Woensdag 03/03/2021

DM ZaptFrederik De Backer

‘Winteruur’ zal nooit meer zijn dan een tussenwerpsel, zelfs op Canvas

Bram Tankink in 'Winteruur'. Beeld vrt
Bram Tankink in 'Winteruur'.Beeld vrt

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Winteruur.

Soms zie je iemand zo graag dat je hem of haar dood wilt. Ziekte, onbeantwoorde liefde, jaloezie: altruïsme en egoïsme vinden elkaar in hetzelfde cellenblok.

Het was voormalig wielrenner Bram Tankink die me tot dit inzicht bracht, en wel in Winteruur, het enige tv-programma waarin nog een boek wordt gedoogd, zij het nooit langer dan tien minuten. Meer zou de kijker misvallen of – men mag er niet aan denken – kunnen aanzetten tot de aanschaf van een eigen exemplaar. Straks kijkt niemand nog naar de televisie, verzonken als deze nieuwbakken bibliofielen zijn in de oeuvres van Boon, Berckmans of Bekkari, in plaats van in de lichaamsholtes van een neukgrage nobody op een eiland. Ook mensen die je niet graag ziet wil je weleens dood.

Ik had nooit gedacht dat ik waarde zou vinden in de mening van een coureur over een roman – je vraagt een schrijver immers ook niet op welke temperatuur je de bloedzakken het best bewaart. Zo zie je maar, met je vooroordelen. Tankink las voor uit De man zonder ziekte van Arnon Grunberg, een passage over de twijfel die een tiener voelt tussen de wens om zijn zieke zusje te genezen of te doden. Hij vertelde over hoe hij op vrijwel dezelfde leeftijd door dezelfde gedachte was getroffen over zijn eigen zieke zusje, en de schaamte hierover die hij jarenlang met zich zou meedragen.

Je ziet het snel aan een mens, als je het wílt zien tenminste, dat hij zijne pere al heeft gezien in dit aardse bestaan. Tankink heeft twintig jaar drinkbussen uitgedeeld en tegen de wind in aan pelotons gesleurd, maar betuigde in Winteruur zijn dankbaarheid voor een leven op twee wielen. Iemand die blij is dat hij zich zes uur per dag het snot uit de neus rijdt, is iemand die ook naast de weg niet is ontzien. Inzicht laat zich lezen in littekens.

De slechtste wielrenners zijn dan ook de beste. Bespaar mij een interview met een Tour-winnaar, ik wil de boerenzoon die honderdveertiende werd in Parijs-Roubaix horen. Ik wil halfweg het gehakkel een kluit modder van een voorhoofd zien vallen. Van zo iemand leer je over het leven. Wielerwijsheid, wereldwijsheid.

Winteruur zal nooit meer zijn dan een tussenwerpsel, zelfs op Canvas. Een scherm is geen plaats voor wijsheid, hoogstens voor opinie, en die neemt vandaag geen tweehonderd bladzijden meer in beslag. Tweehonderd tékens conclusie – stelling noch argument. Tweehonderd bladzijden aan meningen heten niet langer een boek maar een feed, en ons is een trechter in de keel gestouwd. Tv-programma’s over tv-programma’s, dat mag, van Café De Mol tot RuPaul’s Drag Race: Untucked, terwijl ik meer heb geleerd met een bladwijzer in de hand dan met een afstandsbediening.

Winteruur is de laatste strohalm voor tv-kijkers. Tien minuten om ons aan het moeras te onttrekken. Als ik dan toch moet verdrinken, dan in de letteren. Zo graag zie ik mezelf nog net.

Winteruur, van maandag t.e.m. donderdag tussen 23 uur en middernacht op Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234