Albumrecensie

'Damned Devotion' van Joan As Police Woman: De totale overgave

Joan Wasser zoekt én vindt het Heilige Vuur

3 Joan As Police Woman © RV/Allison Michael Orenstein

Joan As Police Woman ontpopt zich traag maar gestaag tot een wereldact. Op Damned Devotion haalt Joan Wasser alles uit de kast: héérlijke popsongs, bitterzoete soul, dansbare meezingers en diepkervende ballads.

Bij Joan Wasser huist de blues onder haar poriën. Wassers universum is er eentje van piekeren, verlangen, smachten, nagelbijten. In haar kielzog reist immer en altijd een blauwige melancholie mee, als een hardnekkig dwaallicht. Dat Spleen vertaalde ze in het verleden wat onhandig naar ritmische bluespop zoals op The Classic, haar vorige reguliere studioalbum. Wasser is oneindig veel beter als ze haar knullig gelijmde hart open en bloot voor iedereen tentoon stelt, zoals op haar rauwe debuut Real Life en de opvolger To Survive.

3 Joan As Police Woman © RV/Allison Michael Orenstein

Damned Devotion, haar vijfde plaat, voelt aan als een samenraapsel van alles wat ze als muzikante heeft geleerd. De voorbije jaren zwichtte de New Yorkse alsmaar vaker voor onversneden popmuziek. Ze releaste catchy singles zoals ‘The Magic’ en het met doowop stoeiende ‘The Classic’. Met Benjamin Lazar Davis (van Okkervil River) bracht ze een fel elektropopalbum uit. Die interesse voor soul, rhythm & blues en drumcomputers heeft ze niet van zich afgeschud. Bijgevolg schurkt Wasser zich vandaag opvallend dicht aan tegen St.Vincent (hoewel ze veel minder experimenteel is) én tegen Florence Welch (hoewel ze diens schaamteloze poppathetiek ontbeert).

Smerige seks

Share

Wasser gaat er op zoek naar het Heilige Vuur, naar de totale overgave, de onvoorwaardelijke toewijding

Door te kiezen voor kale, schijnbaar simpele arrangementen en door de meezingbare refreinen niet te schuwen, maakt Wasser van Damned Devotion één van de toegankelijkste platen uit haar catalogus. ‘Tell Me’, een pleidooi voor meer oprechtheid tussen geliefden, legt Wassers glashelder geproduceerde leadvocals over een trage, forse hiphopbeat, een warme baspartij, langgerekte synths en gepingel op elektrische piano. Vlekkeloze popsong. Het titelnummer lokt verliefde koppeltjes naar die ene dansvloertegel waar de spotlichten werden gedimd: ‘t is een hemelse ballad die wat doet denken aan Wendy & Lisa. Wasser gaat er op zoek naar het Heilige Vuur, naar de totale overgave, de onvoorwaardelijke toewijding.

‘Wonderful’ is rozige, ultratrage, bitterzoete r&b die hunkert naar nieuwe paden en vers bloed. ‘Steed’ doet denken aan Gorillaz en aan Parliament, met dank aan de funkgroove, de sax en Wassers hysterische falsetje. Gek genoeg blijkt het een eerbetoon aan de Franse schrijver Jean Genet, die voor Wasser symbool staat voor vrijheid en onversaagdheid. In de bio bij de plaat geeft de zangeres grif toe: “Het is een song over smerige seks, zonder excuses achteraf”. Fijn zo. Weten we meteen hoe het zit als we ooit verstrikt geraken in Wassers web. Noem het wishful thinking.

3 Joan As Police Woman © RV/Allison Michael Orenstein

Joan en de mannen

Wanneer de hypersensitieve bespiegelingen, de hartstocht en de assertief bonkende beats aan de horizon wegsijpelen, rest alleen nog Wassers Weltschmerz. Sinds de vorige plaat verloor ze zowel haar adoptievader als haar biologische vader. In ‘What Was It Like’ is ze weer het kleine, verwonderde meisje dat na school haar vader thuis zit op te wachten. “I would race to meet you at the top of the stairs / You’d come from work and you were always there for me”, zingt ze. “You’d scare the nightmares / singing me an old song”. Hoe was het om jou te zijn, vraagt ze de verdampende geest van haar vader.

In ‘Silly Me’ wentelt ze zich in zelfbeklag, echoënd over een gammel drumritme, een vleugje Nina Simone in haar frasering. “Once I said I’d never lie / But who believed me / Well, I kept my promise and now I find the joke’s on me”, klinkt het bitter. Joan en de mannen: het is me een zootje, maar het levert wél een verdomd knappe plaat op. Ze schopt ons de vriesnacht in met ‘I Don’t Mind’, een industriële torch song die ons diets maakt dat je niemand mag vertrouwen, ook jezelf niet. Ofschoon er een morzel hoop gloort aan den einder: “But through the snowfall I am listening / and I hope you’re listening too”. Doen we.

'Damned Devotion' verschijnt op 9/2 bij PIAS

nieuws

zine