Woensdag 13/11/2019

Pohlmann & Calvo

Ze weten maar al te goed dat wij die waarden wel in de mond nemen maar niet verdedigen

Beeld dm

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever en schrijver. Zijn wisselcolumn met Kristof Calvo (Groen) verschijnt op vrijdag.

Ik had haar al een hele tijd niet meer gezien. "Problemen", zei ze terwijl ze mijn koffie inschonk. Ik ging er niet dieper op in. Het ligt niet in mijn Kempische aard om te peuteren in andermans zaken. Al wist ik dat het in haar mediterrane aard ligt om daarover extraverter te zijn.

Ze was ziek geweest en haar huurcontract liep af, waardoor ze met haar gezin op zoek is naar een nieuwe woonst. Ze zei het in het Nederlands. Want hoewel ze enkele jaren geleden vanuit Marokko naar Brussel kwam om er te trouwen, wonen en werken, heeft ze zich die taal ook eigen gemaakt.

"Om de Vlaamse klanten te verstaan", antwoordde ze ooit op mijn vraag waarom ze zich een moeite getroostte die veel van haar stadsgenoten niet kunnen opbrengen. Al verraadde haar huisvestigingskwestie dat ze nog een andere motivatie had om de taal van Gezelle te bezigen.

Ze was weliswaar in Brussel aan het rondkijken, maar liefst van al wilde ze naar Vlaanderen. En ze somde de voordelen van mijn heimat op. Het is er goedkoper en groener. Betere scholen en meer opvang. En ze kan er haar hoofddoek uitdoen.

Van verbijstering wist ik even niet wat zeggen. "Van mijn man moet ik die niet dragen", zei ze. Maar de opmerkingen op straat was ze beu. Het werd te gortig, en te bedreigend. In Brussel voelde ze zich niet meer veilig zonder hoofddoek. In Vlaanderen zou ze daar geen last van hebben.

Als nationalist schoot mijn gemoed vol, en wilde ik spontaan 'De Blauwvoet' aanheffen om Vlaanderen als baken van vrijheid te bezingen. Maar ik wilde vooral rechtspringen om duidelijk te maken dat het onvervreemdbare recht op de fysieke integriteit van het individu haar niet ontnomen kan worden.

In mijn hoofd doceerde ik over rechten en vrijheden. Niemand kan haar opleggen wat ze wel of niet moet dragen. Het staat het individu vrij om naar eigen inzichten het leven in te richten. Dat zijn de vruchten van een eeuwenoude en gecumuleerde Europese erfenis die onze cultuur groot maakte.

Maar ze was al een andere tafel aan het afruimen. En wat zou ze geweest zijn met mijn hoogdravende woorden? Ze zou beleefd gelachen hebben, met de geduldige vriendelijkheid die elke serveerster opbrengt als klanten domme dingen zeggen.

Want die rechten en vrijheden blijven in de hoofdstad voor haar dode letter. Al de dure eden die wij zweren, kunnen we zelfs in onze eigen wijken niet eens garanderen. Het klinkt als holle frasen die echoën in de leegte. Ook al horen wij zelf een symfonie.

Geen diplomatieke missie kan voorbijgaan zonder dat wij landen op de vingers tikken over de mensenrechten. Buitenlandse diplomaten zien dat als de Europese vaste prik. Het verplicht nummertje waarmee Europa laat zien hoe verheven het wel niet is.

Ze weten maar al te goed dat wij die waarden wel in de mond nemen maar niet verdedigen. Merkel gaat zonder verpinken over tot de strafrechtelijke vervolging van een satiricus, maar zal ongetwijfeld bij het volgende staatsbezoek in Istanbul haar bezorgdheid uitspreken over de persvrijheid aldaar.

Dat is de goed menende hypocrisie van een moraalridder die in de openbare toiletten betrapt is met zijn hand in de verkeerde broek. We zijn een oud, onmachtig continent dat zijn impotentie middels handvesten en resoluties verpakt als morele superioriteit.

"Nog koffie?", vroeg ze. Ik schudde van niet. Nee, het is zalig toeven in ontkenning als we menen ons de luxe te kunnen veroorloven om te discussiëren over de diepere betekenis van de woorden 'significant' en 'dansen'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234