Zondag 21/07/2019

Column

Zij zei tot drie keer toe dat ze bang was dat het Fortis-kantoor zou verhuizen

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Vorige zondag waren wij op bezoek gegaan bij mijn meter. Ofschoon zij ons niet verwachtte en er die dag voorts niets op haar programma stond, had zij haar zondagse kleren aan en droeg zij een mooie halsketting. Zij is 86, weduwe, maar zij is niet van plan om de moed te verliezen: haar huis is altijd kraaknet en zelf is zij te allen tijde om door een ringetje te halen.

Wij hadden op vlak na de middag gemikt, zodat zij niet de neiging zou voelen – die eigen is aan bepaalde 86-jarige weduwes – om ons uit te nodigen om mee te eten, maar dat was buiten mijn meter gerekend. Onder luid protest van beide kanten werden wij gedwongen om aan tafel plaats te nemen, en een uur laten moesten wij kippenbouten, boontjes en kroketten eten met een glas sauvignon blanc erbij.

Ik had mijn boek over mijn moeder voor haar meegebracht. Zij wilde het per se betalen, wat zij nu eens niet mocht. Zij zei dat zij mij in De zevende dag had gezien. Zij rekent nog in franken. Zij zei dat ze duizend frank te veel vindt voor Telenet, dat ze al die dingen niet nodig heeft. Haar vier achterkleinkinderen werden een voor een bewierookt, het boek met de stamboom kwam op tafel, bij elk van die oude hoofdjes hoorde een kleurrijk verhaal. Er was een oom bij met maar één arm die twaalf kinderen had en die zijn hele leven lang met zijn ene arm elke dag met de fiets naar de kolenmijn van Beringen was gereden. Er werd in die dagen over veel dingen niet moeilijk gedaan.

Bijna iedereen is dood, zei ik toen wij haar familiefoto bekeken. Mijn vader staat naast haar in zijn korte broek en zijn geruite kousen, die leeft nog. En tante Dicta, die is 92 en woont in een rusthuis. Iedereen op de foto kijkt kwaad. Wij hádden ook niet veel om bij te lachen, zei mijn meter. Dat was schoolgaan, werken, helpen en luisteren. Als er iets was, moest ge niet protocollen – daar was geen tijd voor.

Zij zei tot drie keer toe dat ze bang was dat het Fortis-kantoor zou verhuizen. Wij staan zelden stil bij hoe het is voor oude mensen.

De dag komt dat ik toch naar het rusthuis zal moeten, zei ze, in haar kraaknette woonkamer rondkijkend, alvast een reserve heimwee aanleggend. Zo gaat dat, zei ze. Iedereen krijgt zijn tijd en als die op is, moet ge u daarbij neerleggen.

Zij had een fles Four Roses voor mij klaarstaan.

Uw meter is een engel, zei mijn vrouw in de auto. Zij speurt in alles eerst naar het goede. Zelfs als je alles in de strijd zou werpen om haar kwaad te krijgen, zou dat niet lukken. Zij aanvaardt, zonder weerloos te zijn. Zij heeft principes, maar zij houdt die waar zij thuishoren: voor zichzelf. Zij zou een voorbeeldoplossing kunnen zijn voor zo goed als alle problemen waar de mensen vandaag mee kampen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden