Zondag 17/11/2019
Hugo Camps Beeld rv

Column Hugo Camps

Wielemie is gestorven als een heldin

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Marieke Vervoort heeft zichzelf uit haar lijden verlost. De pijnen in haar lichaam waren al langer ondraaglijk. Daarom koos ze voor euthanasie als laatste noodsprong. Een zeer legitieme keuze. Haar legendarisch incasseringsvermogen was op. Weinigen zouden het zo lang hebben volgehouden met die uitzichtloze pijnen. Wielemie is gestorven als een heldin.

Ze heeft het leven leeg geknepen als een citroen. Daar was veel moed voor nodig, soms te veel. Ik heb weleens gedacht: ga aan het strand liggen, lieve meid, en luister naar de wind, niet meer naar het zoeven van de wielen. Schenk je een ijsje en als het later wordt een glaasje cava. Er valt niets meer te bewijzen. Maar zo zat de Diestse niet in elkaar. Ze wou onverminderd boven zichzelf uitstijgen en records breken. Ze had het bloed van de kampioene. Misschien had ze wat meer tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden, maar dat ligt delicaat bij een minder valide. Ik heb een verlamde vrouw gekend die de hele dag op hoge hakken liep, terwijl ze niet eens kon lopen. Ze was ooit model geweest.

Een atlete die na een olympisch nummer geradbraakt en verwilderd over de meet komt, is een beeld dat je liever niet had gezien. Als daar nog een rolstoel bijkomt, ontstaat vooral gêne. De gedachte dat je naar iets obsceens hebt zitten kijken blijft hangen.

Marieke was een sportvrouw pur sang. Ze haalde goud op de Paralympics, werd tweemaal wereldkampioen op de kwarttriatlon. Haar schreeuw na sprintwinst op de 100 meter in Londen is tot lang na dato de wereld overgegaan. Het was de oerschreeuw van onverzettelijkheid in het gevecht met het razende noodlot.

Sinds haar veertiende was Marieke ongeneeslijk ziek. Ze leed aan een degeneratieve spierziekte waardoor ze almaar meer verlamd raakte. Ondanks helse pijnen zette ze door als bekende rolstoelatlete en gebruikte ze haar sportieve successen om anderen die door menselijk leed waren overvallen een hart onder de riem te steken. Haar strijd tegen pijn en beperking werd een ode aan het leven. Waarin ook de dood een plaats kreeg en zorgvuldig werd getimed in overleg met euthanasiespecialisten. De dood in zelfbeheer. In haar laatste dagen waren de spasmen niet meer te harden. Op haar 40ste vond ze het mooi geweest. In intieme kring, zonder fanfare en sourdine, heeft ze haar laatste adem uitgeblazen.

Wat ze achterlaat is een wonder van positivisme. Ze ontfermde zich over anderen die ook getekend waren door het leven. Zoals de ouders van Annick Van Uytsel, het meisje dat door Ronald Janssen is vermoord. Haar euthanasiepapieren waren al tien jaar geleden klaar. Ze praatte er vrank en vrij over. Niet als boodschapper, maar vanuit persoonlijke dankbaarheid. “Het perspectief op euthanasie heeft mijn leven verlengd. Zelfmoordgedachten konden de kast in en met de noodrem in gedachten ben ik rustiger geworden.” Euthanasie gaf haar weer meesterschap over het eigen lichaam.

Wielemie is voor velen een troostheilige geweest. De oerkracht waarmee ze helse pijnen doorstond en ook nog rolstoelkampioene werd, heeft velen geïnspireerd tot doorbijten in dagen van tegenslag. De betekenis van Marieke is dubbel: niets is nutteloos en wanhoop is niet het einde. Daar zorg je zelf voor als het lichaam onherroepelijk afhaakt en de geest uitdooft.

Wielemie is met een glaasje cava in de hand heengegaan. En al even dapper: ze heeft haar rouwende intimi litanieën van zelfbeklag bespaard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234