Dinsdag 28/01/2020

Opinie

Wie geeft er om 26 Afrikaanse meisjes die verdronken op de Middellandse Zee?

Rubberboot op de Middellandse Zee, 30 kilometer buiten de Libische Kust. De opvarenden van deze boot - 120 mannen en 1 zwangere vrouw - konden wel worden gered. Beeld Photo News

Tariro Mzezewa is opinieredacteur bij The New York Times.

In het begin van deze maand werden de lijken van 26 tienermeisjes opgevist uit de Middellandse Zee. Ze waren waarschijnlijk slachtoffers van mensenhandelaars: opgepikt in het zuiden van Nigeria, vastgehouden in Libië en dan in rubberboten naar Italië gestuurd. Hulpverleners vermoeden dat ze waren gefolterd en verkracht, zoals veel Afrikaanse meisjes voor hen.

We hebben in de voorbije jaren tal van vreselijke verhalen gelezen over vluchtelingen uit landen als Syrië en Jemen die de gevaarlijke overtocht naar Europa niet overleefden. Wie kan de foto vergeten van het Syrische jongetje van twee jaar dat in september 2015 op een Turks strand aanspoelde? Enkele dagen later wisten we al veel over het kind: hij heette Alan Kurdi. Hij was van Koerdische afkomst. Zijn gezin probeerde Canada te bereiken.

Tariro Mzezewa. Beeld rv

Benin City

Maar we weten vrijwel niets over de Afrikaanse meisjes. Na meer dan een week weten we alleen dat ze 14 tot 18 jaar oud waren – maar niets over hun leven. De gruwelijke waarheid is dat ze hoogstwaarschijnlijk naamloos zullen blijven, dat niemand hen zal identificeren of hun stoffelijke overschot zal opeisen.

Sinds de jaren 1980 zijn tienduizenden meisjes uit de streek rond Benin City, in het zuiden van Nigeria, naar Italië gebracht en in de prostitutie gedwongen. Volgens de Internationale Organisatie voor Migratie van de Verenigde Naties is het aantal potentiële slachtoffers van mensenhandelaars dat Italië over zee bereikt heeft bijna verzesvoudigd. Vorig jaar kwamen 1.100 Nigeriaanse meisjes aan. Ongeveer 80 procent zou het slachtoffer van de mensenhandel zijn.

Slavenmarkt

Wegens zijn centrale geografische ligging en nabijheid tot Italië is Libië een tussenstop voor veel vluchtelingen en slachtoffers van de mensenhandel op hun reis van het Midden-Oosten, sub-Sahara Afrika en Oost-Afrika naar Europa. Sinds de val van Khadafi in 2011 verkeert het land in chaos en profiteren de strijdende partijen van deze kwetsbare mensen.

De vluchtelingen worden meestal in detentiecentra van de in Tripoli gebaseerde regering vastgehouden. De omstandigheden zijn er voor iedereen verschrikkelijk, maar veruit het ergst voor mensen met een zwarte huid. In Libische steden worden West-Afrikaanse mannen en jongens op klaarlichte dag op moderne slavenmarkten verkocht. Migranten die een vak kennen, zoals tegelzetten of schilderen, halen een hogere prijs. Vrouwen en meisjes worden niet op die markten verkocht, want zij zijn voor de prostitutie in Europa bestemd.

De Afrikanen die tot in Italië geraken, ontdekken een land waar het normaal is dat zelfs prominente zwarte mensen, zoals politici en atleten, worden uitgescholden. De Italianen klagen dat de Afrikanen hun banen stelen en dat ze allemaal dieven, verkrachters, prostituees en drugsdealers zijn. Het helpt niet dat de politici een onderscheid maken tussen 'economische migranten', van wie meestal wordt aangenomen dat ze Afrikanen zijn, en 'vluchtelingen' voor de conflicten van het Midden-Oosten. Iedereen die zijn thuis ontvlucht, heeft hulp nodig.

Akkoordje gegooid

De Italiaanse politici geven vaak de mensenhandelaars de schuld voor de dood van de migranten. Maar in het voorbije jaar hebben zij een beleid gevoerd dat het voor migranten veel moeilijker maakt om het land veilig te bereiken. Italië heeft het op een akkoordje gegooid met de stammen die de zuidelijke grens van Libië controleren, heeft milities overgehaald om te beletten dat boten naar Italië uitvaren, heeft plaatselijke Libische leiders geld beloofd dat de smokkelwinsten moet vervangen en heeft campagne gevoerd om te beletten dat ngo's zoals Artsen Zonder Grenzen mensen op zee redden. Dat allemaal om ervoor te zorgen dat minder migranten in Europa arriveren.

Het werkt. Dit jaar hebben 114.000 migranten Italië over zee bereikt, tegenover 181.000 vorig jaar. Maar tegen welke prijs? Het beleid dat de Italiaanse regering met de steun van de Europese Unie voert, maakt de leiders van het continent even schuldig als de mensensmokkelaars.

Copyright The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234