Maandag 27/09/2021
Mark Coenen Beeld DM
Mark CoenenBeeld DM

ColumnMark Coenen

Zelden heb ik een programma gezien waarin meer gekotst werd

Het is jammer dat het programma dat ons het best kon voorbereiden op het fenomeen van de lockdown pas uitgezonden wordt als de tweede golf – het is de eeuwige optimist in mij die spreekt – bijna voorbij is. Over de oceaan is een soort van Big Brother op een boot, die fungeert als een bewegend Het huis, maar met minder camera’s, meer privacy en dus meer pudeur, gelukkig. De geruchten trouwens dat de deelnemers aan de echte Big Brother een camera in hun gat ingeplant krijgen om ook hun darmflora kleurrijk in beeld te brengen worden door de organisatoren voorlopig nog ontkend, maar ik geloof er niets van.

Het programma maakt bijzonder duidelijk hoe het is om lange tijd met een kleine groep mensen die je niet goed kent op wat vierkante meters bij elkaar te zitten. Geen betere metafoor van het leven van vandaag, behalve dat we de mensen met wie we op onze eigen oceaan van het leven dobberen wel beter kennen dan die op de Moby Sick. Uitstekende naam voor een boot vol mensen zonder zeebenen: zelden heb ik een programma gezien waarin meer gekotst werd vanaf de eerste aflevering. Het in beeld brengen van mooie kotsende mensjes gebeurt discreet, gelukkig.

Die eerste aflevering is de enige die ik al gezien heb, waarmee Over de oceaan meteen het eerste programma van het jaar is dat ik bekeken heb op het moment dat het werd uitgezonden en waarvoor ik wel een weekje wachten over heb. Geduld is een schone deugd, zeker met een afstandsbediening in de hand. Het zal wel iets freudiaans zijn.

O zoete leugen van de televisie, o illusiemachine die doet dromen: terwijl je weet dat de hoofdrolspelers vergezeld werden door een cameraploeg, met meer drones dan er op een doordeweekse dag over Brasschaat vliegen, en de verzekeringspremies om al dat perfect gecast bekend volk te verzekeren de jaarwinst en de beurskoers van Telenet deden kelderen, heb je even het gevoel dat het echt is wat er zich voor je ogen afspeelt. Dat is te danken aan de sympathieke naturel van de zes zeilers die niet kunnen zeilen en die van skipper Piet: ruwe bonk zachte pit, u kent dat wel.

Het is dan ook bijna echt: geen verzekeringspremie neemt de schrik voor zo’n overvaart weg, dat lees je in de ogen van Evi Hanssen, en als de boot zinkt, dan zinkt ze ook, al staat er een cameraman te roepen dat hij er nog niet genoeg beelden van heeft.

Aan het einde van de eerste aflevering mijmert de bij zijn geboorte in een vat van onweerstaanbare adremmigheid gevallen Otto Jan Ham “ Ik wil een leven zonder spanning. Ik wil rustig moonwalken naar de dood.”

Ik vind dat na alle heisa in 2020 een mooie nieuwjaarswens.

Laat ons volgend jaar allen moonwalkend door het leven gaan, zonder te vergeten dat we keihard op weg zijn naar een onvermijdelijke dood die dankzij het vaccin hopelijk nog ver van ons af ligt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234