenis.

4 © alex vanhee
4 © alex vanhee

Neem een nummer als 'The Pain It Is Shapeless We Are Your Shapeless Pain', een compositie die traag op gang kwam en zichzelf meer dan tien minuten in het donkerse mysterie huldde, maar tussendoor met een paar verpletterende uitbarstingen niettemin je hele inwendige huishouding herschikte.

Zanger Colin H. van Eeckhout begon geknield aan de set, sloeg metalen staven tegen elkaar, en toen hij uiteindelijk overeind kwam kreeg het publiek als altijd enkel zijn getattooeerde rug te zien. Veel meer dan een klein, vleeskleurig onderbroekje had hij niet aan, maar dat belette hem niet om de longen met een vervaarlijke kracht haast létterlijk uit z'n lijf te schreeuwen. Je snapte meteen waarom nogal wat fans de band op het sectaire af volgen, en over van Eeckhout praten alsof hij uit een parallel zonnestelsel is neergedaald.

Amenra trad niet gewoon op, maar bood een overrompelende totaalervaring en zoog je helemaal mee de muziek in. Het was aangenaam zoals een avondje waterboarding in bepaalde kringen vast ook aangenaam wordt bevonden. Op een enorm videoscherm werden tegelijk stemmige zwartwitbeelden geprojecteerd die de beklemmende sfeer nog benadrukten.

Na vijftig minuten -vroeger dan voorzien- was het leed geleden, maar het was goed zo. Méér zou -zowel voor de band als het publiek- de gezondheid ernstige schade hebben toegebracht. Maar eerlijk: dit was een passage die achteraf nog dagen aan je ribben bleef kleven. In één woord: verpletterend.
 

4 © alex vanhee
Dossier Pukkelpop
Dossier Pukkelpop

Lees alle artikels