Albumrecensie

'On The Outside' van VRWRK: Met een salto het ongewisse in

Belgische elektronicaband zoekt breed publiek

2 Tussen het pootje baden door maakte VRWRK een dijk van debuutplaat. © Bruce Mazibuko

Het Belpopjaar 2017 baart kennelijk niet alleen geweldige jazzplaten maar ook schitterende indiepopalbums. Voorbeeldje elfendertig: het debuut van VRWRK.

Share

VRWRK heeft het aangedurfd te vervellen tot een popgroep, zij het eentje met stekels

Altijd een zwak gehad voor de combi van elektronica, melancholie en soul? Welaan, VRWRK (voorheen VUURWERK, maar dat bekte niet zo lekker bij de Angelsaksen) krabt waar het jeukt met zijn officiële studiodebuut On The Outside. De naar Londen uitgeweken maar in Brussel gewortelde elektronauten Thieu Seynaeve en Jergan Callebaut sloegen er de Londenaar Salem Khazali aan de haak, eigenaar van een zijdezachte, in rhythm & blues gemarineerde moordstem. Voor Khazali’s pakkende zangpartijen wiedde en maaide het duo in zijn uitgestrekte synthvelden tot de jongeman genoeg manoeuvreerruimte had.

Het resultaat ligt ver van de aan prille James Blake en aanverwante future bass-helden refererende tracks die VRWRK in zijn begindagen fabriceerde. Toen maakte de band grote sier in onze hoofdstad als gangmaker bij het kunstenaarscollectief Run Tell Secrecy. Een oogwenk later infiltreerden de heren de alternatieve mainstream met cultsingles waarop ze Sylvie Kreusch (Soldier’s Heart) en hun boezemvriend Max Colombie (Oscar & The Wolf) lieten verdwalen in hun digitale doolhof.

Salto

2 De hoes van 'On the outside' van VRWRK. © VRWRK

Voor wie bovengenoemde muziek goed kent, zal On The Outside aanvoelen als een impressionante polsstoksprong, het ongewisse in. Wees gerust: de jongens landen via een salto keurig op de beide benen. VRWRK heeft het immers aangedurfd te vervellen tot een popgroep, zij het eentje met stekels. Khazali’s herfstkleurige zang mag dan bijna overal centraal staan, het zijn de subtiel onorthodoxe arrangementen die deze puike songs hun dosis je ne sais quoi verlenen. 

Een ratelende tom hier, een jazzy keyboardpartijtje daar, een sliert geraffineerde glitch achter een zacht glooiend heuveltje ambient. Seynaeve en Callebaut slalommen behendig tussen retro en futuristisch: van Tron-achtige eightiesvibes tot bij hypermodern Brainfeederspul, van Stranger Things-nostalgie naar een hedendaagse makeover van analoge elektropop à la Soulwax.

Mens en machine

Met die evenwichtsoefening stommelen de heren nu en dan op charmante wijze een verrassende hitparade-architectuur binnen: het geinige tropical house-keyboardlijntje van ‘I’m Free’ doet aan als iets wat hitkanonnen zoals Lost Frequencies zouden bedenken, maar VRWRK laat die verraderlijke leute desintegreren in koortsachtige, blauwige elektronicanevels. Clever. 

Elders barsten vooral gebroken harten open of wordt het spanningsveld tussen mens en machine met veel romantiek gelauwerd. Zie: ‘Hearts beating in sync’, een aanstekelijke synthpopsong die generaties overbrugt en waarin Khazali achtereenvolgens als Sampha, Darren Bancroft van We Have Band en - voor wie de eighties heeft meegemaakt - Andrew Roachford klinkt. Ja, da’s drie keer een compliment.

Hoe verdomd goed Khazali is, hoor je in ‘Outsiders’, een wonderlijke r&b-ballade met een prachtig klapperende ritmedrumcomputer als hartslag en ook in ‘Different Crowd’, een tearjerker die we door onze autospeakers zullen blazen wanneer we nog eens om drie uur ‘s nachts aan een te hoge snelheid door de Brusselse tunnels razen, op een queeste naar niets en nergens. Dat is geen dwaze fantasie maar een belofte.

VRWRK dus, anno 2017. Gefocust, gedisciplineerd, gewiekst. Maar ook: ontbolsterd, ontloken, bevrijd. Ah, hebben we al gezegd dat j’er ook prima op kunt dansen?

On The Outside is nu uit op Run Tell Secrecy/Universal.

Concert op 25 oktober in de AB in Brussel.

nieuws

cult

zine