Maandag 27/06/2022
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Zolang we het niet oké vinden dat mensen in de vrieskou op straat slapen, mag iedereen zo rijk worden als maar kan

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

Het zijn net mensen. Zij die we laten drijven zonder reddingsboei. Hier geldt niet de wet der sterksten maar de wet van het onmogelijke. Zij die verrimpeld van het zeewater door de vissen aangevreten zijn en op stranden aanspoelen – wat een triest zicht voor de toeristen.

Zij die levend de overkant halen en beseffen dat er hier misschien geen bommen vallen maar dat het onrecht in verscheidene vormen blijft bestaan – eindelijk, we zijn er, drie keer hoera.

Zij die afgevlakt en samengeperst door honger en dorst, stilte en censuur, door de slepende uitzichtloosheid, hun leven in eigen handen droegen – niets meer, niets minder – alles riskeren en aankomen waar ze geen recht op leven hebben, waar staatssecretarissen arrogant pronken met prikkeldraad en dodelijke passages om ze tegen te houden als ongewenst ongedierte.

Het lijken net mensen soms. Een paar dagen geleden bijvoorbeeld toen ik huiverend van de nachtelijke kou zo snel mogelijk terug thuis wilde zijn. Ik versnelde mijn pas toen ik ze met rekken zag schuiven. Het was tegen middernacht. Ze bouwden een schutting tegen de wind. ‘Die houdt de kou niet buiten’, dacht ik en ook: ‘We zijn al buiten.’

Je kan de kou niet buiten houden als je al buiten bent.

Het zijn net mensen, lijkt het soms, maar ze hebben geen papieren. Hoeveel mens zijn ze dan? Hoeveel recht hebben ze op democratische vrijheden? Op een eerlijk loon? Op een stabiel leven? Op gezondheidszorg? Op een dak, een beschutting die de kou ook echt buitenhoudt? Op stabiliteit? Geen, zeggen we. Geen enkel recht.

Mijn kinderlijke dromen heb ik een voor een opgegeven (laatst kwam ik er bijvoorbeeld achter dat kangoeroes erg agressieve dieren kunnen zijn en helemaal niet zo schattig als ze leken in de prentenboeken die mij ooit voorgelezen zijn). Het is zo moeilijk te blijven geloven als je de wreedheid in de wereld ziet. En hoe meer ik opgroeide, hoe meer ik zag dat er werkelijk geen einde aan kwam. Hoe meer ik zag hoe geprivilegieerd mijn positie is, zie mij hier kangoeroes als metafoor gebruiken.

Er is niet veel onrecht aanwezig in de wereld. De wereld is letterlijk gebouwd op oneerlijkheid. Maak het hier fair en heel het systeem stort in. Dat willen we natuurlijk niet. Crisissen maken duidelijk hoe dit systeem zo wreed is dat het altijd in het voordeel blijft spelen van de allerrijksten. Zij verdienden zelfs aan deze crisis. Na corona werd de kloof tussen rijk en arm enkel maar groter en werd het leven voor de gewone man enkel maar duurder.

En dat zou oké zijn, zolang er grenzen blijven. Niet de fysieke grenzen waarmee we deze aarde opdelen in wij en zij, wie recht heeft op een menswaardig bestaan en wie niet. Maar grenzen die juist onze menselijkheid bewaken. Zolang we het niet oké vinden dat er mensen in de vrieskou op straat slapen, mag iedereen zo rijk worden als maar kan. Zolang iedereen te eten heeft, mag jij je burger met bladgoud bestrijken omdat je anders niet weet wat je met zoveel geld moet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234