Albumrecensie

'Always Ascending' van Franz Ferdinand: Renaissance onder glitterbal

Schotse indierockveteranen gaan de discotoer op

3 © RV

Franz Ferdinand overleefde de noughties, evenals een samenwerking met Sparks, het verlies van zijn gitarist en een door elkaar geschudde groepsbezetting. De nieuwe plaat Always Ascending doet opvallend onbekommerd aan.

Franz Ferdinand onttrekt zich anno 2018 moeiteloos aan de Zeitgeist, wellicht niet zonder binnenpretjes. Zijn haast academische, lichtjes verwaande, in nuffige ironie gedrenkte artrock werkte perfect ten tijde van de New Rock Revolution, de revival die zeventien jaar geleden de rock-‘n-roll nieuw leven in blies. New Yorkse bands zoals The Strokes, The White Stripes, Interpol en Yeah Yeah Yeahs marcheerden toen voorop. In de onmiddellijke achterhoede liepen de Franzen voorop: geinige Schotten met slimme, lichtjes komische teksten en funky postpunkgrooves die obscure eightiesgroepjes als Orange Juice en Josef K in gedachten riepen.

U en ik stuiterden in die dagen door de Botaniques en de Marquees van deze wereld op de tonen van ‘Matinee’ en ‘Take Me Out’, vierkante rocksongs die het merkwaardig genoeg tot festivalkraker schopten. Franz’ fabelachtige, titelloze debuut kreeg zowaar weerklank aan de andere kant van de 
Atlantische Oceaan waar Alex Kapranos en zijn belezen geinponems als exotisch werden ervaren door de in rudimentaire blues gemarineerde garagerockfans. 

3 Franz Ferdinand. © RV/David Edwards

Kinderen en een kater

Ook op de leuke opvolger You Could Have It So Much Better kregen we ging het van “nudge-nudge” hier en “wink-wink” daar. Een zuchtje later veranderden de tijden en verslapte de aandacht voor ongepolijste gitaarrock. EDM en dubstep maakten het grootste lawaai, hiphop en r&b namen de hitparades in.

Always Ascending, het vijfde album, steekt de onuitgeslapen kop op in een poplandschap waar de gitaren nog steeds het onderspit delven. Voor wie maakt Franz Ferdinand nog muziek? Het publiek van weleer heeft kinderen, kopzorgen en een kater. Of het heeft de rock-‘n-roll ingeruild voor een vetbetaalde IT-job. 

Schurken de Schotten zich daarom zo onbeschroomd tegen hobbelende disco, synthpop en overspannen glamrock aan: genres waar hun oorspronkelijke fanbase veelal de neus voor ophaalde? Zie ook: hun derde plaat Tonight: Franz Ferdinand, uit 2009, waarop analoge synthbakken wulps de gitaren het hof maakten, soms met geïnspireerde resultaten. Maar de plaat werd genegeerd.

Klingelende synths

3 Franz Ferdinand. © RV/David Edwards

De vrijpartij met wufte discokitsch gaat op Always Ascending  behoorlijk ver. Voor elke ‘Glimpse Of Love’ (dat de campy gruwel van Patrick Hernandez in gedachten roept) is er gelukkig een ‘Feel The Love Go’, waarin de hoekige ritmegitaartjes en de rubberen baslijnen de coole zijde van Studio 54 ademen. Check ook het knapperige titelnummer dat nerdy, Talking Heads-achtige bleekschetenfunk oppoetst, een superbe poprefreintje torst én met een hups synthesizermotiefje pronkt. Achter de knoppen zat - hoe kan het ook anders? - Philippe Zdar, de Franse elektrogoeroe die met Cassius dansvloeren in de fik stak en die platen van Phoenix en The Rapture een vleugje je ne sais quoi  verleende.

Zdar gaat doortrapt te werk in pareltjes als ‘Finally’ dat én Phil Spector-achtige sixtiespop én dubreggae én feeërieke retrokitsch à la Belle & Sebastian onder één paraplu samenbrengt. In ‘Lois Lane’ laat hij de synths bubbelen, borrelen, klingelen en klateren op een wijze die men in de Düsseldorfse Kling Klang-studio grommend zou goedkeuren. Minder tot de verbeelding sprekend zijn ‘The Academy Award’ en ‘Huck and Jim’, waar Kapranos zich te fel een ernstige singer-songwriter waant waardoor hij Zdar te weinig munitie biedt.

Theresa May

Share

Als tekstschrijver heeft Kapranos betere dagen gekend

Als tekstschrijver heeft Kapranos betere dagen gekend. Slaat u er de ordinaire hippie-speak van ‘Feel The Love Go’ maar eens op na. Hier en daar verrast hij met amusante kwinkslagen die de rechtse Britse politiek van Theresa May tackelen (“We’re going to America, we’re gonna tell about the NHS”) of die speelse gedachtensprongetjes etaleren (“Always and always and always ascending / The opening line leaves an uncertain ending / (…) The chords seem to pause, but ah never gonna resolve”). Maar zo spits als in, pakweg, hun eigen klassieker ‘Dark of the Matinee’ wordt het nooit.

Goeie plaat, al bij al, van deze bende doorzetters. Franz lijkt er weer zin in te hebben, na een identiteitscrisis en een stevige bezettingswissel. Wel benieuwd of jonge rockfans dit koppige staaltje noughties-indierock zullen oppikken. 

'Always Ascending' verschijnt vandaag op Domino.

Concert op 28/2 in Vorst Nationaal

nieuws

cult

zine