Woensdag 28/10/2020

ColumnLize Spit

‘Zomers duren altijd te kort, het zijn te kleine doosjes waar je te veel in wil proppen’

Lize Spit.Beeld DM

Lize Spit is schrijver en columnist. Deze week verzorgt zij de zomercolumn.

‘Misschien moet je gewoon minder willen’, zegt R. ‘Kies desnoods drie dingen?’

We staan op het gigantische dakterras van de bovenburen, gescheiden ouders die aan birdnesting doen en hier slechts halftijds wonen. Soms krijgen we in hun afwezigheid de sleutels van het dakappartement. R. en ik leunen tegen de witte, metalen balustrade, voor ons strekt de westelijke kant van Brussel zich uit. Het is helder, we kunnen vanuit Anderlecht verder kijken dan ooit, tot aan de Japanse toren in Laken. Tussen ons en die toren in, liggen tientallen Brusselse plekjes waar ik deze zomer nog heen wil, maar zomers duren altijd te kort, het zijn te kleine doosjes waar je te veel in wil proppen.

‘Oké, ik weet welke drie dingen ik kies’, zeg ik. ‘Fietsen naar de Fruittime in Anderlecht en daar bessen plukken, Rummikub spelen op het terrasje van de Bebo met een bakje chips, fietsen naar Beersel langs het nieuwe aangelegde jaagpad.’

‘Dat hebben we toch allemaal al gedaan deze zomer?’

Inderdaad, en eigenlijk is dat net de oorzaak van mijn onrust waarover ik tegen R. stond te klagen. Ik wil niet enkel nieuwe dingen ontdekken, ik wil vooral ook de dingen hernemen die ik eerder gedaan heb en die toen goed uitvielen, re-enactments van eerder geluk, zeg maar. Is daar iets mis mee, als je precies weet waar het zich de vorige keer liet vinden, om die exacte plekken opnieuw op te zoeken?

De zon gaat onder, de lucht boven de stad bevat alle kleuren die een schminkster nodig heeft om een blauwe plek te faken – daar bovenop een markant, felroze wolkje.

‘A happy little cloud’, zegt R., Bob Ross imiterend.

Om ons heen gaan kamerlichten aan op dezelfde plaatsen als gisteren, toen we hier op hetzelfde uur naar een variatie op de zonsondergang keken. We wijzen de ramen aan waar lichten branden die er vorige keer niet waren, stedelingen die het afgelopen etmaal van hun reizen zijn thuisgekomen.

In het gebouw tegenover ons: de Poolse gastarbeiders, allemaal mannen, ze zitten op de balkons te roken op gammele krukjes. Eentje staat op, loopt naar binnen, dekt zijn bed op. Gebouwen moeten zich al heel ver weg bevinden opdat hun contouren twijfelachtig worden, maar mensen worden snel vage poppetjes, zeker als ze alleen een slip dragen.

Ik sta waar ik gisteren ook stond, en morgen wil ik hier alweer opnieuw staan. Met uiterst links van de Japanse toren de grote flats waarachter de zon wegzinkt, die aan de lucht dezelfde diepgele glans geeft als de verlichte ramen, waardoor de gevel van de flat nu vol gaatjes zit, je lijkt er recht doorheen te kunnen kijken. En dan naast me R.’s klamme rug en zijn beste Bob Ross-stemmetje.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234