muziek

Adele - 21 ****

2 © UNKNOWN

Het eerste dat twee jaar geleden opviel was die donkere, rauwe stem van haar. Dat en het feit dat ze met haar eerste single - het wervelende 'Chasing Pavements' - meteen een instant classic in handen had. Met haar tweede cd zet de Britse Adele nu een even grote stap voorwaarts als Amy Winehouse destijds met Back to Black.

 Adele klinkt rijper, veelzijdiger en heeft vooral als songschrijver een spectaculaire evolutie achter de rug  
2 © UNKNOWN

Eén blik op de charts en je kan er niet om heen: popmuziek blijft in essentie een jong medium, dat was altijd zo. Chuck Berry had het vijftig jaar geleden al over 'Sweet Little Sixteen' en ook nu zijn muzikanten doorgaans oud als ze de vijfentwintig voorbij zijn. De Londense Adele Adkins werd in 2008 meteen als een talent binnengehaald.

Er waren natuurlijk precedenten. Joss Stone en, belangrijker nog, Amy Winehouse hadden de liefde voor klassieke oude soulmuziek weer aangewakkerd, maar de ene lag volop in de clinch met haar platenfirma en de andere was intussen zodanig verpletterd door het succes dat ze nauwelijks nog op haar benen kon staan.

Adele was het gedroomde alternatief: een girl next door die onverbloemd over haar woelige liefdesleven zong, lak had aan schoonheidsideaal - ze stond prima met dat maatje meer - en over een klok van een stem beschikte zonder zich te bezondigen aan het soort vocale krachtpatserij waar veel Amerikaanse zangeressen zich graag aan bezondigen.

Op 19 was het songmateriaal nog wat aan de wisselvallige kant maar met 21 - ook die titel is geen toeval - zet Adele een hinkstapsprong vooruit. Ze klinkt rijper, veelzijdiger en heeft vooral als songschrijver een spectaculaire evolutie achter de rug. Dat bleek al uit 'Rolling in the Deep' de single die nu ook op een dwingend rechttoe-rechtaanritme de plaat op gang trekt, en op de koop toe een refrein onder de huid heeft zitten dat je prompt naar de keel grijpt. Het samenspel van een rudimentair ritme, een nerveus achtergrondkoortje en een piano die doordramt maakt ook van 'Rumour has it' een nummer dat onmiddellijk de aandacht trekt.

De thematiek van de songs verschilt niet zoveel van de vorige cd. Opnieuw heeft Adele de verkeerde vent aan de haak geslagen, en andermaal is de relatie met een smak uit elkaar gespat. 'Turning Tables' geeft aan dat Adele met hetzelfde gemak een pure popsong in de keel heeft zitten die als een pianoballad begint maar zich gaandeweg een route naar een grandioze climax baant. Een hit, quoi.

En waar ze op de eerste plaat 'To Make You Feel My Love' van Bob Dylan vertimmerde, kiest Adele met de Cure-classic 'Lovesong' opnieuw voor een verrassende cover die ze helemaal naar haar hand zet. De nummers die Rick Rubin geproducet heeft - aanvankelijk zou hij de hele plaat doen - zijn het soberst. 'Don't You Remember' en 'He Won't Let Go' klinken kaler en meer 'live' dan de rest, maar het opmerkelijkst is toch dat, hoewel er in totaal zeven producers aan 21 gesleuteld hebben, het geheel bijzonder coherent en evenwichtig klinkt met de overweldigende stem van Adele als het wondermiddel dat alles bij elkaar houdt.

Haar debuut was al goed, maar deze tweede is ronduit uitstekend. Aan dit tempo is haar volgende plaat een classic. (XL/V2)

DOWNLOAD EERST: 'Turning Tables', Rolling in the Deep', 'Rumour Has It', 'Lovesong'.

Adelestaat op dinsdag 5 april in het Koninklijk Circus te Brussel. Tickets via 0900/260560 en www.proximusgoformusic.be.

nieuws

cult

zine