Opinie
Agnes Goyvaerts

"Mijn eerste gedachte was: slim, Raf"

2 Raf Simons © AFP

Modejournaliste Agnes Goyvaerts was tot haar pensionering in 2012 senior writer bij De Morgen. Ze schrijft voor DM Magazine, Knack Weekend en Elle België.

2 Agnes Goyvaerts © RV

Staat de wereld in brand? Neen, al was het nieuws dat de Limburger Raf Simons na drie jaar opstapt bij Dior enigszins verraste, zo kort nadat het Franse huis haar gunstige cijfers bekendmaakte. Die waren Dior sinds de komst van Raf Simons alleen maar de hoogte waren ingegaan. In tegenstelling tot de meestal verbloemende mededelingen van modehuizen dat 'in wederzijds overleg afscheid werd genomen van ....' was het duidelijk dat de beslissing voor een keer werd genomen door de ingehuurde artiest. Ik kan niet in het hoofd kijken van de ontwerper, maar mijn eerste gedachte was: slim, Raf.

Ik leerde Raf Simons kennen nog voor hij in de mode werkte. Hij had een diploma industriële vorming op zak, en hij toonde in de loft van Linda Loppa - destijds hoofd van de Antwerpse mode-afdeling- enkele meubelstukken van zijn hand. Ik meen me een poef van rood leder te herinneren. Na een stage bij Walter Van Beirendonck en aangemoedigd door Loppa, zette hij zijn eerste stappen in de mode. Mannenmode, of beter, jongensmode. Raf heeft altijd een grote affiniteit gehad met de visuele wereld van Britse collegejongens. Enerzijds de eerder brave uniformkleding, daarnaast alles wat erbij komt aan rebelsheid en popmuziek. De presentaties van zijn mannencollecties waren nooit modeshows. Het waren happenings op onverwachte plekken en late uren. Raf werd cult.

Toen hij werd ingehuurd bij Jil Sander kwam er naast zijn eigen, consequente mannenlijn een uitgepuurde vrouwencollectie. Zijn laatste show voor Jil Sander in Milaan, met toen al de machtige bloemstukken van de Antwerpenaar Mark Colle herinner ik mij als een van de mooiste ooit gezien.

Share

'Kun je een gewone jongen blijven als je in de machine van Dior meedraait? Ik denk het niet'

Agnes Goyvaerts

En dan Dior. Ik keek naar de film 'Dior & I', en voelde mee de zenuwen door mijn lijf gieren die Raf ervoer bij zijn eerste haute couturedefilé voor Dior. Wat een spanning, wat een verantwoordelijkheid. De grootste mode-naam van Frankrijk, misschien wel van de wereld moeten hoog houden. Al die mannen in pakken met oortjes die rond je lopen. De naaisters die er al jaren hun ogen en vingers verslijten en nu die de rare Belg moesten volgen die niet eens goed Frans sprak. Wat een parcours. Andere ontwerpers zijn er de pedalen bij kwijtgeraakt. De nuchtere Belg niet.

"Wij dachten dat hij veearts zou worden" vertelden zijn ouders me ooit, "hij was altijd bezig met de natuur en met dieren". Raf was een gewone jongen. Kun je een gewone jongen blijven als je in de machine van Dior meedraait? Ik denk het niet. Hij heeft ongetwijfeld veel, heel veel geld verdiend de voorbije drie jaar. Hij heeft bovendien succes geoogst, lovende kritieken, wereldwijd. Zijn naam is gemaakt, zijn bankrekening gespijsd. Waarom zou hij blijven? Hij kan zich nu wijden aan wat zijn andere passie was, hedendaagse kunst. Hij adviseert verzamelaars en volgt het wereldje op de voet. Daar heeft hij nu alle tijd voor. Zijn rebelse kantje kan hij, met meer kennis van techniek en productie, nog altijd kwijt in zijn mannencollecties.
Slim, Raf.

En Dior? Die 'grande boîte' zal wel een opvolger vinden. En de klanten zullen aan hun handtassen en lipsticks niet merken dat er iets veranderd is aan de Avenue Montaigne.

nieuws

cult

zine