REVIEW

'Mura Masa' van Mura Masa: Wachten op een telefoontje van Beyoncé

Britse beatmaestro flirt meesterlijk met de hitparades

De 21-jarige elektronicaproducer Mura Masa hield zich live al staande op grote festivals als Rock Werchter. Hij zet zijn doorbraak kracht bij met een puik debuutalbum.

2 Mura Masa. © Universal

Stomende, oer-Britse clubmuziek. Frisse, op een swaggy leest geschoeide hiphop. Sensuele high tech-elektronicapop. Stuiptrekkende digi-funk. Gedeconstrueerde EDM-bastaards. Wauw, zeg. De op Guersney geboren Londenaar Alex Crossan schiet op zijn sprankelende debuut alle kanten van het popspectrum uit, als een dol flipperkastballetje.

Share

'Mura Masa' is verdomd catchy en tegelijkertijd het meest avantgardistische dat u in de charts zult aantreffen

De constante op dit goedgemutste album? Het schijnbaar simpele maar rotefficiënte klankenpalet van Mura Masa. Meer bepaald: kale, wonky beats, marimba, steeldrums, omhooggepitchte stemsamples en klikkend of ratelend kinderspeelgoed (zo lijkt het toch althans). Voeg daarbij een stoet uiterst uiteenlopende gastvocalisten en je krijgt een bruisende formule die in het verleden al werd uitgetest door al even oer-Britse eclectici als Massive Attack, Gorillaz en Disclosure.

Crossan komt uit de school van Hudson Mohawke en Flume: slaapkamerproducers die zijn opgegroeid met de naweeën van dubstep, die met hiphop zijn vergroeid en die geen graten zien in het experimenteren met hitparade-r&b. De vroegste Mura Masa-singles demonstreerden dat met verve. 'Firefly’, met de wonderlijke soulprinses NAO, stouwde percussieve postdubstepelementen in een fraai uitgewerkt house-kader. Met 'What If I Go’ leek hij te solliciteren voor een plekje als resident-producer bij Beyoncé. Prachtsingle. 'Love$ick’, met de machtige A$AP Rocky, flirtte met Wu-Tang Clan maar weefde komische details (die marimba! die voetbaltoeter!) in zijn voortreffelijke percussieweb. Wedden dat Crossan straks door meer dan één grote popster voor de kar zal worden gespannen?

Softwarehikjes

Dit titelloze debuut biedt evenwel meer dan bovengenoemde hitparadevriendelijke slimmigheden. Voor elke '1 Night’ (met Charli XCX) is er ook een 'Blu’ (met Damon Albarn), waarin Crossan bewijst dat ook hij grootstedelijke melancholie in zijn portfolio meedraagt. 'Who Is It Gonna Be’ zit eveneens in een duister steegje tegen een omvergeschopte vuilbak te kniezen: soulvolle introspectie met een tipsy kop, opgetrokken knieën en een bibberende onderlip. 

2 De hoes van 'Mura Masa'. © Universal

Of wat dacht u van 'Second 2 None’, waarin Christine & The Queens zich laat inkapselen door de stuiptrekkende Mura Masa-architectuur: een jungle-ritme hier, frivole belletjes daar, een software-hikje ginds. 't Is verdomd catchy en tegelijkertijd het meest avantgardistische dat u in de charts zult aantreffen.

Wij genieten evenzeer wanneer Crossan complexloos de funktoer opgaat zoals in 'Nothing Else!’, rubberen elektrospul met Jamie Lidell die zich prompt weer twintig waant. Van ons mogen die twee samen een heel album maken. 'Helpline’ knalt dan weer uit de startblokken met een punkritme dat overgaat in het type ondeugende urban pop dat de Londense piraatzenders vandaag baren. Hopelijk wordt het een single.

Mura Masa’s eersteling schippert tussen onbevangen en goed doordacht. Wie de intellectuelerige analyse liefst links laat liggen, zal vooral hartverwarmende feelgoodmuziek horen waarop het fijn heupwiegen is. Zo weet u meteen op welke wijze wij dit weekend over straat zullen lopen. 

Mura Masa is verschenen bij Anchor Point/Polydor/Universal. Op donderdag 17 augustus speelt hij op Pukkelpop.