Woensdag 17/07/2019

Column Ivo Victoria

Zolang El Tarangu leeft, leeft Lucien Van Impe, en leeft de Tour waar ik zo van hield

Lucien Van Impe in 1977 tijdens een klim in de Ronde van Frankrijk. Beeld AFP

Ivo Victoria is schrijver. Zijn nieuwe roman Alles is OKÉ verschijnt in september.

Tien jaar geleden schreef ik een roman waarin een jongetje beweert de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen te winnen, naar het voorbeeld van zijn held Lucien Van Impe. Het leverde mij de reputatie op dat ik een Tour-liefhebber was, misschien wel een kenner. Jarenlang cultiveerde ik deze reputatie, met als hoogtepunt een optreden in Vive Le Vélo, waar ik aan tafel bij Karl Vannieuwkerke op het nippertje een demasqué wist te vermijden toen bleek dat ik niet wist in welke ploeg Chris Froome reed.

Ivo Victoria. Beeld rv

Tijd voor een bekentenis: de Tour interesseert me geen fluit. Ik hoor deze dagen vaak de naam Egan Bernal – wie of wat is dat? (‘In zijn urine werden sporen van het verboden product Egan Bernal teruggevonden.’) Ik ben geen Tour-liefhebber, laat staan een kenner. Ik ben een romanticus. Voor mij hield de Tour op te bestaan in 1983, toen Van Impe voor de laatste keer een rol van betekenis speelde. Dat jaar was hij de beste. Alleen pech en een zwakke ploeg zorgden ervoor dat hij Fignon de eindzege moest laten.

Dus toen de Ronde zaterdag in Brussel van start ging, trok ik mijn hardloopkleren aan, plugde mijn oortjes in en begon te rennen terwijl ik luisterde naar de eerste aflevering van El Tarangu, de nieuwe VPRO-podcast van het Antwerpse audiocollectief Schik. Het verhaal: in 2003 krijgt Lucien Van Impe een telefoontje van José Manuel Fuente, bijgenaamd El Tarangu, de Spaanse berggeit die zich begin jaren zeventig als enige met Van Impe kon meten in het hooggebergte. Fuente zegt dat hij in Geraardsbergen is. Of Lucien met hem een hapje wil eten? Dat wil Lucien wel, alleen: Fuente is op dat moment al zeven jaar dood. Het verhaal wordt schitterend opgebouwd. Lucien vertelt vol vuur; hij wil eindelijk weten of de man met wie hij mosselen at Fuente was. Dat gaat audiocollectief Schik uitzoeken.

Ik ren en luister terwijl Van Avermaet de bolletjestrui pakt op de Muur van Geraardsbergen, waar Lucien als jongeling zijn klimbenen ontdekte. Ik merk dat ik hoop dat Fuente leeft. Ik denk dat Lucien het ook hoopt. Ik kan het horen in zijn stem. Het is een mysterie dat teert op een verlangen naar de oude glorietijden. Zolang Fuente leeft, zo beeld ik me in, kan Lucien in zijn fauteuil wegdromen van hoe de ijle berglucht zijn longen uitkneep en de zon met striemende zweepslagen het peloton afmatte als een weerloze slaaf. Hoe de bergtoppen met misplaatste arrogantie op de renners neerkeken, hun ruggen drijvend in dik zweet. Hoe hij genoot van de angst in de ogen van zijn concurrenten. En dan: naar boven dansen. Zichzelf die klim op slingeren. Die col betoveren met het wiegen van zijn heupen. Ja, zolang El Tarangu leeft, leeft Lucien, en leeft de Tour waar ik zo van hield. Lief audiocollectief Schik, ik smeek jullie: los dit mysterie niet op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden