Maandag 22/07/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column Mark Coenen

Woede gekoppeld aan welsprekendheid blijft een sterk wapen

Mark Coenen is columnist.

“I don’t think there’s a God, but if there is, I think his name is Jon Stewart.” Erg genereus met complimenten is Ricky Gervais niet, of je moet een labrador zijn die goed apporteert. Voor Jon Stewart maakt hij op Twitter een zeldzame uitzondering.

De vroegere late night host is een vurige verdediger van de rechten van de first responders van 11 september 2001.

First responders zijn de brandweermannen en politieagenten die vijf seconden na het afgaan van het alarm al op weg waren naar de Twin Towers, de catastrofe overleefden maar tot op vandaag last hebben van de gevolgen. Longproblemen, kankers, ontijdige dood, te wijten aan de verstikkende giftige wolk die boven de plaats des onheils bleef hangen en velen ziek maakte.

343 bidprentjes

Een van hen was brandweerman Ray Pfeifer, die de eerste week na de aanslagen niet weg te slaan was van de plaats van de ramp, onvermoeibaar op zoek naar overlevende collega’s. Heel zijn leven hield hij de bidprentjes van zijn 343 gestorven kameraden bij zich in zijn binnenzak. Stewart en Pfeifer werden vrienden, tot Pfeifer in 2017 overleed.

De zieke hulpverleners die hun leven waagden kregen tot nu een uitkering van een speciaal fonds, waarvan het voortbestaan onzeker is. De zitting van het juridische commissie van het Huis van Afgevaardigden ging daarover. Stewart was aanwezig, met in zijn zog een zaal vol zieke hulpverleners.

Aan de andere kant van de tafel zat zowat niémand: de heren politici hadden het niet nodig gevonden om neder te dalen uit hun smetvrije cocon om het plebs te woord te staan. Het inspireerde Stewart tot een ziedende speech: woede gekoppeld aan welsprekendheid blijft een sterk wapen. Zeker als er televisiecamera’s in de buurt zijn.

Hij schopte de politici een geweten met woedende woorden. Geschandaliseerd fileerde hij de houding van de senatoren.

Metafoor

“Het is een metafoor,” zei hij, zijn tranen wegslikkend, “achter mij een zaal van slachtoffers, voor mij een leeg Congres. Allemaal doodzieke mensen die naar hier zijn gekomen om met niemand te spreken. Shameful. Het is een smet op onze grondwet en jullie zouden beschaamd moeten zijn dat hier niemand is. Maar niemand zál dat zijn, want jullie voelen je niet verantwoordelijk.”

Het klinkt als de mantra die de politiek de laatste tijd overal achtervolgt: ‘bevoegd voor alles, verantwoordelijk voor niets’.

Voor de camera’s van de wereldpers resoneerde de eloquente uitval tot in de verste hoeken. “Jullie ontnemen deze mensen het enige wat ze nog hebben: tijd. Zíj deden hun jobs moedig, vasthoudend, gracieus en nederig. We zijn achttien jaar later: doe nu eindelijk úw job.” Donderend applaus, staande ovatie.

‘Let fury have the hour, anger can be power’ is een frase uit een lied van The Clash. Staat op London Calling, 1979. Zelden was dat toepasselijker dan hier. Hoed af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden