Woensdag 01/02/2023
Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Zijn vrouw had hun vierjarige zoontje omgebracht met een mes, maar niet in huis

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Als een warme deken omhult de stilte me hier in de Toscaanse heuvels. Na twee dagen voelde ik hoe ze bezit nam van mijn lichaam. In elke cel drong ze door, tot ook ik niets anders meer was dan stilte.

Bedachtzamer en bewuster werd ik van alles om me heen. Ik kon mijn ogen niet afhouden van de veelkleurige beboste heuvels, van het golvende landschap dat schuilgaat onder een lappendeken van diep donkergroen, vurig rood, goudbruin, lichtroze en knalgeel.

De bomen staan nog vol in het blad. Maar lang zal dat niet meer duren, want zonder ophouden dwarrelen gouden blaadjes als sneeuwvlokjes speels naar beneden. Ik hoor niets meer dan hier en daar een fluitende vogel, het knerpen van de kiezelsteentjes onder mijn voeten als ik op stap ga met mijn hondje Mr. Wilson en de wind die wild door de kruinen van de bomen raast.

’s Nachts het geblaf van een verre hond en het ge-oehoe van een uil. Ik kreeg hem nog niet te zien. Komt wel. Ondertussen vergaap ik me aan de twinkelende sterrenhemel.

“Hoe kun je het, zo maandenlang in je eentje?” vroeg men me voor mijn vertrek ontzet. “Geen week zou ik het uithouden”, riep de een, “ik zou me ophangen”, riep de ander.

Ik moest aan hen denken terwijl ik daarnet met de kruiwagen houtblokken voor de haard naar het huis reed. Mocht ik hier hele dagen zitten niksen, zou ik misschien ook gillend weglopen. Maar ik ben hier om te werken. En dat baden in stilte zonder afleiding, zonder een mens te zien, is precies wat ik nodig heb. Ik merk hoe in mijn hoofd van alles ontkiemt, bloeit en rijpt. Gedachten, woorden en zinnen worden geboren, zoals Aphrodite uit het zeeschuim verrees.

Ook Mr. Wilson komt hier tot rust, maar soms vraag me ik af of hij dingen waarneemt die ik niet kan zien. Vanuit de zetel bestudeer ik hem. Als de avond valt wordt hij onrustig. Dan schrikt hij op uit zijn slaap en staart in het ijle alsof daar iemand staat. Soms grolt of piept hij zachtjes, diep vanuit zijn buik. Aan de muur hangt een portret van een Italiaanse dame uit vroegere tijden, ook daar staart hij vaak naar.

Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat hij spoken ziet. Wonen er geesten in huis?

Als ik me niet vergis, konden mijn vrienden het vrij goedkoop kopen omdat er een familiedrama had plaatsgevonden en de wanhopige baron – de vorige eigenaar was een baron – ervan af wou.

Nee, appt mijn vriendin terug als ik haar vraag of dat klopt. Hij wilde ervan af omdat hij in geldnood zat. Zijn vrouw had inderdaad hun vierjarige zoontje omgebracht met een mes, maar niet in huis, en werd daarna voorgoed opgenomen in de psychiatrie. Niets om bang voor te zijn, dode kinderen worden engeltjes.

Oef, denk ik opgelucht, een kinderspookje is hier altijd welkom.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234