Donderdag 17/10/2019
Hugo Camps. Beeld rv

Column Hugo Camps

Zou ooit iemand Hans Bonte hebben zien lachen? Ik niet

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Niets ontreddert kiezers meer dan een guerrilla tussen tenoren van hun gezindte. Ze voelen zich dan bedrogen in het eeuwige lidmaatschap van partij en ideaal. Vertrouwde vijandbeelden worden aan diggelen geslagen door de eigen vrienden. En ook zij gaan zich afvragen: waar gaat dit over? Over macht en postjes? Over jaloezie en hebberigheid? Over rancune?

Proper is het nooit.

Altijd weer is er het gevoel van slagen onder de gordel, of toch van schending van vertrouwelijkheid. Het zijn vuile handen die de broederstrijd entameren. Zeker, waar macht verdeeld wordt ontstaan rivaliteiten, maar wat persoonlijk was moet persoonlijk blijven. Iedere vorm van liquidatie onder partijvrienden is schunnig.

Sommige partijen zijn gevoeliger voor onderlinge vetes dan andere. Politici met een machtstraditie schieten wat vlugger uit de heup op de concurrentie. Een partij als N-VA, die de roes van de overwinning nog maar recent gesmaakt heeft, gaat minder gebukt onder het juk van eenvormigheid. Theo Francken mag zijn gang gaan in persoonsgebonden provocaties. De N-VA blijft tenslotte onvoltooid als machtspartij. Ideologische experimenten van een zonderling schaden (nog) niet.

Gekwetste ego’s

Het familiale trommelvuur dat sp.a-voorzitter John Crombez dezer dagen moet doorstaan is van een andere orde. Hier gaat het niet meer om een richtingenstrijd, hier gaat het om brutaal kaalscheren. Hans Bonte en Bruno Tobback zijn gekwetste ego’s met een ideologische verpakking. Het is vooral hun verloren macht die opspeelt. Voor een socialisme van eigen snit passen ze moeiteloos de moraal van een privémilitie toe.

Bonte krijgt veel lof toegezwaaid als burgemeester van Vilvoorde, maar als partijman is hij opgetrokken uit zure regen. Aan alles kun je zien dat deze rode ziel tegen zijn zin leeft. Zou ooit iemand hem hebben zien lachen? Ik niet.

Bruno Tobback (links) en John Crombez in het Vlaams Parlement. Beeld BELGA

Bruno Tobback is belust op wraak. Nadat hij het voorzitterschap verloor aan Crombez zocht hij de grenzen van de dissidentie op. Politiek werd iets persoonlijks, socialisme een bijkomstigheid. Uitgerekend op een ogenblik dat de partij in staat van ontbinding verkeert, vliegen kopstukken elkaar in de haren. Wat een treurigheid.

Krabbenmand

Rivaliteit aan de top is bijna traditie in machtspartijen. Rivaliteit wordt uiteindelijk afrekening, zoals nu met John Crombez gebeurt. En vroeger tussen pa Tobback en Karel Van Miert, Claes en Vandenbroucke, Frank Van Acker en het hele bestuursapparaat. In andere traditionele partijen is dat niet anders. De oorlog tussen Martens en Tindemans is legendarisch. Hendrik Bogaert doet niet onder voor Eric Van Rompuy en de ijdele hofnar Pieter De Crem heeft alleen zichzelf te vriend. Politieke partijen zijn een krabbenmand.

Open Vld kent er ook wat van. Verhofstadt versus De Gucht, Dewael in de clinch met De Croo, Verwilghen aartsvijand van de hele fractie. De hang naar populisme en populariteit klieft oude vriendschappen. Straks zullen ook Dries Van Langenhove en Tom Van Grieken de banderilla’s bovenhalen.

De bedrogen minnaar is de kiezer. Hij die de straat afschuimde voor genade voor vermeende staatsmannen en de partij als relikwie met zich meedroeg, ziet hoe de tenoren zijn kapitaal van liefde verkwanselen. Hem rest alleen nog de treurige stoet van politiek daklozen. Tenminste, als zijn zelfrespect nog een beetje intact is gebleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234