Zondag 26/09/2021
null Beeld DM/Bart Hebben
Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Wie geen lockdownbaby kon of wilde maken, trok massaal naar het dierenasiel

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Het park bij mij om de hoek is met al zijn heuvelige grasvlaktes, verborgen bospaadjes en uitkijkpunten misschien wel het beste van heel Brussel. Het enige, helaas moeilijk te negeren en dus toch wel grote nadeel zijn alle honden: ongeleide, kwijlende projectielen die het park als openbaar toilet benutten. Afgelopen weekend nog mocht een vrouw de spoedafdeling bezoeken nadat ze hier door een roedel omvergelopen werd, berichtte Bruzz.

De pandemie bracht een ware hondenplaag met zich mee. Wie geen lockdownbaby kon of wilde maken, maar wel behoefte had aan het gezelschap van een levend wezen dat niet tegenspreekt, trok massaal naar het dierenasiel. Of naar de fokker, als er meer geld tegenaan gesmeten mocht worden.

Nochtans zou het van echte dierenliefde getuigen om géén beest in huis te halen, betoogde historica en journaliste Mirjam Janssen vorige week in de Volkskrant. Ze noemde het houden van huisdieren “een tedere dictatuur” waarin de mens “intelligente, gevoelige wezens verdoemt tot levenslange verveling”. Door generaties van opsluiting en fokkerij lijden de afgestompte dieren er wellicht niet al te veel onder, alsnog Janssen, maar nu lopen de straten wel vol met “anatomische drama’s die voor honden doorgaan”.

Honden lijken op hun baasjes, toch? Ze gedragen zich zelfs zoals hun baasjes.

Zo keek ik onlangs van op een bankje in eerder vernoemd park toe hoe een hond met elegante hangoren à la Lady uit Lady en de Vagebond over de toegangstrappen stuiterde. Onderweg snuffelde ze ongegeneerd aan mensenbenen of hapte naar belegde broodjes.

Bovenaan de trappen palaverden haar baasjes, een ouder echtpaar in gewatteerde jassen. Achteloos liepen ze de andere wandelaars, die wél ergens heen moesten op deze maandagmiddag, voor de voeten.

Alle drie gedroegen ze zich alsof het park hen toebehoorde.

Dan verscheen een keffer met kromme pootjes, duidelijk wat minder raszuiver, ten tonele. Dit beest hing wel aan de leiband, zoals eigenlijk in bijna heel het park verplicht is. Desondanks had zijn baasje, een afgepeigerd ogende vrouw in trainingsbroek, weinig over hem te zeggen. Omdat de keffer kennis wilde maken met Lady, moest de vrouw halt houden op enkele passen van het paar, dat haar compleet negeerde. Het maakte haar zichtbaar ongemakkelijk.

Na kort met elkaar te dollen kwam de keffer ter zake. Hij besteeg Lady, begon als een gek op haar in te beuken. Aangezien hij twee koppen kleiner was, moest hij zich daarvoor met zijn voorste poten aan haar staart vastklampen. Het zag eruit alsof hij in haar glanzende vacht verdronk.

“Haha, hitsige jongen,” zei de man van het koppel tegen de keffer, “doe maar. Ze is toch gesteriliseerd.”

Nog steeds keek hij de vrouw in trainingsbroek – die nu met vuurrode wangen tevergeefs aan de leiband trok – niet aan.

De keffer kon zorgeloos zijn lusten botvieren. Afgestompt door generaties van opsluiting was hij, anders dan zijn baasje, niet opgezadeld met enige vorm van schaamte of bewustzijn, laat staan klassenbewustzijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234