Woensdag 21/04/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Zouden mannen zomaar aanvaarden dat een pijnlijk lid ‘er nu eenmaal bij hoort’?

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Het was nacht en ik lag wakker, van de jeuk. Het voelde alsof een mierenkolonie over mijn perineum marcheerde. Perineum is een moeilijk woord voor bilnaad. Bij vrouwen betekent dit: de verbinding tussen vagina en anus.

Ik had last van een schimmelinfectie, misschien een bacteriële vaginose, waarschijnlijk allebei. Dit was al de derde, misschien vierde in minder dan een jaar tijd. Nochtans blijf ik ver weg van geparfumeerd maandverband en goede-bacterie-verwoestende bloemetjeszeep voor de intieme zone. De enige reden voor die treiterig terugkerende ontstekingen kon mijn actieve seksleven zijn. Was dit een straf van God?

Op mijn smartphone las ik dat veel vrouwen met regelmaat geplaagd worden door vaginale infecties. De oorzaak blijft onduidelijk, een oplossing voor dit probleem bestaat niet.

Nee, besloot ik, dit was een straf van het patriarchaat.

Hoe moeilijk kan het zijn een vaccin voor al die ontstoken vagina’s te ontwikkelen? Zouden mannen zomaar aanvaarden dat een pijnlijk lid “er nu eenmaal bij hoort”? Natuurlijk niet, hun pik is nog steeds de pilaar van onze verder nochtans keurig ontzuilde samenleving.

Verontwaardiging vulde mijn longen. Ik wilde schreeuwen tot mijn adem op was, om dan eindelijk uitgeput in slaap te vallen.

Maar dat kon niet. Dan zou ik mijn vriend wakker maken.

Opgefokt dacht ik aan dat andere onverklaarbare kwaal dat ik ondertussen al negen jaar meezeul; mijn prikkelbare darmen. Een aandoening die dubbel zoveel vrouwen als mannen treft, en waar, helaas pindakaas, ook geen remedie voor is.

Na de coloscopieën, darmspoelingen, diëten en laxeermiddelen had ik verschillende therapeuten opgezocht, in de hoop dat ze me van mijn schijnbaar psychosomatische pijn zouden bevrijden.

Een van hen had gevraagd of ik mezelf een angstig persoon zou noemen. Ik had beledigd een wenkbrauw opgetrokken.

“Maar je zei net dat je vaak wakker ligt van je gepieker”, wierp hij tegen. “Piekeren is een poging om je angst te beteugelen.”

Misschien, suggereerde hij voorzichtig, waren het wel onderdrukte emoties die verstoppertje speelden in mijn darmkanaal.

Vervolgens vroeg hij wanneer ik voor het laatst echt boos, razend was. Ik had me niets kunnen herinneren.

Nu, woelend in bed, was ik aardig op weg. Om mijn wrok nog een handje toe te steken, dacht ik aan mijn laatste gynaecoloogbezoek; tevens de reden dat ik al bijna twee jaar geen uitstrijkje meer liet nemen.

Per ongeluk had de dokter een te groot speculum ingebracht, wat zo ongeveer voelde alsof hij mijn baarmoeder met een heggenschaar bij snoeide. Oeps, lachte hij achteraf. Foutje.

Ik sprong uit bed, klaar om dingen stuk te smijten. Maar wat was zo’n woede-uitbarsting waard zonder getuigen? Even overwoog ik mijn vriend wakker te maken. Maar hij lag zo onschuldig te snurken op zijn wolk van witte hoofdkussens. Net een cherubijntje uit de Renaissance, maar dan met minder vetrollen.

Uiteindelijk slikte ik een pijnstiller, en boekte een afspraak bij een andere gynaecoloog.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234