Donderdag 04/03/2021
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ze was er klaar voor. Ze zou sterven en opnieuw geboren worden als een vrouw met lange, grijze haren

Julie Cafmeyer is columnist.

Deze ochtend was ze voor de eerste keer trots op haar grijze haren. Aanvankelijk walgde ze ervan. Dat het virus zich verspreidde was één probleem, dat ze daardoor niet meer naar de kapper kon voor een kleuring, was een ware ramp. Haar ijdelheid had haar in de war gebracht. Op haar drieëndertigste had ze zich na een mislukte relatie teruggetrokken in een hut in een bos. Het was verlossend geweest. Het idee dat ze niemand aan haar zijde nodig had om te bestaan. Ze had dit inzicht gevierd door een ring te maken van de lavendelbloemen uit haar tuin, haar onafhankelijkheidsring. Schoonheid kreeg een andere invulling. Ze hoefde niet langer aantrekkelijk te zijn voor een ander, ze kon tegendraads zijn, rebels. Ze kon eruitzien zoals zij dat wilde.

Toch ging ze tot voor kort maandelijks naar de kapper in de stad. Al die jaren had ze zich geschaamd voor haar zilveren haren. Maar vandaag, op haar zesenvijftigste, walgde ze niet langer van haar uitgroei. Ze lachte naar zichzelf in de spiegel, steeds luider, tot ze niet meer bijkwam.

Hoe langer ze in volle bewondering naar zichzelf keek, hoe meer ze aan iemand anders dacht. Iets in haar blik deed haar denken aan een personage uit de tv-serie Top of the Lake. Ze was meteen verliefd geworden op GJ, een goeroe met lange witte haren die een kamp voor getroebleerde vrouwen had opgericht. Haar lievelingspassage was het moment dat GJ de vrouwen streng toesprak: “So, you are on your knees? Good. Now die to yourself. To your idea of yourself. Everything you think you are, you are not. What’s left? Find out.”

Ze had die zin opgeschreven in een schrift. Nu was ze er klaar voor. Ze zou sterven en opnieuw geboren worden als een vrouw met lange, grijze haren. Ze knielde.

Tijdens de pandemie had ze zich de vraag gesteld wat het betekende om gezond te zijn. Nu had ze het antwoord. ‘Gezond zijn’ was het vieren van haar grijze haren. Het vieren van haar verval, van de cycli, van de doden, van de bomen, van de zieken, van de overlevenden. ‘Gezond zijn’ was elke dag opstaan en dankbaar zijn. Meer was het niet.

Die dankbaarheid gaf haar een nieuwe ingeving. Een idee dat haar opwond. Nu ze haar grijze haren had aanvaard, kon ze ze afscheren. Weg ermee. Ze zou een adelaar op haar kale hoofd laten tatoeëren. Hoewel ze huiverde van haar radicale voornemen, nam ze de tondeuse. Een logee had het scheerapparaat hier eens laten liggen. Sindsdien had ze er elke dag naar gekeken.

Ze scheerde de lokken in alle rust af. Met een kaal hoofd reed ze naar een illegale tattooshop. In de autospiegel keek ze naar wat er van haar overbleef, haar grijze wenkbrauwen. Nooit eerder voelde ze een grotere drang om door te gaan, om te leven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234