Zondag 18/08/2019

Opinie

Zou de immomakelaar zelf in de krotten willen wonen die hij aanprijst? En minister Peeters?

Frank D'hanis Beeld rv

Frank D’hanis is filosoof en communicatiespecialist.

“De Vlaming bouwt veel zuiniger dan de wettelijke norm. Dat vertaalt zich in meer wooncomfort en een lagere energiefactuur”, jubelde Vlaams energieminister Lydia Peeters (Open Vld) bij de opening van de jaarlijkse bouwbeurs Batibouw.

Goed nieuws, maar al te vrolijk zou ik toch ook niet zijn, want als je geen geld hebt om te bouwen of te renoveren blijven de omstandigheden waarin mensen in onze steden wonen nog vaak dramatisch. Ik spreek uit ervaring: mijn vrouw en ik zijn al een tijdje op huizenjacht. Dat is in ons geval geen tv-programma, maar een ongeveer twee jaar durende calvarietocht langs veelal beschimmelde, donkere panden waarin gezinnen met te veel zitten bijeengestouwd. Echt vrolijk worden we er niet van, en zin om te jubelen hebben we meestal ook niet na een bezoekje aan een woning voor beperkt budget (220.000 – 300.000 euro) in het Gentse.

Tijdens ons vele uren in beslag nemende vooronderzoek ziet alles er nochtans steevast pico bello in orde uit; mooie foto’s van lichtrijke vertrekken, goede EPC-waardes, beloftes van een beter leven in een fijnere omgeving dan het kleine appartement dat we nu met onze baby bewonen. De realiteit is meestal heel anders.

Een pand van 240.000 euro dat ‘charmant’ wordt genoemd is zo klein dat het eerder geschikt lijkt voor een familie bevers dan voor een homo sapiens-gezin, ‘een rustiek pand’ blijkt een krot van net na de Brabanste omwenteling, ‘een huis met potentieel’ heeft elektrische bedrading van net na de Tweede Wereldoorlog en een toilet in de tuin en ‘uitstekend voor woon-werkverkeer’ betekent elke dag een halve kilo fijnstof in je neus.

Is verbloemen een intrinsiek onderdeel van verkopen? Stel dat je honger hebt en je online een foto vindt van een lekkere komkommer. Je belt naar het groentenbureau, maakt een afspraak en als je ter plekke aankomt zie je dat het eigenlijk een augurk is, niet vers dus, en dat hij bovendien een vaalpaarse kleur heeft en niet het mooie groen van de online foto’s. “Ja”, zegt de verkoper, “hij is klein, maar structureel is het een heel goede augurk, en je kan voor 30 euro natuurlijk geen komkommer van 70 euro verwachten.”

Morele verbeelding

Martha Nussbaum is een Amerikaanse filosofe die vaak schrijft over morele verbeelding. De basisvraag is in hoeverre iemand in staat is om zichzelf in de schoenen van iemand anders te plaatsen en zich aan te passen aan hoe die persoon de wereld ziet. Ik geloof dat de meeste immomakelaars tijdens het verkoopsproces al dan niet bewust hun morele verbeelding volledig hebben afgezet, alles zo intens door de bril van een potentiële verkoop bekijken dat ze zelfs met de beste wil van de wereld de wanhoop van de mensen niet meer kunnen zien.

Neem bijvoorbeeld de man die mij en mijn vrouw door een erg groezelig pand net naast de heel drukke Dampoort leidde, wat ouder, strak in het pak, met uitdunnend grijs haar met veel gel erin. Hij sprak ons aan, gaf me een hand en stapte de living met een weids gebaar, alsof hij ons een paleis toonde, binnen.

Die living, dat was volgens hem een prachtige ruimte, en volgens ons eerder een donker hol waaraan minstens 20.000 euro kosten waren. De keuken was mooi en lichtrijk, volgens ons eerder haastig geplaatst, niet afgewerkt en, ja, lelijk. Toen we hem zeiden dat de trap gevaarlijk en scheef was wierp hij tegen dat het een heel mooi huis was, infrastructureel, en dat er uiteraard (kleine) designelementen waren die (misschien) niet onze meug waren, maar dat dat geen groot probleem was. De EPC kende hij niet, en of de elektriciteit gekeurd was wist hij niet, maar hij verzekerde ons dat het allemaal in orde was. We stonden immers in een paleis, en had hij al gezegd dat het infrastructureel erg goed in orde was? Op wat designelementen na?

Toen we weggingen na nog even “onze ogen de kost te geven”, zoals de immoman het noemde, kruiste mijn blik die van de bewoonster met haar peuter. Ik schat dat ze daar minstens met zijn vijven woonden. In dat gammele hok. Triest.

Zou de immomakelaar zelf in zo’n huis willen wonen? Of minister Peeters? Het antwoord lijkt me duidelijk.

Het rozige verhaal dat de minister op Batibouw verkocht is er één dat ik niet herken. Zelfs voor middenklassers wordt betaalbaar en leefbaar wonen steeds lastiger en voor wie minder heeft is het al lang onmogelijk. Misschien heeft de minister in de roes van de aankomende verkiezingen haar morele verbeelding uitgezet. Laten we dan hopen dat ze binnenkort weer aanspringt, want betaalbaar wonen is naast het klimaat het belangrijkste onderwerp van de toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden