Vrijdag 14/08/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Zodra ze doorhadden dat ik Belgische was, werd ik op handen gedragen. Een landgenote van Kevin De Bruyne!

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Weemoedig staar ik door mijn raam. Ik ben nog maar net terug uit Italië. Ik zie de oude beuk voor mijn deur maar verder is alles van steen. Daartussen gemaskerde mensen. De zon ontbreekt. Gemis.

Ik droom me vol heimwee een wandeling. Het pad op naar Gello.

Het geknars van de kiezelstenen onder mijn voeten, de elegante cypressen, de geuren, de knoestige eik waaraan een everzwijn zijn rug schurkte tot de schors het begaf en het spinthout blootlegde. Ik kom bij het zakdoekgrote kerkhofje. Er liggen hooguit acht grafzerken. Ik groet de doden.

Na het kerkhof wandel ik verder in mijn droom, recht naar pizzeria Baldaccio in Anghiari. Een kleine bar met een toog waar je staande koffie kan drinken en waar achterin een soort reftertje is – meer stelt het niet voor – waar men ook heerlijke pizza’s serveert en waar de schermen van twee televisies groter zijn dan de tafelbladen.

Daar zat ik in de winter één keer per week, ik ging er het liefst naartoe als het voetbal was, want dan zat ik er samen met twee stokoude heren, minstens 85 jaar oud. Zodra ze doorhadden dat ik Belgische was, werd ik op handen gedragen. Een landgenote van Kevin De Bruyne!

Beeld Jenna Arts

Het is de enige plek die ik opzocht voor ik weer naar huis vertrok een week geleden. Ik droeg een knaloranje mouwloos jurkje, sandaaltjes aan mijn gebruinde voeten, een zonnebril, het verplichte masker en mijn krullen waren een stuk langer dan in de winter. De twee oudjes zaten er. Ze herkenden me niet. Ze hadden me alleen maar in dikke truien, een jeans en rubberlaarzen gezien, dikwijls nog met een winterjas eroverheen. Ze zagen niet hoe ik hen toelachte van­onder mijn masker en knikten onverschillig goeiendag.

Ciao signori, herkennen jullie me niet meer, vroeg ik? Ze keken me gebiologeerd aan bij het horen van mijn stem. En dan: ‘La bellissima Ilde’– de H wordt niet uitgesproken in het Italiaans. Ik lachte blij, trok mijn masker naar beneden.

‘Ma sei tu, veramente?’

Ik was er niet alleen, aan mijn hand de zevenjarige kleinzoon van mijn gast­heren die altijd met me mee op stap wilde. ‘È tuo figlio?’, vroegen de twee nieuwsgierig. Ik lachte: ‘Welnee, daar ben ik toch te oud voor, ik ben al 62!.’

‘Non è vero!’, riep de oudste van de twee. ‘Impossibile!’, vulde de ander aan. Op dat ogenblik kwam de eige­naar van de bar binnen, zag mijn hondje Mr. Wilson en riep al van ver: ‘La principessa Belga è ritornata!’ We begroetten elkaar allerhartelijkst. Trots vertelde hij dat er in het hele dorp niet één besmetting was geweest in al die maanden en dat hij als de dood is voor toeristen. Vooral de toeristen uit België. Behalve jij natuurlijk, jij bent altijd welkom. ‘Sì, sì, tu sei sempre la benvenuta!’, riepen de oudjes uit.

Ik heb me zelden zo geliefd gevoeld. Ik weet: in Anghiari heb ik familie.

Ik wil begraven worden op het kerkhofje van Gello. Ooit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234