Albumrecensie

‘Mr. Finish Line’ van Vulfpeck: Funky weirdo's gaan de romantische toer op

2 Op de nieuwe plaat van Vulfpeck schuift de funk wat naar de achtergrond. © WireImage

Vulfpeck is de beste funkband van het moment. Met Mr.Finish Line, zijn derde plaat, richt de knotsgekke bende de spotlichten evenwel op romantische soul.

Funkateers aller landen slaakten deze week extatische gilletjes bij het verschijnen van Mr. Finish Line van Vulfpeck. Het album verschijnt amper een jaar na The Beautiful Game, de plaat waarmee de dodelijk hippe funkgroep uit Michigan zijn publiek verbreedde. Intussen amuseerde de getalenteerde bende rond multi-instrumentalist Jack Stratton zich met een resem fraai vormgegeven webclips: veelal live-sessies of geïmproviseerde jams, absurde cartoons of koddige, komische filmpjes met een hoog Monty Python-gehalte. Vulfpeck begrijpt als geenander dat de weg naar het publiek vandaag via creatieve stuntjes op social media loopt.

Funkfanatici

2 © rr

Zijn reputatie is de voorbije zes jaar enorm gegroeid. In 2011 was Vulfpeck nog een vaag troepje funkacademici, uitsluitend bekend bij bloggers, hipsters en funkfreaks. Vier ep’s en drie albums later mag de band werken met gerenommeerde Afro-Amerikaanse muzikanten zoals superbassist Bootsy Collins (die zelf Vulfpeck contacteerde en naar een collab hengelde!), Michael Bland (drummer van de Prince-begeleidingsband The New Power Generation) of de legendarische James Gadson, veteraan-drummer van Quincy Jones, Herbie Hancock, Martha Reeves, D’Angelo, Jamie Lidell en Beck.

“Prince zou fier zijn geweest op Vulfpeck”, schreven we in september over het AB-concert van de band. Toen trokken de jongens een bomvolle zaal funkfanatici die elk basloopje nazongen (yep, dat leest u goed). Op Mr Finish Line, de plaat die Vulfpeck in popmiddens moet introduceren, schuift de funk enigszins naar de achterbank en nemen gospel en soul het stuur. Daardoor zal het publiek van de alternatieve mainstream Vulfpeck wellicht eerder percipiëren als exponent van de retrosoulgolf die Curtis Harding en Leon Bridges baarde of, in het verleden, Charles Bradley en Lee Fields.

Slaapkamersoul

Share

Die van Vulfpeck zetten je wel vaker op het verkeerde been

Nu ja, ‘Captain Hook’ doet aan als pure P.funk, met dank aan een cartooneske rap, de Bernie Worrell-achtige jazzfunksynths en de gastbijdrage van Bootsy Collins die hier simpelweg zichzelf speelt. Ook de excellente instrumentale groove ‘Vulf Pack’ onderstreept de funkfeeling van de muzikanten: soepele bassyncopen, een backbeat uit de losse pols, huppelende keyboards. Wauw! Het titelnummer doet dan weer denken aan een cheesy reclametune uit de jaren tachtig, zij het eentje met een Australische sportcommentator die het brugje vollult. Mja, die van Vulfpeck zetten je wel vaker op het verkeerde been.

Soul uit de school van Stax vult de rest van de plaat. ‘Birds Of A Feather, We Rock Together’ is oorspronkelijk van de Canadese weirdo Mocky (check diens superbe plaat Saskamodie!) en beklemtoont een rauw Southern-sfeertje, met dank aan zanger Antwaun Stanley, die twee maanden geleden ook in de AB voor kippenvel zorgde. ‘Baby I Don’t Know’ doet al even ongepolijst aan, alsof het een demo uit de Staxstudio van veertig jaar geleden betreft. De sensuele slaapkamersoul van ‘Running Away’ schippert dan weer tussen Hall & Oates en Champaign, die van de plakker 'How About Us', ja.

Hete room

Het Commodores-achtige ‘Grandma’ hadden wij wat graag gehoord met Bill Withers of Donny Hathaway achter de microfoon, maar goed, Antwaun Stanley laat er zijn heilige vuur aardig oplaaien en gooit hoge ogen. Helemaal fantastisch is ‘Business Casual’, een zonnig deuntje vol eightiesvibes dat met gloeiendhete room wordt ingesmeerd door Coco O. (zangeres bij Quadron). Is het een persiflage of een eerbetoon? Allebei en het smaakt overheerlijk.

Lonkt met Mr. Finish Line de hitparade? Geenszins. Daarvoor is Vulfpeck nog steeds te grillig en te weird. Maar de catalogus van de band is nu al impressionant en etaleert een wijd spectrum aan stijlen, van klassieke rhythm & blues over funk en disco tot bij yacht rock uit de eighties, catchy ballads en komische instrumentaaltjes. Worden de jongens straks de favoriete backingband van de coolste rappers, zoals dat met BadBadNotGood gebeurde? Of wurmt de groep zich op eigen krachten door de deur het popwereldje in? Benieuwd!

Mr. Finish Line is nu uit bij Vulf Records.

nieuws

zine