Donderdag 04/03/2021
Hans Vandeweghe. Beeld DM
Hans Vandeweghe.Beeld DM

ColumnHans Vandeweghe

Zonder Olympische Spelen overleven alleen voetbal en de Amerikaanse profcompetities in de huidige vorm

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

Sportpaus Thomas Bach was vorige week in Tokio. Hij denkt dat de Olympische Spelen in Tokio volgende zomer zullen doorgaan. Dat denk ik ook. Dat hoop ik ook. Alleen, met wie in de hallen en de stadions en in welke vorm, en met wie in de tribunes?

De Olympische Spelen niet laten doorgaan, is eigenlijk geen optie. Het zou het hele ecosysteem van de gesubsidieerde profsport en semiprofsport op de helling zetten. Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) heeft al beslist dat het de sportbonden zal bijspringen vanuit de oorlogskas. Ook daar komt ooit een eind aan. Als de rechtenhouders volgende zomer testbeeld moeten doorstralen vanuit Japan in plaats van duizenden uren actie in 33 verschillende sporten staat zomaar eventjes 4 miljard dollar op de helling.

Voor olympische sponsors zal het verlies nog meevallen. Om hun 80 miljoen tot 100 miljoen dollar olympische sponsoring te laten renderen, moeten ze het veelvoud neertellen aan televisiespots en andere marketinguitingen. Die moeten ze al niet extra uitgeven. Wat niet betekent dat er geen clausules in de contracten staan waarmee ze hun olympische inleg kunnen terugeisen. Dat is nog eens een miljard in mindering.

Geen Olympische Spelen zou een regelrecht drama betekenen. Alleen voetbal en de Amerikaanse profcompetities kunnen zonder Spelen overleven. Alle andere sporten worden een kwarteeuw teruggezet.

IOC-voorzitter Thomas Bach komt het Nationaal Stadion van Tokio binnen. Beeld AP
IOC-voorzitter Thomas Bach komt het Nationaal Stadion van Tokio binnen.Beeld AP

Inmiddels is ook duidelijk dat dit ongewone Spelen zullen worden. Ongewone Spelen, ongewone atleten, ongewone tribunes en vooral ongewone resultaten. Grote landen zullen meer medailles winnen dan ooit. Door de lockdown en de reisbeperkingen hebben atleten uit kleine landen hun trainingsmogelijkheden drastisch moeten inperken. Hypothetisch voorbeeld: de eenzame Belgische worstelaar, die normaal zijn sparringpartners in het buitenland opzoekt, zal een klein jaar niet hebben kunnen trainen zoals hij had gepland. De Amerikaanse worstelaar zal zich hebben opgesloten in het nationale trainingscentrum en zal tegen en met zijn concurrenten hebben gespard en getraind. Vervang worstelaar door judoka en je komt bij Matthias Casse uit.

Ik heb een beetje te doen met de Belgen en bij uitbreiding met alle kleine landen die met een gezonde ambitie naar Tokio toeleefden. Ik heb ook te doen met delegatieleider Olav Spahl, die vrijdag na een virtuele olympische stage als volgt werd geciteerd: “De atleten konden dichter bij huis blijven en zo meer tijd doorbrengen met hun familie. Dit liet de partners en de kinderen van de atleten zelfs toe om zelf deel te nemen aan de activiteiten. Zo brandde de olympische vlam deze week in de huiskamers van verschillende atleten.”

Het is hoe je het bekijkt. Vorig jaar verzamelden de meeste olympiërs voor een stage onder de Turkse winterzon in Belek en konden een week (of twee) in ideale omstandigheden hun ding doen. Vrijdagochtend moesten ze achter hun computer gaan zitten, op een link klikken en konden her en der naar specialisten luisteren, met gelijkgezinden chatten en ’s avonds werd hen geleerd hoe ze sushi konden maken.

Het is wat het is, Spahl en het BOIC kunnen er niks aan doen. Ze denken hiermee de emotionele onbalans te kunnen counteren die zich met de tweede golf van de sporters heeft meester gemaakt. We willen daar gerust een stuk in meegaan, en sashimi snijden tot daar aan toe, maar zelf sushi rollen is een brug te ver.

Potentiële superverspreiders

Zo’n trip naar Japan is nooit een pretje. Ik was er drie keer: voor het eerst in 1998 voor het WK volleybal, dan in 2001 voor het WK zwemmen en nog eens in 2007 voor het WK atletiek. Hamamatsu, Tokio, Fukuoka en Osaka. Toen al droeg de helft van de passagiers in de Shinkansen (de Japanse hst) een mondmasker. Ik vrees dat ze er nu allemaal twee zullen dragen.

Toen al werden we gescand, gescreend en gesprayd bij het binnenkomen. Een gevoel dat je er als buitenlander welkom was, neen, nooit gehad.

Nu worden wij westerlingen nog eens beschouwd als potentiële superverspreiders. Bach maakt zich sterk dat het IOC de Tokio-gangers via de nationale olympische comités aan vaccins zal kunnen helpen, maar het zal niet verplicht zijn. Hoezo, niet verplicht? Verplicht dat vaccin voor iedereen die naar de Olympische Spelen wil reizen. Ik kon de laatste jaren Kenia, Peru en India ook niet binnen zonder de juiste vaccinaties in mijn gele boekje.

Een deel in mij (het oudere) zou niets liever willen dan Spelen zonder toeschouwers. Lekker makkelijk overal bij komen, geen wachttijden bij vervoer, lege metrostellen, het klinkt verleidelijk. De liefhebber in mij – kan zijn dat die is leeggelopen na de zoveelste Olympische Spelen – wil voorlopig liever volle tribunes en als volle metrostellen daarbij horen, vooruit dan maar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234