Vrijdag 18/10/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

Zuster Paula, de vrouw van mijn leven

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Mijn kelder ligt vol water en smurrie. Ik sta er tot mijn enkels in, met naast me de tweede loodgieter-ontstopper van dienst om het boeltje op te lossen. De riolering is verstopt en we vinden maar niet waar de obstructie zit. Na drie dagen water wegpompen en vloer openbreken is mijn kelder omgetoverd tot een loopgraaf waar ze in de oorlog van 14-18 ‘u’ tegen zouden zeggen.

Uiteindelijk blijkt het probleem niet in huis maar onder de stoep voor het huis te zitten. Moedeloos zak ik op een stoel en kijk de loodgieter radeloos aan, het water gulpt weer de kelder in.

Op dat ogenblik gaat mijn telefoon. Een oude, beverige vrouwenstem: “Spreek ik met mevrouw Hilde Van Mieghem?” Ja, daar spreekt u mee. “Herinnert u zich zuster Paula nog?”

En of ik me haar nog herinner. Het is alsof ik een injectie krijg van pure liefde. Mijn aders zetten zich open, mijn hart pompt dubbel zo hard. Ik ben weer 8 jaar oud.

Het was van het eerste moment raak. Ik kwam haar klas in, nieuwe leerling op de school, we keken elkaar aan en bam, we hielden van elkaar.

Zuster Paula, die lieve zuster Paula. Zij droeg nog lange rokken toen, een nonnenkap en een zwaar kruis op haar weelderige boezem. Als zij tussen de banken liep, leek het alsof je je niet in een klas bevond, maar in een laan omgeven door in de wind ruisende populieren.

Haar ogen donker, warm, vol plezier. Een blos op haar wangen. Haar handen koel, geruststellend. Soms liet ze ze ­rusten op mijn kinderschouders, soms streken ze vluchtig langs mijn wang. Soms namen ze mijn kleine handen in de hare terwijl ze me recht in de ogen keek. Haar blik brak door alles heen, legde me bloot, ontdeed me van elke ­ontreddering of angst. Haar blik ­verbond me, met haar. Woordeloos.

“We hebben in haar kamer een briefje gevonden dat u schreef, 51 jaar geleden.” Ik hoor geritsel van papier en dan leest ze voor: “Liefste zuster Paula, u leert mij werken, u leert me schrijven, lezen en rekenen. U leert me alles. Ik zie u graag. Hilde. 8 maart 1965.”

Dat schooljaar was ik de eerste van de klas. Daarna nooit meer. Ik deed het voor haar, alleen voor haar.

“We vonden ook een schrift met ­krantenknipsels. U hebt ooit in een interview over haar gesproken.” Ooit, denk ik, ik had altíjd, in élk interview over haar moeten spreken!

“Daar was ze zo blij mee”, gaat de stem verder, “ze is eergisteren gestorven, ze was 92. Vindt u het goed als ik u een doodsbrief stuur?” Kan ik naar de ­begrafenis komen, vraag ik. “Natuurlijk, dat zou ons zeer verheugen.”

Ik leg op. Sta nog steeds tot aan mijn enkels in het rioolwater maar dat dringt niet tot me door. Het enige wat doordringt, is dat zuster Paula mij ook in haar hart bewaard heeft.

Nu, een week later, sta ik in de kapel van de Ursulinen te Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Ik dacht dat er een paar oude nonnetjes en een paardenkop zouden zijn, maar nee, de kapel barst uit haar voegen, zoveel mensen zijn er. Zuster Paula was geliefd.

Elke keer als mijn blik die van iemand anders kruist, knikt men mij minzaam toe. Haast liefdevol. De pastoor vraagt om elkaar een hand te geven en voor ik het goed en wel besef, drukken tientallen warme, droge, soms knokige, bijna ­perkamenten handen de mijne. Ik ben beduusd van al de aandacht die ik krijg.

We lopen naar het kerkhof, achter haar kist. Een vrouw komt naast me lopen. “Ik ben zuster Lieve, ik heb u gebeld”, zegt ze. “Twee dagen voor ze stierf, werd u tot vrouw van het jaar uitgeroepen door Knack, ik heb haar het hele interview nog voorgelezen. Ze was zo fier op u. ‘Vrouw van het jaar, ons Hildeke!’, zei ze nog.”

Ik kijk zuster Lieve aan met tranen in mijn ogen en zeg zonder overdrijven: zij was en is de vrouw van mijn leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234