Concertverslag

alt-J in Vorst Nationaal: revanche van de nerds

3 Joe Newman van alt-J hield het publiek geboeid, zelfs al bevond hij zich zélf achter tralies. © Stefaan Temmerman

Nadat ze op Rock Werchter een duf en nuffig nummertje opvoerden, hadden we alt-J ei zo na afgeschreven. Even onterecht als voorbarig, bleek in Vorst Nationaal. Daar namen de lads uit Leeds hun revanche. Zò sexy kan nerdy zijn, dus.

Please don’t go,” klonk het tijdens de smachtende afsluiter ‘Breezeblocks’. “I love you so.” De liefde tussen publiek en performer was ook wérkelijk tastbaar in Vorst Nationaal. Met die liefdesbetuiging legde alt-J zelfs meteen het grootste bezwaar van de fans bloot: eigenlijk duurde de set net iets te kort naar ieders zin. De aandrang om na de korte bisronde te verkassen naar buiten - op ongedurig aangeven van de security - voelde u alleszins niet. Wie kon het u kwalijk nemen? Zeker niet na een concert waarin songs als ‘Fitzpleasure’ en ‘In Cold Blood’ iedere sterveling bij zijn nekvel greep, en een recent nummer als ‘Hares on the Mountain’ (uit de film Bright) onbegrijpelijk ontbrak in de setlist. Met een elegant psychedelisch lichtspektakel, en songs die even tegendraads als dansbaar klonken, werd je even koud als warm gepakt tot op de hoogste balkons. 

3 Alt-J is een Britse indierockband uit Leeds met door frontman Joe Newman, Gus Unger-Hamilton en Thom Green. © Stefaan Temmerman

Kermende zeeleeuw

Zo’n vijf jaar geleden spoelde alt-J (∆) aan in de muziekwereld. Dat deden ze met het wonderlijk weerbarstige en vernieuwende geluid van An Awesome Wave. Nadien volgde een parcours waarbij hun magistrale debuut de opvolgers overschaduwde, maar de zalen wél steeds groter werden. Die schaalvergroting pakte niet altijd goed uit. Op Rock Werchter zagen we een groep die routineus en liefdeloos door een set banjerde, en bovendien moest afrekenen met technische problemen. We baalden als een stekker, maar de elektrische spanning die in Vorst Nationaal zinderde, was er één om U tegen te zeggen - pun intended.

In Vorst Nationaal sloeg de Britse artpopgroep opnieuw met grote kracht tegen de golfbrekers van uw gemoed. Handen gingen als kleine schuimkopjes de lucht in bij opener ‘Deadcrush’, waarin frontman Joe Newman als een kermende zeeleeuw zong, maar je zijn “cray cray over you” met een evenwaardige gekte beantwoordde.

Share

Alle goede dingen bestaan in drieën, wordt wel eens beweerd. In Vorst Nationaal bewees alt-J dat ze hun triangellogo waard was

Lange neus naar hipsters-van-één-dag

Zelfs al werd ‘Tesselate’ trager gespeeld dan op de plaat, ging u helemaal overstag. Terecht ook. De Britse groep klinkt soms alsof ze te lang naar school is gegaan dan goed was, maar tegelijk klinken de meticuleus samengestelde ritmes en beats sexy als een muthafucka. De snugger samengestelde set die ze afstaken in Brussel, maakte bovendien een lange neus naar alle hipsters-van-één-dag.

In een decor dat zowel The Matrix als strak futuristisch woondesign uitademde, slaagde het trio er in om te verbergen dat ze bij hun verwekking wellicht met de handen in hun broekzakken stonden te dagdromen toen charisma en podiumallures werden uitgedeeld. Die imposante lichtshow legde bovendien steeds het juiste accent op de songs.

3 Frontman Joe Newman © Stefaan Temmerman

'The Gospel of John Hurt' werd geïnspireerd op de scifi-klassieker Alien, en kreeg een gifgroene dreiging mee op het podium. Een andere keer leek het podium zowaar tot léven te komen tijdens het minimalistische 'Hunger of the Pine’, dat stoeide met een sample van Miley Cyrus en een verwijzing naar Lady Chatterley’s Lover van de Britse auteur D.H. Lawrence.

Playmobil voor glitter

Dat de Playmobil-mannetjes van alt-J veelal steriel en bewegingloos op het podium lummelden, deerde niet: zij leken hooguit de figuranten in hun eigen show, waarbij de parterre kolkte, en de balkons deinden. 

Grootse performers zijn niet verloren gegaan aan het Britse kluitje van alt-J. Méér nog: ze lijken haast per ongeluk langs de Grote Poort te zijn geglipt. Maar de singalongs hebben ze wél, getuigden de zegedronken zangstonden tijdens 'Something Good’, ‘Mathilda’ of ‘Breezeblocks’. Ook het aanstekelijke 'Left Hand Free’ - dat live klonk als een vergeten song van Jack White - kon rekenen op een scanderende spionkop, terwijl her en der regendansen werden ingezet tijdens ‘Dissolve Me’: een groepje in glitter gedrapeerde meisjes dansten zich bijvoorbeeld de heupen uit hun ranke lijfje, terwijl we Newman grinnikend zagen toekijken. 

Alle goede dingen bestaan in drieën, wordt wel eens beweerd. In Vorst Nationaal bewees alt-J dat ze hun triangellogo waard was: publiek, show en songs vormden een onwrikbaar driemanschap.   

nieuws

cult

zine