Zondag 17/10/2021

Column

Willy de beer brengt me elke avond de heerlijkste gerechten

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar drukke leven.

Zij is als een libel. Frêle, beweeglijk en kleurrijk. Ze heeft vleugeltjes van pure liefde waarmee ze alles en iedereen moeiteloos uit donkere diepten haalt en laat zien waar je moet zijn: in het zonlicht! Het is er altijd, ook al zit het verstopt achter een wolkendek. Zij doorklieft dat moeiteloos.

Ze heeft een twinkelende naam, een libel waardig: Niki.

Hij doet me altijd denken aan Baloe de beer die mij als Mowgli op sleeptouw neemt en zingend en dansend levens­wijsheden verkondigt die maar op één ding neerkomen: geniet, Hilde, geniet! Je bent omringd door rijkdom, er zijn de vruchten aan de bomen, het water waar je lekker op kan drijven, de mieren die je met een gulzige lik van je tong naar binnen kan spelen en die je met hun gekriebel binnenin je buik doen schudden van het lachen.

Die lieve Willy de beer!

Al twintig jaar zijn ze mijn buren. We zagen elkaar daarvoor wel eens in café Den Boer van Tienen, waar vooral Niki me opviel. Gekleed in haar prachtige kleurige jurken dwarrelde ze als een vlinder van tafeltje naar tafeltje en lichtte met haar stralende lach het bruine café op. Net als de kerstverlichting nu, deze lege, grijze lockdown­stad.

Toen ik hoorde dat het huis naast het mijne, waar al eeuwenlang een advocatenkantoor gehuisvest was, verkocht werd, sloeg de schrik me om het hart. Mijn kinderen vonden niets heerlijkers dan in de zomer, als de advocaten op vakantie waren, over de tuinmuur te klimmen en naar beneden te springen. Het spannende van spelen op verboden terrein.

Groot was mijn vreugde toen ik zag wie er naast mij kwam wonen: de Libel en de Beer! Ik genoot van het gelach achter die tuinmuur. Was ontroerd door hun nooit aflatende liefde voor hun zonen. En het geknuffel met hun kleinkinderen vertederde me. Al die warmte daar in dat huis! Ik laafde me eraan.

Al gauw werden zij een anker­punt in mijn leven. Een plek waar ik terechtkon als ik weer eens heftig worstelde met het leven. Als ik niet meer wist van welk hout pijlen te maken toen ik als werkloze, alleenstaande moeder met twee kinderen wegzakte in voor mij uitzichtloze tijden.

Zij waren er altijd voor mij.

En nu in de gevangenschap van deze lockdown, wetende dat ik ziek word van ellende als ik enkel voor mezelf moet koken sinds mijn kinderen het huis uit zijn, komt Willy de beer elke avond zijn deur uit, opent de mijne en brengt me de heerlijkste gerechten. En wat een kok is hij.

Het raakt me diep, die liefdevolle zorg. Zij zijn goud waard.

Elke vrijdag bezorg ik hun een bos bloemen in alle kleuren van de regenboog.

Al twintig jaar zijn zij mijn surrogaat­ouders – ook al zijn ze maar een jaar of tien ouder dan ik. Daartoe had ik hen al na enkele maanden gebombardeerd. Toen ik hun vroeg of dat goed was zeiden ze: we kunnen ons geen betere dochter wensen, eindelijk hebben we er nu ook één. We bezegelden het met een kus.

Ik hou van hen en ik zal op mijn beurt voor hen zorgen als ze echt bejaard worden, dat hebben we afgesproken. Ik zal boodschappen doen en voor hen koken. Hun op alle mogelijke manieren terug­geven wat zij mij schonken: zo’n overvloed aan warmte en liefde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234