Maandag 23/05/2022
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Zou zo’n verplichte prik elke paar maanden nu echt de meest duurzame oplossing zijn?

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Jana Antonissen

We zitten al een tijdje samen op de bank wanneer mijn vriendin met gefronst voorhoofd toegeeft ergens mee verveeld te zitten.

“Afgelopen zondag heb ik meegelopen in die grote coronabetoging.”

Aangezien onvoorspelbaar uit de hoek komen een van de karaktertrekken is die ik aan haar apprecieer, ben ik niet bepaald verbaasd.

“Ik heb mijn tweelingbroer en tante, die zich in tegenstelling tot mij niet lieten vaccineren, vergezeld”, vervolgt ze. “Zo hoopte ik hen beter te begrijpen.”

Ik zeg dat ik haar begrijp. Ruimdenkendheid vereist lenigheid van geest in alle mogelijke richtingen; niet enkel degene die mooi staan op Instagram.

Met een klein hartje trok mijn vriendin uiteindelijk de straat op, hopend dat haar aanwezigheid onopgemerkt zou blijven.

Zoals verwacht waren er Vlaamsche vlaggendragers, rookbomwerpers en bivakmutshooligans, maar ook zachtzinniger andersdenkenden. Zo merkte mijn vriendin plakkaten op die de heelkundige kracht van zink prezen, evenals gevaccineerden die geen pasjesmaatschappij wilden.

De familieleden schaarden zich uiteindelijk achter een nobele onbekende die ‘volg je hart, dat klopt’ op een spandoek geschilderd had; een devies waar ze zich alle drie in konden vinden.

De tante, een dromerig adept van natuurgeneeskunde, vertelde met haar mondmasker stevig op dat ze zich niet langer vertegenwoordigd voelde.

Nog voor mijn vriendin kon bedenken of zij zich ooit wél gerepresenteerd had geweten door buikige beleidsmakers met vier nullen op hun loonfiche, begon haar ongemaskerde tweeling zijn gal te spuien. Ze merkte op hoe onder zijn boosheid de vrees voor vaccinplicht, en dus voor verdere sociale uitsluiting, voelbaar was.

“Het was alsof ik mijzelf geredpilled had door deel te nemen aan die demonstratie”, besluit mijn vriendin.

Red pilling is een aan The Matrix ontleende en door extreemrechts gekaapte uitdrukking waarmee wakkere burgers aangeven dat ze zich verzetten tegen de alom geaccepteerde realiteit. De tegenpool van die rode pil is de conformistische, maar comfortabele werkelijkheid waar je in blijft wanneer je de blauwe pil slikt.

De volgende dag word ik in het vaccinatiecentrum verwacht voor mijn boostershot. Door een combinatie van luiheid, slechte organisatie en lichte tegenzin moet ik verstek laten gaan. Ik betrap mezelf op de gedachte dat mijn recente besmetting me ook wel zal beschermen. Of waarom snoof Pieter Loridon anders snot op van een positief persoon?

Dan lees ik over de geldende 2G+-regels in Duitsland, de Franse vaccinpas die over twee weken enkel nog geldt met booster, het Belgische Covid Safe Ticket dat per 1 maart dezelfde route volgt.

Zou zo’n verplichte prik elke paar maanden nu echt de meest duurzame oplossing zijn?

Ik besluit me er het hoofd niet over te breken, en bel Bruvax voor een nieuwe afspraak. Die blauwe pil smaakt misschien bitter, maar in deze binaire wereld werkt hij wel het beste.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234