Donderdag 22/08/2019

Column

Ze zitten recht tegenover me, Sir Ben Kingsley en Monica Bellucci

Beeld Eric de Mildt

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Ze zitten recht tegenover me, naast elkaar. Sir Ben Kingsley en Monica Bellucci. Rechts van hen, aan het hoofd van de tafels die in een grote rechthoek opgesteld staan, zit Eran Riklis, de regisseur van Spider in the Web (googel hem even, hij maakte prachtige films). Naast hem zijn first assistant director Eddy. Hij was ook mijn first AD bij drie van de vijf langspeelfilms die ik maakte en ik wil nooit meer zonder hem aan een film beginnen, hij is mijn rots in de branding.

Ik ben zo blij dat Eddy er is. Als ik naar hem kijk, word ik vanzelf rustiger. Ik ben zenuwachtig. Natuurlijk ben ik zenuwachtig. Elke scène die ik heb, is met Sir Ben.

Ik kon vannacht moeilijk in slaap geraken en hoewel ik mezelf hardop toesprak: het is niet voor niets dat je die rol gekregen hebt, Eran heeft voor jou gekozen om deze prachtrol te spelen, en niet voor een andere actrice… het wilde niet echt helpen. Ik sliep onrustig en werd uren voor de wekker afging al wakker.

De ochtendwandeling met Mr. Wilson, mijn hondje, deed me goed. Het zou wel lukken zo meteen, bedacht ik, er is geen enkele reden om bang te zijn. Maar toen flitste de film Kafka van Steven Soderbergh met Jeremy Irons en Theresa Russell in de hoofd­rollen me door het hoofd. Dáár was het gebeurd, dáár had ik mijn angst voor internationale films opgelopen.

Ik had een veel kleinere rol in die film, ik had niet eens een eigen naam. Ik was de pockmarked anarchist. Een lid van een groepje anarchisten van wie Theresa Russell de leider was.

Eerste draaidag: Theresa zag me zitten op de set en vroeg: wie ben jij? De pockmarked anarchist, zei ik verlegen. Ze riep, over mijn hoofd heen: “Steven, is she the pockmarked anarchist?” Hij knikte. “But she’s beautiful!” En dan een vernietigende blik mijn kant op.

Eerste take, waarin ik zowaar al een paar zinnen te zeggen had. Cut. Weer riep ze: “Steven, how was I.” Ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn ­antwoord: “You were extremely… average! Well done, Hilde. Take two, please!”

1-0 voor mij!

Die namiddag moest ik ook een scène met Jeremy Irons spelen. Ik had een moeilijke tekst over stakingen, vakbonden en revolutie. Voor het aan mij was, moest een Tsjechische acteur één zin zeggen, maar de man was zo nerveus dat hij daar maar niet in slaagde. Na drie keer repeteren stond Irons op en zei heel beheerst: “I guess we can’t hope for anything more, can we?” Iedereen viel stil. De set werd stilgelegd, de acteur verwijderd en een half uur later gingen we verder met een nieuwe acteur. Deze man zei gelukkig zonder aarzelen zijn zin en dan was het aan mij. Het angst­zweet brak me uit, maar het lukte. Jeremy lachte me minzaam toe. “You can stay”, fluisterde hij; 2-0 voor mij. We zijn beste vrienden geworden op die set.

Ik luister naar de stemmen van Sir Ben, Monica en de andere acteurs. Ik weet dat ik pas op pagina 27 aan de beurt ben. Het maakt me rustig, ik kan dit, weet ik. Maar dan op pagina 23 begint mijn lichaam een eigen leven te leiden. Mijn handen beginnen te trillen, mijn knieën knikken, mijn ademhaling wordt onregelmatig. Pagina 27 komt schrikbarend snel dichterbij.

Het is zover. Ik lees de eerste zin, ja, die komt er zonder haperen uit. Sir Ben, die, hoe is het mogelijk, de hele tekst al van buiten kent, kijkt me aan en geeft me antwoord, hij speelt het al een beetje. Oké, denk ik, dan ik ook. Ik kijk hem aan en speel mee.

Na de lezing komt hij naar me toe, geeft me een hand en zegt: “I am looking forward to the rehearsal with you tomorrow, Hilde.” “So do I, Sir Ben”, antwoord ik. “So do I.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden