Maandag 21/10/2019
Beeld rv

Column Mark Coenen

Yasmine was iemand waar je niet kwaad op kon zijn, of toch niet te lang

Mark Coenen is columnist en schrijft een extra column naar aanleiding van de zelfdoding van Hilde Rens (Yasmine), vandaag exact tien jaar geleden.

Toen Radio Donna, waar ik toen iets te zeggen had, in het begin van de jaren 2000 werd leeggekocht door de onverlaten van het pas gestarte Qmusic, redde Yasmine mijn vel. Op vrijdag was Alexandra Potvin komen zeggen dat zij samen met Deckers en Ornelis naar de Medialaan ging, op maandag zat Hilde op haar plaats alsof ze nooit iets anders had gedaan.

We kenden elkaar van bij Studio Brussel, waar ze in 1992 het snel ter ziele gegane jongerenprogramma 10 Spirit presenteerde. Op zaterdagnamiddag, samen met Robin Nils, als ik het goed heb. Ik weet niet meer wie Robin Nils was. Niet alles wat Studio Brussel deed was goud, achteraf gezien.

Daarna ging ze naar VTM, om uiteindelijk weer in de veilige haven in de Reyerslaan aan te leggen. Haar programma bij Donna heette Diva. Zij was veel, maar een diva was zij niet.

Zij was, zonder enige twijfel, van alle vrouwen die ik kende het meest one of the boys: een jongensachtige tornado zonder kapsones die bij Donna snel een warm nest vond, al zette ze op geregelde tijdstippen de hele redactie op haar achterste poten. En omgekeerd.

Dan kwam ze breed lachend uitleggen waarom ze dit of dat niet of wel wilde doen, waarna ze haar hielen draaide en een sigaret ging roken. Dat mocht toen nog allemaal.

Ze was iemand waar je niet kwaad op kon zijn, of toch niet te lang. Mijn vrouw en ik zeiden weleens lachend tegen elkaar dat zij de enige vrouw was waar we alle twee, en zonder ruzie te krijgen, verliefd op konden zijn.

Toen ik op 25 juni 2009 het bericht kreeg dat zij zélf in de boot naar de overkant was gestapt, kon ik dat niet geloven. Ik heb haar toen, in volstrekt ongeloof, nog een paar keer gebeld. Antwoordapparaat. 

Ze kocht nog een pakje sigaretten en een cadeautje voor haar dochter en stapte pardoes uit het leven. En dat van ons. Ik herinner mij een afscheid in tropische temperaturen, met een gebroken Eric Melaerts en Kris De Bruyne en Thé Lau. Mensen vielen flauw. Loden zon, loden stilte.

Het pad van haar nabestaanden verliep daarna niet over rozen: dat weten we dankzij de populaire pers, die een sappige kluif had aan de vele triestige verhalen. Hoewel: dankzij is hier het verkeerde woord. Jezelf de dood aandoen is voor de geliefden al een onmogelijk drama, maar als men zich daarna als een aasgier stort op restanten van relaties en door haar plotse dood onmogelijk op te lossen problemen, dan pas ik. Duvel is niet alleen een bier.

Het verdriet is eenzaam en blijvend voor zij die achterbleven en schroom hebben om daar iets over te zeggen. De wereld draait door, hun wereld is gestopt. Ook na tien jaar wordt daar met te weinig pudeur mee omgegaan.

Naast haar donkerte was er ook veel licht en onnozelheid en liefde en kameraadschap. Daar denk ik veel liever aan terug dan aan die dag dat haar verdriet stopte en dat van ons begon.

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op het gratis nummer 1813 en www.zelfmoord1813.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234