Vrijdag 26/04/2019

Standpunt

Werknemers krijgen het signaal dat er voor hen geen vooruitgang te verwachten valt. Natuurlijk knapt er dan iets

Beeld Eva Beeusaert

Bart Eeckhout is hoofdredacteur van De Morgen.

Met de nationale stakingsdag bereikt het syndicale verzet tegen het sociaal-economische beleid zijn hoogste punt sinds de protestgolf aan het begin van de regeerperiode.

Dat verwondert, omdat er eigenlijk geen regering en geen beleid meer zijn om zich tegen te verzetten. De regering voert bovendien niet onterecht aan dat, mede dankzij haar beleid, de werkgelegenheid en ook de koopkracht en het beschikbare inkomen van werkenden toegenomen zijn.

Dat wil niet zeggen dat er geen reden tot ontevredenheid kan zijn. Al is onzekerheid misschien een correctere verwoording van de gemoedsgesteldheid. Praat met gelijk welke werknemer – langer of korter geschoold – en bijna geen een zal je met zekerheid kunnen bevestigen dat hij over tien jaar nog dezelfde baan heeft.

Het ritme van de disruptie lijkt almaar te versnellen. Mensen die daartoe zijn opgeleid, vertellen dat we die verandering moeten omarmen. Kan best, maar het is niet voor iedereen zo eenvoudig. Daarbij speelt mee dat het ‘risico’ uit vele hoeken komt: van robots, internationale crises en imploderende zakenmodellen, maar ook van een ietwat cynisch bedrijfsbeleid, waarbij mooie winstcijfers amper nog naar de werkvloer doorsijpelen.

Het punt is niet dat er geen jobs meer zullen zijn: de lijst knelpuntberoepen is kloek. Het punt is wel dat velen menen dat ze hun professionele lot niet meer in eigen handen hebben. Ook als het goed gaat, is er geen garantie, want men dient het dak toch te vervangen als het zomer is, nietwaar?

Wie een lange opleiding genoot, weet daar wel raad mee, bij vele anderen knaagt de onzekerheid. Het is de drijfveer achter de gele hesjes en achter de groene en rode hesjes aan de piketten vandaag.

Het is ook meer dan een ‘gevoel’. Jaar na jaar hebben werknemers een strakke loonmatiging voor de kiezen gekregen. Ook nu het beter gaat, blijven de marges voor loonsverhoging flinterdun. Daarmee krijgen werknemers het signaal dat er voor hen geen vooruitgang te verwachten valt, in geen enkel scenario. Dat er dan wat knapt, is niet zo raar.

En jawel, ook de regering in lopende zaken deelt in de verantwoordelijkheid. De extra koopkracht waar ze gretig mee uitpakt, is mede gefinancierd door duurdere overheidsfacturen, consumptiebelastingen en een gapend gat in de begroting. Bij de lagere inkomensklassen wordt een flink deel van de ‘extra netto’ daardoor weer afgeroomd.

Je kunt de regering het wereldwijde klimaat van veranderlijkheid moeilijk verwijten. Je kunt haar wel kwalijk nemen dat ze een verkiezingsloze regeertermijn onvoldoende benut heeft om meer zekerheid te bieden, met heldere hervormingen op sleuteldomeinen.

Zoals je het de regering ook kwalijk kunt nemen dat ze er nu niet is. In vergelijking met die verloren tijd valt één stakingsdag nog wel mee.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.