Dinsdag 05/07/2022

OpiniePiet De Bruyn en Freek Niesten

Zou het niemand opgevallen zijn, zou niemand de vijfjarige Jesse hebben aangesproken in Antwerpen?

Jesse liep vanuit de Mc Donalds richting het Centraal Station. Beeld CVDP
Jesse liep vanuit de Mc Donalds richting het Centraal Station.Beeld CVDP

Piet De Bruyn is Vlaams parlementslid voor N-VA en Freek Niesten fractieleider districtsraad Antwerpen voor dezelfde partij.

Redactie

Een moeder uit het Hasseltse knijpt er met haar twee zoontjes een dagje tussenuit en gaat op uitstap naar Antwerpen. Rond tweeën maken ze een korte plasstop in de McDonalds op de Keyserlei. Voor zover we nu weten wacht Jesse, een jongen van 5 met een rode jas, niet op zijn broer en moeder en stapt de trappen van de fastfoodtent af. Hij verlaat het gebouw en stapt richting het Centraal Station. Jesse is dol op roltrappen, zo weet een krant ons te vertellen. Hij baant zich via hen een weg tot de laagste perrons van het station en loopt ze helemaal af. Daar komt hij in de wisselzone terecht, een stuk in de lange trechter naar de oppervlakte waar alle sporen samenkomen. Het kind gaat verder de tunnel in, misschien in de war, misschien speels en zich van geen kwaad bewust. De rest van het verhaal is ondertussen door iedereen gekend (DM 9/2).

Een onbewaakt moment van de moeder, een verhaal waarin menig ouder zich zal herkennen, draait uit op de grootst mogelijke nachtmerrie. De goede bedoelingen van deze vrouw staan buiten kijf. Ze heeft vanaf het moment dat ze merkte dat haar zoon weg was, luttele seconden na zijn vertrek, alle stappen genomen die ze kon nemen om hem terug te vinden. Ook wij werden vroeger al eens uit het oog verloren en geen haar op ons hoofd dat eraan denkt hen daarom te betichten van een slechte ouder te zijn. Onze gedachten zijn bij haar en haar familie. Wij wensen hen veel sterkte toe in deze pikzwarte tijd.

Wat kras is, is dat een jongetje van 5 meer dan een halfuur lang alleen op de dool is in een stad als Antwerpen, waar toch de nodige passanten hem zullen gezien hebben, en uiteindelijk op de treinsporen terecht kan komen. Zou het niemand opgevallen zijn, zou niemand hem aangesproken hebben? Rationeel zouden we dat immers wel kunnen begrijpen. Het omstandereffect is keer op keer en in verschillende landen geobserveerd en neergepend. Heel wat mensen zullen het kind niet gezien hebben en slechts een klein percentage van zij die dat wel deden, schatten de situatie juist in. Misschien was die meneer of mevrouw wat verder achter het kind wel de ouder. Die zouden het wel raar vinden als ik de jongen aanspreek, misschien snauwen ze me af of erger. En gezien andere passanten niet reageren, zal er wel niets mis zijn. Toch? Het was dan ook nog eens druk in Antwerpen en hoe meer volk op straat, hoe minder groot de kans dat iemand ingrijpt.

Als gemeenschapsdenkers vrezen we dat hier sprake kan zijn van een verhaal van gemiste kansen. Stel dat de jongen effectief niet aangesproken is, had de ingreep van één iemand dan het gruwelijke einde van Jesse kunnen voorkomen? Hebben wij als gemeenschap die plicht naar elkaar? Is het doen en laten van zo’n klein kind de exclusieve verantwoordelijkheid van de begeleidende ouder? En vallen die eerder genoemde beslommeringen van het omstandereffect niet in het niets nu we weten hoe het verhaal afloopt?

In deze gebeurtenis treft niemand schuld. Het is een vreselijk drama dat zich heeft voltrokken. Er zijn de voorbije dagen zonder meer enkele mensen die met een knoert van een schuldgevoel zitten omdat ze het jongetje zagen lopen en het ongeluk niet hebben kunnen voorkomen. Met wat ze nu weten, zouden ze dat misschien wel gedaan hebben. We wijzen niet met de vinger naar deze toevallige passanten.

Als we wel één zaak moeten meenemen uit de tragische dood van de kleine Jesse, dan is het wel dat we wat regelmatiger op elkaar moeten letten en ons bewust moeten zijn van de vaak futiele redenen die ons tegenhouden om in te grijpen. De integriteit van anderen en al zéker van kinderen zijn wat ons betreft gemeengoed. Het lot van onze kinderen gaat jullie aan, en die van jullie ons.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234