Dinsdag 11/05/2021
Mark Coenen. Beeld DM
Mark Coenen.Beeld DM

ColumnMark Coenen

Zelfs bibberend van de alzheimer in onze rolstoel zullen we nog een danske placeren op ‘Sexy Motherfucker’

Mark Coenen is columnist.

Dearly beloved, gisteren was Prince vijf jaar dood en mijn eerste reactie op zulke dagen is dan altijd: godmiljaardedju al zo lang? De tijd vliedt blijkbaar nog sneller als iemand er niet meer is. Wat een geluk dat hij in ons leven was en dat hij muziek maakte. Zeker na zijn dood, plots, ineengezakt in een lift, met dank aan een overdosis smeerlapperij, is dat een bonus.

Muziek is van alle kunstvormen de enige die ontelbaar veelvoudig en tegelijk belachelijk eenvoudig te reproduceren is. Men schrijft een liedje, men neemt het op en de eeuwigheid wacht. Dankzij de radio, dat trouwe huisdier, of de zelf gecureerde playlist op Spotify of YouTube is de wereldwijde, supersnelle verspreiding van een lied een fluitje van een cent.

Wat een verschil met alle andere kunstvormen, waar het geploeter om in de aandacht te komen zich meet met het geploeter om in de aandacht te blijven: het blijft eindeloos geploeter. Men kan de kwaliteiten van een schilder wel bezingen, maar de eenmalige impact daarvan is in vergelijking met de eindeloze stroom van de muziek verwaarloosbaar.

Ontroering komt pas in de rechtstreekse confrontatie met het kunstwerk, en als dat in het MoMa in New York of op de plezierboot van een rijke sjeik hangt, dan is de kans klein dat we die ontroering ooit echt zullen beleven.

Op de sterfdag van de dichter is er wel altijd ergens een verloren ziel die zich een vers van hem herinnert en dat op de sociale media zet; in het beste geval zendt een of andere cultuurzender na middernacht nog een beduimelde documentaire van de man uit. In het allerbeste geval worden zijn manuscripten bewaard in het Letterenhuis, waar ze verstoffen tot een student er zijn thesis over schrijft, die vervolgens gelezen wordt door drie man en een paardenkop. Terugkeren, zij het tijdelijk, uit de dood kan pas als er controverse in de lucht hangt: daar heeft Johan Anthierens even van kunnen profiteren.

Als we bibberend van de dementerende alzheimer in onze rolstoel zitten, is de kans klein dat we ons een fragment uit De Hel van Dante herinneren, terwijl we die in levenden lijve meemaken. Bij het horen van ‘Sexy Motherfucker’ zullen wij echter luidkeels meezingen en zelfs trachten en klein danske te placeren. Het zal geen zicht zijn, maar tegen dan is niets meer een zicht.

Muziek is als zuurstof: onzichtbaar maar daarzonder onleefbaar. Niet de ogen, maar de oren staan rechtstreeks in contact met de ziel.

Fysieke inspanning leidt tot een aangename leegte in de hersenen, die gevuld kan worden met creativiteit: Nachtouders was zeker een minder goed boek geweest als ik die marathon niet had gelopen, zegt Saskia de Coster. Dat heet runfulness, mindfulness die je bereikt dankzij hardlopen. Musicfulness bestaat ook: het verstand leeg, het gemoed vol.

Magie voor luieriken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234