Dinsdag 22/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Zoals het de goede burger betaamt, heb ik mijn eigen gevangenis gemaakt

Julie Cafmeyer is columnist.

Een vriend van me is in België. Hij woont en werkt in Duitsland en voelde na een half jaar de behoefte om zijn familie en vrienden weer te zien.

Vorige lente vierden wij het leven tijdens de lockdown. Wij dronken witte wijn en babbelden over de boeken die we lazen, het virus en de liefde. Mijn goede vriend keek er dus naar uit om mij te zien, alleen wist hij niet dat ik ondertussen veranderd was. Mijn transformatie is te wijten aan het feit dat ik de motivatie niet meer vind om me tot de huidige wereld te verhouden. Ik heb er dan maar zelf één gecreëerd. Mijn leven vult zich tegenwoordig met planningen, post-its en to-dolijsten om targets te bereiken. Zelfdiscipline en hard werken als troost. Hoe meer lijstjes ik afvink, hoe meer lijstjes ik verzin. Vijf kilometer joggen binnen de dertig minuten, honderd pagina’s literatuur per dag uit de Russische klassiekers, vierentwintig uur vasten per week.

Toen hij vorige week aankwam in Antwerpen, stond ik dus niet meteen aan zijn deur. Ik zei hem dat ik eerst nog een planning af te werken had. Hij uitte zijn teleurstelling, en zei: “Ik wil geen agendapunt zijn in je leven.” Ik zei hem dat ik stress had, dat ik dingen wilde afvinken.

“Maar de vorige keren dat je hier was, was je toch geïnspireerd en productief.”

Ik schaamde me dat hij dacht dat onze samenkomsten moesten uitdraaien op productiviteit.

Hij zei: “Je behandelt me alsof ik een stressfactor in je leven ben, terwijl we vrienden zijn.”

Ik antwoordde: “Nee, de wereld is de stressfactor. Ik voel de fut niet meer om iets te doen. ’s Ochtends duurt het een uur vooraleer ik opsta uit bed. Als ik dan in bad lig, zitten er dertig minuten tussen het moment dat ik beslis om uit bad te stappen, en het moment dat ik dat ook effectief doe. Ik staar voor me uit. Ik heb geen zin meer om de fiets te nemen, om naar buiten te gaan.”

Na ons telefoongesprek ging ik weer in bed liggen, of in bad, of achter mijn bureau. Ik weet het niet meer. Alles is een waas. Even later belde mijn vriend me aangedaan. Hij had politiecontrole gekregen. Ze wilden checken of zijn test wel degelijk negatief was en hij de quarantaineregels volgde. De agenten waren lief, daar niet van. Het is dat gevoel van constant tekortschieten, constant denken dat je iets fout doet, terwijl je eigenlijk niets doet, nog niet eens echt leeft.

Sinds het politiebezoek krijgt hij elke dag een sms, mail of telefoon van het trackingcentrum. Geen dag laten ze je met rust. Een tirannie van PCR-testen, codes en quarantaineperiodes. En dat alles nadat Duitsland een dag na zijn aankomst geen rode zone meer was.

Gelukkig heb ik geen controle meer nodig. Zoals het de goede burger betaamt, heb ik mijn eigen gevangenis gemaakt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234