Zaterdag 19/10/2019
Hugo Camps Beeld Bob Van Mol

Column

Zich vergrijpen aan de tram verdient de electorale doodstraf

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps.

Haal de tram uit de stad, zegt Anneleen Van Bossuyt, lijsttrekker voor N-VA in Gent. Ik zeg: haal Anneleen uit de tram en zet ze op een kar met paarden – haar overjarige tijdsgewricht.

De dame brak ooit een voet over de tramsporen toen ze zwanger was. En dus moet Gent tramvrij worden. Zo gaat dat tegenwoordig: beleid als revanche voor een persoonlijk akkefietje. Cynischer krijg je het niet. Aan het openbaar vervoer mag geen vlekje risico kleven. Dat snelwegen bezaaid zijn met autowrakken is geen punt. Dat fietsers in Gent omvallen van zattigheid ook niet. Maar de onveilige tramsporen moeten opgebroken worden want de toekomst is aan trambussen. En Gent wil van de toekomst zijn.

Verzot op bussen

Anneleen is niet de enige die tramsporen wil bannen. Wielrenners zijn als de dood voor tramrails tijdens een koers. Vooral bij regenweer. Maar zij weten: geen parcours zonder hobbels. In verkiezingstijd willen politici zich onderscheiden als nieuwlichters en maken desnoods van een wespennest een staatszaak. Of van tramsporen. Bedroevend is dat Anneleen aan partijgenoot Ben Weyts een medestander heeft in haar furie tegen de tram. Deze zondagsdemagoog (iedere zondag bedenkt Weyts een ballon voor het tv-journaal) heeft zich ook tramziek verklaard en is verzot op bussen.

Daar gaat mijn goeie oude tram.

Het is geen toeval dat de revolutionaire onzin uit Gent komt. Lijsttrekkers hebben het motto ‘alles moet anders’ gelanceerd. Dat leidt tot monsterlijke intenties, maar ze zijn nodig om de Gentse kiezer los te maken van de erfenis van Daniel Termont.

Ik ken de vervoersvoorliefde van Anneleen niet. Misschien is ze een SUV-rijdster, misschien verwoed wandelaar, wie weet droomt ze ervan Gent te doorkruisen per spaceshuttle. Allemaal goed, maar zich vergrijpen aan de tram verdient de electorale doodstraf. Dat is roof van erfgoed. Een identitaire hold-up op de stad.

Ik zie de lijsttrekker van N-VA eerder met een Vuittontasje dan met een gedichtenbundel onder de arm lopen, maar toch raad ik haar aan enkele literaire odes aan de tram te lezen. Hele romans spelen zich af in en rond het vehikel. Het tramhokje is voor oudjes nog een geliefde plaats van communicatie. Ook daarom vind ik dat kinderen niet met de tram moeten rijden, zij zijn te luidruchtig voor dit mobiele stadsmeubilair. Kinderen zijn busvolk.

Bedenk een stad waar geen tram meer rijdt. Nooit meer het geknars van metaal op metaal, nooit meer het herkenbare geluid van de bel, lege tramhokjes zonder enige sociale animositeit. Een zwaaihand vanuit de tram is veel indrukwekkender dan de opgestoken hand van een wandelende tegenligger.

Schuiloord voor eenzamen

Vanuit de tram zie je de ingewanden van stad en landschap. De kusttram van De Panne naar Knokke doorklieft het vlakke land van duinen, verkavelingen en lelijke appartementsblokken. De route is een doorsnee van onze nationale ruimtelijke ordening.

Mensen ontbloten in de tram. Er is de hitsige haast en het geduw in de rug van beroepspendelaars en er is de gezellige gezamenlijkheid van het vrijetijdsreizen. Het talud met wachthuisje is zelfs een schuiloord voor eenzamen. Ook geruststellend: tramchauffeurs hebben meestal enig overgewicht, wat de gemoedelijkheid bevordert. Het verzacht de stoelenstrijd tussen passagiers.

Het mooiste is een lege tram bij invallende duisternis en een laatste glinstering van de sporen. Door het groezelige raam wordt de open muil van de stad steeds meer de zwarte vlek van Wassily Kandinsky.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234