Vrijdag 06/12/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Zij is de enige mens die ik 24 jaar lang elke dag zag leven, lachen, huilen, dansen, studeren, verliefd worden en uitvliegen

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Elke zondag komen mijn kinderen ­ontbijten bij mij, nu ja, brunchen is het eerder als je ziet wat er allemaal op tafel staat.

Maar de voorbije zondag was alles ­anders. Deze keer moest ik bij hen gaan ontbijten om hun nieuwe huis in te huldigen. Dat mijn dochter nu een echt huis heeft met vier verdiepingen en een tuin, is voor mij ingrijpender dan de geboorte van mijn kleindochter Gloria. Naar mijn gevoel is ze nu echt groot en voor altijd weg.

Ik weet dat het ronduit belachelijk is, want het kind is al 12 jaar het huis uit, ze is 36 jaar oud en ze heeft zelf al een dochter. En toch, en toch...

Zij is de enige mens die ik vanaf haar geboorte ken en 24 jaar lang elke dag zag leven, lachen, huilen, dansen, studeren, verliefd worden en uitvliegen, wat ik ook toejuichte.

Maar toch, maar toch...

Daar staat ze in de deur­opening om me binnen te laten, als een koningin in haar kasteel en ik moet even slikken voor ik binnen­ga. Ik begrijp zelf niet helemaal wat me bezielt. Met verbazing kijk ik rond naar het mooie huis en het gezin waar ik nu op bezoek kom.

Zolang ze nog op hun studentenkot woonden met z’n drietjes bleef het ­beredderen en gaf het me op de een of andere manier de indruk dat het ­allemaal maar tijdelijk was, bedenk ik, terwijl ik mijn best doe om mijn ­verwarring te verstoppen. Ik knik ­enthousiast bij alles wat mijn dochter me aanwijst tijdens de rond­leiding in keuken, eetkamer en speelkamer van Gloria.

Dit is menens, zoveel is duidelijk!

Het is niet zo dat ik haar mis als ik in mijn huis ben, waar zij opgroeide. Het is zeker niet zo dat ik zou willen dat ze weer thuis kwam wonen, ik mag er niet aan denken eigenlijk. Wat is het dan wel?

Het wegglijden van de tijd, van de jaren, van alles wat was en nooit meer zal zijn. Het is het eeuwige wennen aan elke stap die dat toenmalige ­pasgeboren baby’tje zet.

Zoals ik vol verbazing luisterde naar haar eerste woordje, vol ontroering lachte bij haar eerste stapje, onder de indruk was van haar eerste slappe lach die minutenlang bleef duren waardoor ikzelf ook niet meer bijkwam en de tranen over mijn wangen liepen, zo loop ik nu stil en broos door haar huis. Ja, ik voel me broos, ook al begrijp ik niet helemaal waarom.

Mijn dochter is moe van het vele werk dat achter de rug is. Verhuizen, een kind hebben en haar theater­werk. ­Terwijl we zitten te brunchen, en de andere tafelgenoten gezellig zitten te kletsen en te lachen, legt mijn jongste haar hoofd op mijn schouder en zucht diep. Lang blijft ze zo zitten. Ik verroer me niet.

Ik geniet intens van de zwaarte van haar hoofd op mijn schouder.

We ademen samen, net zoals op die aller­eerste dag in 1983, en ik glimlach, gelukkig om wat nooit verandert.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234